نتایج تیم های ملی کشتی، چه موفقیت و چه شکست با توجه به خط مشی سیاسی علیرضا دبیر سنجیده می شود. روزنامه اعتماد نوشت: سکوی چهارمی کشتی آزاد جوانان ایران در مسابقات جهانی مثل موفقیتهای پیشین این تیم واکنشهای اغراقآمیز به دنبال داشته است. تیم ملی کشتی آزاد جوانان ایران در مسابقات قهرمانی جهان برای نخستینبار در ده سال گذشته روی سکو نرفت و با ایستادن روی رتبه چهارم به کار خود پایان داد. در اسلواکی ایران با کسب ۲ مدال طلا، یک نقره و یک برنز و مجموع ۱۰۳ امتیاز پایینتر از امریکا، روسیه و ژاپن قرار گرفت. همانطور که در دورههای پیشین برخی افراد و رسانهها از روی سکو رفتن تیمهای ملی جوانان داستانهای اغراقآمیز میساختند حالا به همان شکل افرادی دیگر اوضاع را خیلی وحشتناک نشان میدهند. با این حال ما همیشه اعتقاد داشتیم که نتیجه در مسابقات ردههای سنی نباید آنچنان مورد استناد قرار بگیرد مخصوصا اگر تیمهای بزرگسالان عملکرد خوبی دارند. اساسا ردههای سنی جای رقابت و مدالآوری به معنای خاصش نیست، بلکه محلی است برای آماده شدن و ورود به دنیای بزرگتر. در این میان به نظر میرسد نتایج کشتی چه موفقیتها و چه ناکامیها بیشتر برمبنای شخصیت علیرضا دبیر و خطمشی سیاسی استوار است. چه آنهایی که دستاوردهای کشتی را حاصل حزباللهی بودن دبیر میدانند چه آنها که امروز دبیر را بابت چهارمی تیم ملی ایران میکوبند؛ آنهم با تاکید روی مسائل سیاسی. هیچ بحثی نیست که پایین آمدن از روی سکو بعد از 10 سال حتما نشاندهنده افت است اما این افت اولا نسبت به عملکرد خودش در ادوار گذشته بوده، ثانیا آخر دنیا نیست. بله! اگر این روند هر سال ادامه پیدا کند و از آن مهمتر تیم ملی بزرگسالان مدام نتیجه نگیرد، آن وقت میشود استدلال کرد ناکامی در جوانان باعث افت تیم ملی بزرگسالان شده که همین یعنی نتیجه جوانان باز درنهایت نسبت به تیم ملی بزرگسالان سنجیده میشود. رقابتهای جوانان و نوجوانان جهان هیچوقت هدف نبوده است، بنابراین باید میزان توجه به آن در همان حد باشد نه اینکه احساسمان نسبت به علیرضا دبیر این معادله را تغییر دهد.
