از نوشتههای استعماری هرتزل تا سگهای حملهور، گرازهای وحشی و زندانهای خندقدار تمساح، حیوانات مدتهاست که در پروژه صهیونیستی برای تروریزه کردن فلسطینیها به کار گرفته شدهاند. به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «میدل ایست آی» در مقالهای نوشته است: «اوایل این ماه، ایتامار بن گویر، وزیر امنیت داخلی اسرائیل، اعلام کرد که اسرائیل از تمساحهای نیل به عنوان نگهبان زندان برای زندانیان سیاسی فلسطینی استفاده خواهد کرد. این برنامه از زندان «کتیعوت» (Ketziot)، بزرگترین زندان اسرائیل، در صحرای نقب (نگو) آغاز خواهد شد. این زندان در گذشته اردوگاه کار اجباری بود که بین سالهای ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۵، در جریان انتفاضه اول، هزاران فلسطینی در آن زندانی بودند. فلسطینیها این زندان را با نام «اردوگاه انصار ۳» میشناختند. برای تسهیل این طرح، ایدیت سیلمن، وزیر حفاظت از محیط زیست، تمساح را «حیوان وحشی پرورشی» اعلام کرد. بر اساس این طبقهبندی جدید، این خزندگان در خندقهای اطراف سیاهچالهای اسرائیل رها خواهند شد، جایی که فلسطینیها زندانی و مانند حیوانات با آنها رفتار میشود. حیوانات مدتهاست که در استراتژیهای اسرائیل برای سلطه و سرکوب فلسطینیها و «بازگرداندن» فلسطین به گذشته عبری خیالی آن نقش داشتهاند. رهبران صهیونیست و اسرائیلی مرتباً فلسطینیها را به حیوانات تشبیه کردهاند، اما جنگ حیوانی اسرائیل فراتر از استعارهها رفته و شامل حیوانات واقعی میشود. جنگ حیوانی رهبران صهیونیست و اسرائیل از دیرباز فلسطینیها را «حیوان» توصیف کردهاند، و اغلب گونه آن را هم مشخص میکردهاند. برای مثال، یوآو گالانت، وزیر (جنگ) سابق اسرائیل، برای توجیه نسلکشی در غزه، فلسطینیها را «حیوانات انسانی» خواند. در مقابل، در دهه ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰، موشه دایان، وزیر (جنگ) اسرائیل، نمیتوانست انتخاب کند که فلسطینیها بیشتر شبیه کدام گونه از حشرات یا پستانداران هستند و به نفع عدم تبعیض، آنها را «زنبور» و «سگ» خطاب میکرد. در دهه ۱۹۸۰، مناخیم بگین، نخستوزیر اسرائیل، آنها را به «موجودات دوپای وحشی» ارتقا داد، در حالی که رافائل ایتان، رئیس ستاد کل سابق اسرائیل، دوباره آنها را به «سوسک» تنزل داد. اسحاق شامیر، نخستوزیر اسرائیل، اصطلاح حشرهشناسی را ترجیح میداد و معترضان فلسطینی را «ملخ» توصیف میکرد. جالب اینجاست که در سال ۲۰۰۰، ایهود باراک، نخستوزیر اسرائیل، فلسطینیها را «تمساح» نامید. به نظر میرسد که طرح بن گویر این است که تمساحهای واقعی از تمساحهای استعاری نگهبانی کنند. سخن از تشبیه و استعاره که بگذریم، طرح وزیر اسرائیلی، آغازگر جنگ حیوانی علیه فلسطینیها نیست. برای دههها، اسرائیل از حیوانات برای سرکوب و تحقیر فلسطینیها استفاده کرده است، در حالی که هم فلسطینیها و هم حیواناتشان را با ماشین کشتار خود هدف قرار داده و با آنها به عنوان یک گونه رفتار کرده است. در یکی از گزارشهای هولناک الجزیره انگلیسی به تاریخ ۲۸ نوامبر ۲۰۲۳، رفعت العریر، نویسنده و شاعر فلسطینی که داوطلبانه با شهرداری غزه همکاری میکرد، بینندگان را در میان باغوحش ویران شده شهر گردش میدهد و حیوانات در حال مرگ و گرسنه را مستند میکند. یک هفته بعد، اسرائیل کشتار بدنام العریر و چندین عضو خانوادهاش را در جریان نسلکشی خود انجام داد. اسرائیل در مواقعی که حیوانات فلسطینی را نمیکشد، آنها را همراه با گاو و سایر احشام فلسطینی، به سرقت میبرد. اسرائیل حتی در سال ۲۰۱۸، مار زهرآلود بومی فلسطین را دزدید و آن را «مار ملی» خود اعلام کرد. دغدغه صهیونیستها نسبت به حیوانات، به ویژه مارها، به تئودور هرتزل، بنیانگذار سازمان صهیونیسم، بازمیگردد که در خاطرات خود نوشت با مردم بومی و حیوانات فلسطین چه باید کرد. او پس از بحث درباره چگونگی اخراج فلسطینیها و جایگزینی آنها با مهاجران یهودی اروپایی، نوشت: «اگر به منطقهای نقل مکان کنیم که در آن حیوانات وحشی وجود دارند که یهودیان به آن عادت ندارند - مارهای بزرگ و ... - من از بومیان، پیش از آنکه آنها را در کشورهای ترانزیت به کار گیرم، برای نابودی این حیوانات استفاده خواهم کرد. جوایز بالا برای پوست مارها و غیره، و همچنین تخمهای آنها [توسط یهودیان ارائه خواهد شد]». پس از بیش از یک قرن استعمار صهیونیستی و اخراج، فلسطینیها و مارهایشان - متأسفانه برای اسرائیل و مهاجران یهودی آن - همچنان در این سرزمین باقی ماندهاند. خیالات کتاب مقدس در دوران قیمومیت بریتانیا، انگلیسیهای استعمارگر و ظالم، سگهای نژادپرست آفریقای جنوبی را وارد کردند و در اواخر دهه ۱۹۳۰، آنها را در سیاهچالهای خود بر ضد انقلابیون ضداستعماری فلسطینی رها کردند. انگلیسیها سگها را گرسنه میکردند و تحریک مینمودند و سپس آنها را به جان زندانیان میانداختند تا گوشتشان را «ببلعند». اما از سال ۱۹۶۷ به بعد، اسرائیلیهای مبتکرتر، جنگ حیوانی واقعی را علیه فلسطینیها به راه انداختهاند. مدتها پیش از پروژه نگهبانان تمساح، آنها از سگها، گرازهای وحشی، گوسفند، گاو، آهو، الاغهای وحشی و پرندگان به عنوان ابزار سرکوب استفاده کردهاند و همچنان هم میکنند. خیالات کتاب مقدس الهامبخش اوراهام یوفه، ژنرال ارتش اسرائیل در سال ۱۹۴۸ که بعدها اولین رئیس سازمان طبیعت و پارکهای اسرائیل شد، بود تا آنچه را که اسرائیلیها «بازگشت» و «معرفی مجدد» گونههای جانوری ذکر شده در کتاب مقدس نامیدند، آغاز کند. دو تا از این حیوانات - درست مانند یهودیانی که «بازگشتهاند» - از ایران، جایی که هر دو گونه همچنان وجود داشتند، به اسرائیل «بازگردانده» شدند: گوزن زرد ایرانی و الاغ وحشی آسیایی. الاغ وحشی بین سالهای ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷ و پس از اهدای آن توسط باغوحش شاه در تهران، پیش از سقوط رژیم او، به نقب معرفی شد. همچنین چهار گوزن زرد، در آستانه انقلاب اسلامی، با جسارت از طبیعت ربوده شدند و توسط اسرائیل از ایران «نجات» یافتند و بدین ترتیب از رژیم جدید «رها
