بعد از فوتبال مجازی، این بار نوبت به یک رشته عجیبوغریب و البته بانمک رسید. تکواندوی مجازی. رشتهای که شاید در نگاه اول بیشتر شبیه یک بازی ویدئویی باشد تا یک مسابقه ورزشی، اما این بار پایش به بازیهای آسیایی ناگویا باز شد، با حضور یک نماینده از ایران که در نهایت نتوانست به جمع مدعیان برسد. به گزارش ورزش سه، بازیهای آسیایی ناگویا یک اتفاق متفاوت را در دل رقابتهای تکواندو تجربه کرد. جایی که ورزشکاران به جای ایستادن روبهروی یکدیگر و ردوبدل کردن ضربات واقعی، هدست به چشم زدند و وارد دنیای مجازی شدند. تکواندوی مجازی (Virtual Taekwondo) برای نخستین بار در تاریخ بازیهای آسیایی برگزار شد و ایران نیز با امیرسینا بختیاری در این اتفاق تازه نماینده داشت. بختیاری در نخستین مبارزه خود مقابل جسوربیک جیسونوف ازبکستان قرار گرفت و با پیروزی در دو راند متوالی، راهی یکچهارم نهایی شد. حریف بعدی اما سرسختتر بود. زونگ هان دارن یاپ از سنگاپور، ورزشکاری که یک روز قبل از این مسابقه در پومسه هم به مدال برنز رسیده بود. یاپ در این مبارزه موفق شد بختیاری را ۲ بر صفر شکست دهد و راهی نیمهنهایی شود. او در ادامه مقابل نماینده ویتنام شکست خورد و در نهایت به مدال برنز مشترک رسید. به این ترتیب، نماینده ایران مقابل یکی از مدالآوران تکواندوی مجازی ناگویا از دور رقابتها کنار رفت. اما اصل ماجرا تازه از اینجا جالب میشود. در تکواندوی مجازی، خبری از ضربه زدن به حریف واقعی نیست. دو ورزشکار در سالن، چند متر دور از یکدیگر میایستند. هر کدام هدست واقعیت مجازی به چشم دارند و حسگرهایی روی بخشهای مختلف بدنشان نصب شده است. حرکات دست، پا و بدن توسط این حسگرها ثبت میشود و همان حرکات به آواتار ورزشکار در دنیای مجازی منتقل میشود. یعنی شما در دنیای واقعی یک تکواندوکار را میبینید که به هوا ضربه میزند، اما در دنیای مجازی، همان ضربه ممکن است دقیقاً به سر یا بدن حریف برخورد کند و از انرژی آواتار او کم شود. نه برخوردی در کار است، نه لگدی که واقعاً به بدن حریف بخورد؛ دو ورزشکار در محدوده خودشان ایستادهاند و مبارزه واقعیشان را به آواتارهایشان سپردهاند. تصورش کنید روبهروی شما هیچکس نیست، اما باید با تمام قدرت به یک حریف نامرئی ضربه بزنید. حریفی که فقط از طریق هدست میتوانید ببینید! شاید همین تصویر یکی از بانمکترین بخشهای این رشته باشد. تکواندوکاری که در سالن برای یک حریف خیالی لگد میزند، اما در نمایشگر، همان لگد به یک آواتار دیجیتال برخورد میکند. البته عجیببودن تکواندوی مجازی فقط به شکل مبارزه محدود نمیشود. این رشته در ناگویا برخلاف تکواندوی سنتی، دستهبندیهای معمول جنسیتی، وزنی و سنی را هم نداشت. رقابت بهصورت مختلط برگزار شد و زنان و مردان میتوانستند مقابل یکدیگر قرار بگیرند. در مجموع ۱۶ ورزشکار، شامل هشت مرد و هشت زن، در این رقابت حضور داشتند. هر راند یک دقیقه طول میکشد و مسابقه به شکل «دو راند از سه راند» برگزار میشود؛ یعنی هر ورزشکاری که زودتر دو راند را از آن خود کند، برنده مبارزه است. البته این رشته هنوز در ابتدای مسیرش قرار دارد و اولین حضور رسمیاش در بازیهای آسیایی هم بدون دردسر نبود. تنظیم حسگرها و مشکلات مربوط به تجهیزات باعث شد مسابقات با حدود ۲۰ دقیقه تأخیر دنبال شود. تکواندوی مجازی پیش از ناگویا هم در رویدادهایی مانند هفته ورزشهای الکترونیکی المپیک در سنگاپور به نمایش درآمده و نخستین دوره مسابقات جهانی آن نیز برگزار شده است. با این حال، ناگویا اولین تجربه حضور رسمی این رشته در بازیهای آسیایی بود. با همه اینها، یک سؤال همچنان باقی میماند: آیا تکواندوی مجازی میتواند جای تکواندوی واقعی را بگیرد؟ شاید پاسخ را باید در همان چیزی جستوجو کرد که سالهاست تکواندو را برای تماشاگران جذاب کرده است؛ لحظهای که ضربهای به سمت حریف میرود، ثانیهها کش میآیند و همه منتظرند ببینند ضربه واقعاً نشسته یا نه. در تکواندوی واقعی، صدای برخورد، واکنش مبارز، هیجان سالن و آن چند صدم ثانیه انتظار برای اعلام امتیاز، بخشی از لذت تماشای مسابقه است.
