جنگندگی و توانایی انگیزشی بالای آرژانتین در جام جهانی ۲۰۲۶ زبانزد بوده است. برگ برندهای که مقابل اسپانیا در فینال شاید قهرمان را تعیین کند. ساعتها برای ۲۲:۳۰ فرداشب کوک شده است، زمانی که اسلاوکو وینچیچ اسلوونیایی سوت شروع رویارویی اسپانیا و آرژانتین در فینال جام جهانی ۲۰۲۶ را خواهد زد تا میلیاردها نفر در سراسر دنیا چشم به ورزشگاه متلایف نیوجرسی بدوزند. اسپانیا یا آرژانتین، پیشبینی سخت است، سبک فوتبال ماتادورها و نمایشی که تا اینجای جام جهانی داشتهاند، آنها را تبدیل به مدعی اول جام کرده و خیلیها میگویند کفه ترازو به سمت آنها سنگینتر است و لوئیس دلافوئنته و شاگردانش برای دومین قهرمانی دورخیز خواهند کرد. آنها ۱۰ سال پس از اینکه در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۰ با سوت پایان هاوارد وب انگلیسی در ساکرسیتی ژوهانسبوگ با تک گل آندره اینیستا، شاگردان برت فان مارویک را در تیم هلند شکست دادند و اولین قهرمانی جام جهانی را جشن گرفتند، حالا ۱۳ هزار کیلومتر آنطرفتر به یک قدمی دومین جام رسیدهاند. آن سو اما لیونل اسکالونی و شاگردانش منتظر ماتادورها هستند، آرژانتین با ۳ قهرمانی در رده سوم برترین تیمهای جام جهانی پس از برزیل(۵)، ایتالیا و آلمان(۴) قرارد دارد و فرداشب برای چهارمین جام در نیویورک خواهد جنگید. برخلاف اسپانیا که کمتر در مسیر رسیدن به فینال متلایف به زحمت افتاد، آنها راه ناهمواری برای رسیدن به بازی نهایی داشتند اما نشان دادند که متخصص کامبک هستند و تا آخرین ثانیهها هم پا پس نمیکشند و در جنگ فوتبال سپرشان را نمیاندازند. هم اسپانیا و هم آرژانتین با تواناییهای تاکتیکی و فنی که داشتهاند، کمتر منتقدی است که حضورشان را در فینال، حقشان نداند. هم دلافوئنته و هم اسکالونی مربیان کاربلدی نشان دادند که ترکیب دانش و قدرت سرمربگیریشان با توانایی بازیکنانی که در اختیار دارد، سبب شد که آنها یک قدم با جام فاصله داشته باشند. با تمام تواناییهای تاکتیکی و قدرتی که دو تیم با بازیکنان اسم و رسمدارشان در اختیار دارند، به نظر میرسد آرژانتین چیزی در چنته دارد که در ۴۷ تیم دیگر حاضر در جام جهانی به اندازه آلبیسلسته نمایان نبود. آرژانتین تیمی است که بازیکنانش علاوه بر عقل و منطق با پای دلشان بازی میکنند. یک تیم متحد و یکدست که ترکیب قدرت روحی و انگیزشی آنها با تاکتیکهای اسکالونی سبب شده، بتوانند تا اینجای جام هر ناممکنی را بتوانند ممکن کنند. تنها نگاهی به ۲ بازی آخر آرژانتین برای رسیدن به این نکته کافی است. بازی با مصر را در حالی که ۲ بر صفر عقب بودند، در ۱۱ دقیقه پایانی کامبک زدند و با ۲ گل بازی را به تساوی کشاندند و در وقت اضافه با زدن گل سوم، پیروز شدند و به یکچهارم رسیدند. بازی با انگلیس هم تا دقیقه ۸۵ یک بر صفر عقب بودند اما در ادامه ۲ گل زدند و راهی نیمهنهایی شدند. راز پیروزیهای آرژانتین را علاوه بر تواناییها و برتریهای فنی که آنها دارند، باید در آمادگی روحی و انگیزشی بالای این تیم نیز جستوجو کرد، فاکتوری که شاید در مسابقاتی که حریف نسبت به آنها از نظر فنی، کمی بالاتر باشد، دستشان را میگیرد و به پیروزی میرساند. ۱۰ دقیقه پایانی بازی با انگلیس و آن شور و ارادهای که در چهره تک تک بازیکنان آرژانتین نمایان بود، نشان از آن داشت که با این انگیزه و قدرت جنگندگی حتی اگر از نظر فنی با حریف فاصله داشته باشند، میتوان روی پیروزیشان شرط بست. اگر نگاه فنی و آمار مسابقات اسپانیا و آرژانتین را تا فینال در ۲ کفه ترازو بگذاریم، کفه اسپانیا سنگینتر خواهد بود، تیمی که با یک فوتبال مدرن و مالکانه حتی توانست فرانسه که پیش از بازی نیمهنهایی، همه حریفانش را مثل آب خوردن تسلیم کرده بود، به راحتی آب خوردن شکست بدهد. در سوی مقابل اما اسکالونی با وجود یک دو جین ستارهای که در اختیار دارد، اما ضعفهای مشهودی در خط دفاعی داشت که تبدیل به پاشنه آشیل آنها شده بود و سبب شد تا سختتر به فینال برسند و هوادارانشان استرس زیادی را تجربه کنند. با این حال اگر برتری تاکتیکی و فنی و سبک بازی را فاکتور بگیریم، آرژانتین از نظر شور تیمی و جنگندگی و توان بالای روحی که برای موفقیت دارد، بالاتر از لاروخا نشان داده است. توانی که حول ستارهای به نام لیونل مسی میچرخد و او توانسته با شوری که حتی در ۳۸ سالگی به تیم تزریق میکند، آنها را به جنگندهترین تیم جام بدل کرده و این میتواند برگ برنده آنها در فینال نیویورک باشد. سوت پایان وینچیچ اسلوونیایی در بامداد دوشنبه جواب این سوال را خواهد داد.
افکارنیوز
افکارنیوزافکارنیوز