فرزاد جمشیدی از شناختهشدهترین مجریان برنامههای معارفی صداوسیما بود که نام او بیش از هر چیز با سحرهای رمضان گره خورده است. او با بهرهگیری از دانش ادبی، تسلط بر متون دینی و شیوهای متفاوت در اجرا، سبکی را در برنامههای سحرگاهی بنیان گذاشت که سالها به عنوان الگوی برنامههای مذهبی تلویزیون مورد استفاده قرار گرفت. خبرآنلاین: زندگی حرفهای جمشیدی، علاوه بر موفقیتهای رسانهای، با فراز و فرودهای قابل توجهی از جمله حواشی قضایی، دوری طولانی از رسانه و بازگشت دوباره به تلویزیون همراه بود. فرزاد جمشیدی که در صبح سهشنبه ۹ تیر ۱۴۰۵ بر اثر ایست قلبی در خواب درگذشت، دکتری زبان و ادبیات فارسی داشت و در کنار فعالیت رسانهای، به عنوان نویسنده و پژوهشگر نیز فعالیت میکرد. شاید بتوان گفت تسلط او بر متون کلاسیک فارسی، شعر و ادبیات آیینی، مهمترین سرمایه حرفهای او در اجرا به شمار میرفت. او همچنین مدتی ریاست مجمع مجریان سیمای جمهوری اسلامی ایران را بر عهده داشت و در حوزه آموزش و ساماندهی فعالیتهای مجریان نیز نقشآفرینی کرد. در کنار فعالیتهای رسانهای، جمشیدی برای مدتی کوتاه وارد عرصه مدیریت اجرایی شد. در شهریور ۱۳۸۶ به عنوان مدیرکل روابط عمومی وزارت بازرگانی منصوب شد، اما تنها سه ماه بعد از این سمت استعفا داد. پس از آن نیز در سالهای مختلف، نام او بارها در گمانهزنیهای رسانهای برای تصدی مسئولیتهای مدیریتی، از جمله ریاست سازمان ملی جوانان، مطرح شد، اما این انتصابها هیچگاه تحقق نیافت. سبک اجرا و نوآوری رسانهای مهمترین ویژگی فرزاد جمشیدی، خلق شیوهای متمایز در اجرای برنامههای مذهبی بود. او با تلفیق شعر فارسی، نثر مسجع، حکایات ادبی و روایات دینی، فضایی متفاوت در برنامههای سحرگاهی ایجاد کرد. لحن آهنگین، انتخاب واژگان فاخر و استفاده گسترده از متون کلاسیک فارسی، امضای حرفهای او محسوب میشد. اجرای برنامههایی مانند «ماه خدا» سبب شد قالب جدیدی از برنامههای سحرگاهی شکل گیرد؛ قالبی که در آن مجری صرفاً انتقالدهنده محتوا نبود، بلکه با بهرهگیری از ظرفیتهای ادبی و بیانی، نقش اصلی در ایجاد فضای معنوی برنامه ایفا میکرد. این سبک در سالهای بعد توسط بسیاری از برنامههای معارفی تلویزیون الگو قرار گرفت. دوران اوج فعالیت رسانهای دهه ۱۳۸۰ را میتوان دوران طلایی فعالیت حرفهای فرزاد جمشیدی دانست. در این سالها او به یکی از شناختهشدهترین چهرههای تلویزیون تبدیل شد و اجرای برنامههای سحرگاهی ماه رمضان، شهرت فراگیری برایش به همراه آورد. محبوبیت او در میان مخاطبان، علاوه بر توانایی در اجرا، به دلیل بهرهگیری از ادبیات فاخر و فضای آرام و معنوی برنامههایش بود. سالهای ۱۳۹۱ و ۱۳۹۲ نقطه عطفی در زندگی حرفهای جمشیدی محسوب میشود. در این دوره، او با دو پرونده قضایی مواجه شد که یکی از آنها شخصی بود که در آن محکوم شد و دیگری مربوط به حرفهاش میشد که شکایت مدعیالعموم به دلیل اظهارات او در یکی از برنامههای رادیویی درباره نحوه قضاوت قضات بود. این اتفاقات بازتاب گستردهای در رسانهها داشت و به کاهش حضور او در تلویزیون انجامید. کنارهگیری از تلویزیون و غیبت دهساله در خرداد ۱۳۹۲ فرزاد جمشیدی با انتشار نامهای انتقادی نسبت به فضای رسانهای، از اجرای برنامههای تلویزیونی خداحافظی کرد. این کنارهگیری آغاز دورهای نزدیک به ده سال دوری او از آنتن زنده بود. به گفته خود او، این فاصله بیش از آنکه ناشی از تصمیم شخصی باشد، نتیجه سیاستها و مصلحتسنجی مدیران وقت صداوسیما بود. جمشیدی در این سالها از فعالیت رسانهای فاصله گرفت و تمرکز خود را بر پژوهش و نگارش، از جمله تدوین یک فرهنگنامه تاریخی، قرار داد. بازگشت به رسانه در سال ۱۴۰۱ و همزمان با تغییر مدیریت سازمان صداوسیما، زمینه بازگشت فرزاد جمشیدی به تلویزیون فراهم شد. او پس از حدود یک دهه دوری، بار دیگر اجرای برنامههای معارفی را بر عهده گرفت. این بازگشت، از سوی بخشی از مخاطبان قدیمی او با استقبال همراه شد و نشان داد که سبک اجرایی وی همچنان جایگاه خود را در میان علاقهمندان برنامههای مذهبی حفظ کرده است. فرزاد جمشیدی از جمله مجریانی بود که بیش از هر چیز با سبک منحصربهفرد اجرای خود شناخته میشود. بهرهگیری از ادبیات کلاسیک فارسی، تلفیق شعر و معارف دینی و ایجاد فضای متفاوت در برنامههای سحرگاهی، مهمترین میراث حرفهای او به شمار میرود.
خبرآنلاین
خبرآنلاینخبرآنلاین