این هفته رقابتهای نمایندگان ما در آسیا آغاز میشود. لیگ نخبگان و لیگ قهرمانان استارت می خورد و احتمالا باز هم نباید امیدی به قهرمانی تیمی از ایران داشته باشیم. سالهاست که تنها کسب سهمیه آسیایی، به محلی برای فخر فروشی باشگاهها و دست مایهای برای کری هواداران تبدیل شده و سقف توقعات ما تا همین حد پایین آمده که فقط باشیم، دیگر هیچ! روز بروز فاصله فوتبال ما با بقیه رقبا بیشتر و دیگر با این همه کمبود و تنگنا امکان رقابت با کشورهای درجه ۳ را هم نداریم، دیگر قدرت های درجه اول که جای خود! تا چند سال دیگر همین رفتن به سطح اول هم برایمان آرزو خواهد شد. در عمل، ۳۴ سال از آخرین جام آسیایی ما گذشته و از شروع لیگ قهرمانان، فقط ۴ بار به فینال رسیده ایم و از شروع لیگ نخبگان، تنها رسیدن به نیمه نهایی رویا و آرزوی ماست. جام و افتخار که هیچ، بعضی نتایج آسیایی ما -حتی در سطح دوم و در رقابت با رقبای درجه ۳ آسیا- باعث آبروریزی و سرخوردگی هواداران هم شده است. نوشتن از دلایل ناکامی تیمهای ایرانی در آسیا کاری بیهوده است. هر کودک ۱۰ ساله ای با دیدن ۱۰ بازی از فوتبال ما و دیگران، می فهمد که ما با زنجیره ای بهم پیوسته از ضعف مدیریتی، مالی، زیر ساختی، فنی، فردی، نبود برنامه ریزی بلند مدت و استفاده از مدیران غیر متخصص و ... هیچ شانسی برای رقابت در فوتبال علمی مدرن نداریم. اینها را همه می دانند و راه حل هم مشخص است، حتی این هم که اراده ای برای درست کردن اوضاع وجود ندارد نیز اظهر من الشمس شده! اینکه باشگاه بجای اینکه برای یک پروژه ۳ تا ۵ ساله آسیایی برنامه ریزی کند، هر فصل از نو ساخته شود. اینکه درآمد پایدار اعم از حق پخش تلویزیونی، اسپانسرینگ، فروش بلیت، فروش محصولات و ... از دیگر مشکلات ریشه ای تیمهای ایرانی است که برای حل آن قانون و نظارت لازم است، همه چیز عیان است! تا وقتی پول فوتبال به جیب دلال رفته و بازیکنان خارجی کم کیفیت می آیند، اختلاف سطح کیفیت را در مسابقات حساس می توان دید و کسی دنبال ظرفیت داخلی فوتبال ایران و استعداد های جوانش نیست. لپ کلام اینکه با ادعای داشتن فوتبال حرفهای، واقعا حرفهای نمی شویم که با حرفهای ها رقابت کنیم! مسعود تلاشان - باشگاه خبرنگاران آزاد شما همراهان دستبهقلم خبرورزشی هم میتوانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.
