قالیباف: مرز بین جنگ یا مذاکره با دشمن، براساس امنیت و منافع ملی مشخص می‌شود؛ تشخیص استفاده از هرکدام از این ابزارها، متناسب با اقتضای زمان و شرایط، با ولی امر و فرمانده کل قوا است / از همه ملت ایران با هر نگاه و سلیقه‌ای می‌خواهم وحدت را حفظ کنند / حمایت و اعتماد شما به سربازان عرصه دفاعی، دیپلماسی و خدمت، دست آنان را مقابل دشمن برتر می‌کند

قالیباف گفت: بر همین اساس از همه ملت ایران با هر نگاه و سلیقهای میخواهم در تبعیت از اوامر رهبر معظم انقلاب وحدت را حفظ کنند، در میدان باشند و این حضور و وحدت را به رخ دشمنان بکشند. همه میدانیم که مسیر دشواری پیش رو داریم. آنها قبلا هم ما را با ناو و حمله هوایی و زمینی و ... تهدید کردهاند، نتیجهاش را هم دیدهاند پس نباید از تهدیدهای دشمن ترسید. همچنین به اخباری که توسط عدهای منتشر می شود تا شما را از مسیر طی شده پشیمان و نسبت به آینده ناامید یا نسبت به خادمین ملت بیاعتماد کند، نباید توجه کرد. محمد باقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی بیاینه تبیینی خطاب به مردم عزیز ایران صادر کرد. متن این بیانیه به شرح زیر است: بسم الله الرحمن الرحیم مردم عزیز و شریف ایران لازم میدانم همین ابتدا شهادت تعدادی از هموطنان عزیزمان در جنوب ایران را توسط ارتش تروریست آمریکا تسلیت بگویم. این روزها که دوباره آتش جنگ شعله ورتر شده سوالاتی در بین مردم و گروههای مختلف پرسیده میشود و هرکس به فراخور نگاه خود به آن پاسخ میدهد. آیا ما به دنبال جنگ هستیم؟ آیا جنگ و سایه جنگ پایان مییابد؟ آیا با مذاکره میتوانیم به اهداف خود برسیم؟ وقتی با آمریکای بدعهد طرفیم اساسا مذاکره چه فایدهای دارد؟ و در نهایت موضوع مهم این است که چگونه حق خود را بگیریم و پیروز این جنگ باشیم؟ اگر با نگاه منافع ملی، امنیت ملی و بهدور از نگاه جناحی به این موضوع بنگریم میتوانیم به پاسخهای صریح، روشن و دقیق دست پیدا کنیم. اول باید بدانیم ما در یک جنگ جوهری و وجودی با آمریکا قرار گرفتهایم که هدف آن علاوه بر ساقط کردن نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران بهعنوان نهاد اصلی جبهه حق و چندپاره کردن کشور عزیزمان ایران است. این راهبرد دشمن تغییر نکرده است. دوم، همانطور که قبلا نیز بارها گفتهام، آمریکا در هر زمان که بتواند بهدنبال ضربه زدن به ایران و پیشبرد منافع خود است و این محدود به جنگ، مذاکره یا فقط این رئیس جمهور فعلی آمریکا نیست. پس نگاه ما هم در جنگ یا مذاکره باید براساس منافع و امنیت ملی، واقعبینانه و بلندمدت باشد. لذا راهی جز تکیه بر توان خود و قوی شدن نداریم. سوم، مقاومت یکپارچه ملت ایران و نیروهای مسلح ما، این نقشه شوم دشمن در جنگ ۴۰ روزه را باطل و آنها را مجبور به درخواست آتشبس و انجام مذاکره کرد ولی حتماً راهبرد غلط آنها را عوض نکرده است. آمریکا همیشه خوی استکباری دارد و هیچگاه ایران قوی را نمیپذیرد. با این فرضها باید پاسخ سوالات بالا را داد. ما هیچگاه از جنگ استقبال نکرده و نمیکنیم اما باید همواره آماده نبرد باشیم و برای حفظ امنیت و منافع ملی خود تا پای جان بایستیم. در کنار این باید از ابزار دیپلماسی و مذاکره هم استفاده کنیم تا منافع ملی را محقق و تثبیت کنیم. همینجا باید تاکید کنم تفاهمنامه زمانی معنا دارد که بندهای آن معتبر و درحال اجرا باشد، در غیر اینصورت اگر قرار باشد جمهوری اسلامی ایران از این متن انتفاع نبرد ما نیز براساس سیاست چشم دربرابر چشم که قبلا گفته ام، دلیلی برای پایبندی به چنین تفاهمی نداریم و همانطور که این روزها شاهد هستیم، نیروهای مسلح ما مثل همیشه برای مقابله با تهاجم دشمن آزادی عمل کامل دارند. برای مثال ما بر خلاف جنگ ۱۲ روزه، به درستی در جنگ ۴۰ روزه تنگه هرمز را بستیم چرا که باعث ناامنی و به خطر افتادن امنیت ملی ما شده بود. امروز هم امنیت ملی ما در حفظ «ترتیبات ایرانی» بر تنگه هرمز و عبور و مرور حداکثری ایمن و بیضرر کشتیهای تجاری از این آبراهه است تا برای ایران امنیتساز شود. حالا برای تحقق این موضع ما چه فرایندی را طی کردیم؟ با شروع جنگ تحمیلی سوم در اسفند ماه، نیروهای مسلح ما کنترل خود را بر تنگه اعمال کردند. در طول مذاکرات نیز ایستادگی و ترتیبات ایرانی تنگه هرمز را در بند ۵ تفاهمنامه تثبیت کردیم و آن را اهرمی برای اجرای ۴ بند دیگر ستاندههای خود، از تفاهمنامه قرار دادیم. حالا هم که به مرحله اجرای تفاهمنامه رسیدیم، آمریکا که به لحاظ حقوقی و دیپلماسی دستش خالی است، میخواهد با زور ترتیبات ایرانی را کم اثر کند، ولی ما بر پایه دستاوردی که در تفاهمنامه به دست آوردیم، باید بایستیم تا حقوق ملت محقق شود. دشمن برای جبران شکست خود فشار وارد می کند ولی ایران با اتکا بر قدرت خود اجازه تحمیل اراده دشمن را نخواهد داد. ما باید بتوانیم بین دو روش نظامی و دیپلماسی، هماهنگی ایجاد کنیم و نباید از جنگ یا مذاکره هراسی داشته باشیم؛ جنگ و مذاکره دو روش حفظ منافع ملی است. مذاکره در این مقطع همانگونه که بارها اعلام کردهام معادل سازش نیست، بلکه در کنار جنگ، بخشی از راهبرد مقاومت و صیانت از منافع ملی است. این هماهنگی و استفاده همهجانبه از ابزارهای دیپلماسی و دفاعی، برای حفظ ایران عزیز نه تنها یک وظیفه بلکه یک ضرورت اجتنابناپذیر است. جداسازی و انتخاب یکی از این دو روش بهعنوان تنها راه حل، خطای راهبردی است. ما در جنگی پیچیده با بزرگترین قدرت مادی جهان مواجه هستیم و در این جنگ افتخارات بزرگی کسب کردیم؛ پس باید فکر و عمل ما همانقدر بزرگ، پیچیده و مقاوم باشد. این مثال را میتوان در مورد لبنان، رفع تحریمها، آینده پایگاههای آمریکا در منطقه و انتقام وخونخواهی امام شهید انقلاب و سایر شهدای این دو جنگ تحمیلی هم تسری داد. بنابراین راه پیروزی و احقاق حقوق ملت در این جنگ و شرایط حساس، پیروی از رهنمودهای رهبری و حرکت براساس یک نقشهراه دقیق بر مبنای مقاومت، عقلانیت و استفاده هوشمند از همه ظرفیتهای دفاعی و دیپلماسی در جهت تحمیل اراده خود بر دشمن و کم اثر کردن تبعات اقتصادی جنگ به مردم، است. مرز بین جنگ یا مذاکره با دشمن، براساس امنیت و منافع ملی مشخص میشود و تشخیص استفاده از هرکدام از این ابزارها، متناسب با اقتضای زمان و شرایط، با ولی امر و فرمانده کل قوا است و همه ما وظیفه داریم متناسب با تکلیفی که نایب ولی عصر (عج) معلوم میکنند، برای ج