کونته گزینه اصلی هدایت تیم ملی ایتالیا خواهد بود. به گزارش فوتبال ۳۶۰، ایتالیا که پس از 3 ناکامی متوالی در راهیابی به جام جهانی در عمیقترین بحران تاریخ معاصرش غرق شده، سرانجام نسخه نجاتبخش خود را پیچید. بازگشت آنتونیو کونته به نیمکت آتزوری، تنها یک تغییر ساده سرمربی نیست، بلکه آغاز یک «رنسانس ساختاری» است که با هدف رسیدن به جام جهانی ۲۰۳۰، قرار است فوتبال ایتالیا را از خاکسترِ فاجعهبارِ پلیآف مقابل بوسنی بازسازی کند. این تصمیم با امضای قراردادی ۴ ساله، نشان میدهد فدراسیون فوتبال ایتالیا (FIGC) بالاخره به این نتیجه رسیده برای خروج از این بنبست، نه مسکنهای موقت، بلکه به جراحیهای عمیق نیاز است. قرارداد ۴ ساله کونته، پیامی روشن برای فوتبال ایتالیاست. فدراسیون به دنبال ثبات میگردد. کونته پس از یک دوره موفق در ناپولی و کسب اسکودتو، حالا با کولهباری از تجربه در یوونتوس و چلسی، معمارِ اصلی این پروژه به حساب میآید. هدف، صرفاً صعود به تورنمنتهای پیشرو نیست و ایجاد یک هویت تاکتیکیِ پایدار تا جام جهانی ۲۰۳۰ در اسپانیا، پرتغال و مراکش نام دارد. او میداند برای موفقیت در عرصه بینالمللی به همان «اخلاق کاریِ خستگیناپذیر» نیاز دارد؛ آنچه در یورو ۲۰۱۶ اجازه داد تیمی متوسط تا آستانه حذف آلمان پیش برود. حالا او فرصت دارد کارِ ناتمام را به سرانجام برساند. او برای موفقیت، به صبر و اعتماد کامل نیاز دارد تا بتواند روش سختگیرانه خود را پیاده کند. این قرارداد به تمام بازیکنان و باشگاهها این پیام را مخابره میکند دورانِ آزمون و خطاهای کوتاه مدت به پایان رسیده. کونته اکنون میتواند بدون فشارِ نتایجِ فوریِ تورنمنتهای پیشرو، یک نسل جدید را بسازد و فوتبال ایتالیا را از بحران هویت نجات دهد. قلب تپنده این تحول در اتاق مدیریت میتپد. پائولو مالدینی در قامت «مدیر فنی» ظاهر شود. هدف، فراتر از مدیریت تیم بزرگسالان است؛ ایجاد ساختاری تحت عنوان «باشگاه ایتالیا» تا تیمهای پایه، تیم ملی بزرگسالان و بخش جوانان را در یک ظرفِ واحد ادغام کند. این ایده توسط گابریل گراوینا و با پیگیریهای جیووانی مالاگو مطرح شده و بر استقلال کامل مالدینی تأکید دارد. مالدینی، نوسازی، تغییر و یکپارچهسازی را سرلوحه کارش قرار داده و با همکاری چهرههایی مثل جانفرانکو زولا، پیوند گمشده میان باشگاههای سری آ و تیم ملی را رقم میزند. فوتبال ایتالیا برای بازگشت به روزهای درخشانِ به کسی با وزن و اعتبارِ او نیاز دارد. مالدینی تنها یک مدیر نیست و نمادِ اعتبارِ شکستناپذیری است. میتواند غرورِ از دست رفته را به آتزوری برگرداند. حضورش به عنوان مدیر فنی به معنای داشتن فرد مناسب در جای مناسب به حساب میآید. او ضمن حترام به نقشهای سازمانی، استقلال کامل میطلبد تا بتواند چشماندازی بدیع را ترسیم کند. شایعاتی مبنی بر بازگشت روبرتو مانچینی شنیده میشد اما باشگاههای سری آ بهشدت روی گزینه کونته متفقالقول بودند. دلیل این ترجیح، ترکیبی از مسائل فنی و اخلاقی است. مانچینی با وجود جادوی ومبلی ۲۰۲۱، حالا به دلیل تصمیمات اخیرش در عربستان، اعتبار گذشته را نزد افکار عمومی و فدراسیون ندارد اما کونته نمادِ فداکاریِ مطلق به حساب میآید. ماروتا و کیلینی به عنوان مشاوران فدرال، نقش کلیدی در جوش دادن این معامله داشتند.باشگاهها خواهان یک مربی هستند که رابطهای مبتنی بر اعتماد و شفافیت برای اردوها و فراخوانها با آنها برقرار سازد. کونته برای تأثیرگذاریِ سریع، بیرقیبترین گزینه است. سایه «خیانت» بر سر تصمیمات مانچینی سنگینی میکند و کونته به عنوان یک «برنده همیشگی» شناخته میشود. او هیچگاه مسیرِ حرفهای خود را با حواشیِ گره نزده. این رابطه مبتنی بر اعتماد، برای تعیین دستورکار اردوهای ملی و تعامل با باشگاههای بزرگ سری آ، حیاتیترین فاکتور است. فوتبال ایتالیا اکنون در «وقت اضافه» قرار دارد. با نزدیک شدن به جلسه سرنوشتساز شورای فدرال در چهارشنبه آینده، همه نگاهها به مالدینی و مالاگو دوخته شده. پس از لغو سفرهای برنامهریزی نشده و فشارهای سیاسی، حالا زمان عمل فرا رسیده. انتصاب کونته و پذیرش مسئولیت توسط مالدینی، آخرین تیرِ ترکشِ آتزوری برای جلوگیری از تحقیرهای بیشتر است. در این مسیر پرفراز و نشیب، خوشبینی محتاطانهای در راهروهای فدراسیون حس میشود. این بار، نه با وعدههای توخالی، بلکه با یک ساختارِ جدید و چهرههای امتحانپسداده، ایتالیا در حال بازگشت به مسیر است. همه چیز در این مرحله حساس به تصمیماتِ پائولو مالدینی بستگی دارد. اگر او متوجه شود میتواند تأثیرگذار باشد، بیتردید پاسخ مثبت خواهد داد. این نه یک قمار بزرگ، بلکه ضرورتِی تاریخی است و ایتالیا را از لبه پرتگاه به صدرِ فوتبال جهان بازمیگرداند. اتحادِ جدید، دوباره ستارهها را روی سینه پیراهنِ لاجوردی قرار میدهد یا نه؟
فوتبال ۳۶۰
فوتبال ۳۶۰فوتبال ۳۶۰