پرسپولیس شروع امیدوارکنندهای در لیگ داشت و در همان ۲۰ دقیقه نخست، دو بار دروازه شمسآذر را باز کرد؛ شروعی که هم نگرانیها درباره افکار تدافعی مهدی تارتار را تا حدی کاهش داد و هم یادآور خاطرهای از فوتبال دهه ۶۰ و تیم علی پروین بود. پرسپولیس در دیدار با شمسآذر، در همان ۲۰ دقیقه نخست ابتکار عمل را در دست گرفت و دو بار دروازه حریف را باز کرد. در واقع مثالی که مهدی تارتار از تیم دهه ۶۰ زد، پیرامون همین وضعیت پرسپولیس در ۲۰ دقیقه نخست بود؛ نقشه علی پروین هنوز هم در این تیم جواب میدهد! در هر حال، بخشی از نگرانی هواداران بابت افکار تدافعی تارتار تا حدودی در دیدار نخست برطرف شد. تغییرات قابل توجه در ترکیب تیم و حضور بازیکنان جدید هم نشان داد این پوستاندازی، نیاز ضروری پرسپولیس بوده است. حالا شاید اگر مربی دیگری روی نیمکت بود، بازیکنان کمتری از گلگهر به پرسپولیس میآورد، اما این نکته در اصل ماجرا تفاوتی ایجاد نمیکند؛ پرسپولیس باید عوض میشد و با حضور تارتار، تن به این تغییرات اجباری داد. حالا آیا ما هم مثل برخی دوستان که از سرمربی مورد علاقهشان یکسره تمجید میکنند، باید به خاطر این برد از مهدی تارتار و گروه فنی او هم تعریف کنیم؟ پاسخ مسلماً منفی است. ما هنوز هفته نخست لیگ را سپری کردهایم. پرسپولیس هم به لحاظ فنی در نیمه دوم عملکرد خیرهکنندهای نداشت؛ نکتهای که با توجه به تلاش شمسآذر برای جبران نتیجه نیمه اول، قابل درک است. درباره مهدی تارتار و پرسپولیس، مثل همه تیمهایی که در هفته نخست لیگ به میدان رفتهاند، نباید زود قضاوت کرد. شروع خوب است؛ حتی خیلی خوب. اما بازی هنوز ادامه دارد…
