عموپورنگ چه کرده که مردم غم او برای از دست دادن مادرش را غم خودشان می دانند؟

این روزها داریوش فرضیایی یا همان «عموپورنگ» خاطرهساز برای میلیونها کودک ایرانی، در غم از دست دادن مادرش عزادار است و حجم واکنشها -چه در شبکههای اجتماعی و چه در گفتوگوهای روزمره- نشان میدهد که او تا چه اندازه در جامعه ما اهمیت و محبوبیت دارد. به گزارش خبرآنلاین روزنامه خراسان نوشت: طی سالهای اخیر، در کشورمان کمتر هنرمندی را میتوان یافت که خبر یک اتفاق کاملاً شخصی در زندگیاش، چنین موجی از همدلی و اندوه عمومی ایجاد کند و این واکنش شاید ادای احترام به کسی باشد که سالها بخشی از خاطرات کودکی چند نسل را ساخته. داریوش فرضیایی بیتردید موقعیتی فراتر از یک مجری موفق دارد و نقطه عطفی در برنامهسازی کودک و نوجوان ایران به شمار میآید. اوایل دهه ۸۰ و زمانی که برنامههای کودک در قالبهای تکراری گرفتار شده بودند، عموپورنگ با انرژی، خلاقیت و زبانی نزدیک به دنیای بچهها، الگوی تازهای را به تلویزیون آورد و پس از ظهور او، عصر عموها و خالههای محبوب در تلویزیون شکل گرفت که منبع الهام بسیاری از برنامههای بعدی شد. راز ماندگاری او نیز فقط در اجرای پرانرژی یا شوخیهای کودکانه خلاصه نمیشود. عموپورنگ همواره تلاش کرده سرگرمی را با احترام به مخاطب کودک همراه کند. او هیچوقت کودک را سادهلوح فرض نکرد و شاید به همین علت، اغلب آثارش هم برای بچهها جذاب شد و هم برای پدر و مادرهایی که کنار فرزندانشان برنامه را تماشا میکردند. در سالهای اخیر نیز با وجود فاصله گرفتن فرضیایی از تلویزیون، این مسیر متوقف نشد. هرچند آخرین آثارش در رسانه ملی به قدر شایستگیاش مورد حمایت قرار نگرفت، اما او در نمایش خانگی نیز نشان داد همچنان نبض مخاطب کودک را میشناسد. سریال «لالایی» و بعد از آن «آرزوهای چپکی» نمونهای از همین تداوم در موفقیت است که ثابت میکند این مجری و برنامهساز محبوب، هنوز هم توانایی خلق دنیایی امن، شاد و خیالانگیز برای کودکان را دارد. او حتی خارج از قاب تلویزیون نیز نسبت به مسائل مرتبط با کودکان بیتفاوت نماند. اعتراضش به برخی تولیدات آسیبزا برای مخاطبان کمسنوسال و پای کار بودنش در جنگهای ۱۲ روزه و رمضان، نشان داد این ستاره تلویزیون صرفاً به اجرای برنامه نمیاندیشد، بلکه دغدغه دفاع از دنیای کودکانهای دارد که ۳ دهه برای ساختن و حفظ آن تلاش کرده و شاید راز این محبت جامعه به عموپورنگ هم همین باشد؛ محبوبیتی که محصول یک شهرت زودگذر نیست و از ۳ دهه آموزش، خاطرهسازی و همراهی صادقانه با کودکان ایران میآید. احتمالاً به همین دلیل است که در این روزهای تلخ زندگیاش، ایرانیان احساس میکنند غم او، غم خودشان است. داریوش فرضیایی بیتردید موقعیتی فراتر از یک مجری موفق دارد و نقطه عطفی در برنامهسازی کودک و نوجوان ایران به شمار میآید. اوایل دهه ۸۰ و زمانی که برنامههای کودک در قالبهای تکراری گرفتار شده بودند، عموپورنگ با انرژی، خلاقیت و زبانی نزدیک به دنیای بچهها، الگوی تازهای را به تلویزیون آورد و پس از ظهور او، عصر عموها و خالههای محبوب در تلویزیون شکل گرفت که منبع الهام بسیاری از برنامههای بعدی شد. راز ماندگاری او نیز فقط در اجرای پرانرژی یا شوخیهای کودکانه خلاصه نمیشود. عموپورنگ همواره تلاش کرده سرگرمی را با احترام به مخاطب کودک همراه کند. او هیچوقت کودک را سادهلوح فرض نکرد و شاید به همین علت، اغلب آثارش هم برای بچهها جذاب شد و هم برای پدر و مادرهایی که کنار فرزندانشان برنامه را تماشا میکردند. در سالهای اخیر نیز با وجود فاصله گرفتن فرضیایی از تلویزیون، این مسیر متوقف نشد. هرچند آخرین آثارش در رسانه ملی به قدر شایستگیاش مورد حمایت قرار نگرفت، اما او در نمایش خانگی نیز نشان داد همچنان نبض مخاطب کودک را میشناسد. سریال «لالایی» و بعد از آن «آرزوهای چپکی» نمونهای از همین تداوم در موفقیت است که ثابت میکند این مجری و برنامهساز محبوب، هنوز هم توانایی خلق دنیایی امن، شاد و خیالانگیز برای کودکان را دارد. او حتی خارج از قاب تلویزیون نیز نسبت به مسائل مرتبط با کودکان بیتفاوت نماند. اعتراضش به برخی تولیدات آسیبزا برای مخاطبان کمسنوسال و پای کار بودنش در جنگهای ۱۲ روزه و رمضان، نشان داد این ستاره تلویزیون صرفاً به اجرای برنامه نمیاندیشد، بلکه دغدغه دفاع از دنیای کودکانهای دارد که ۳ دهه برای ساختن و حفظ آن تلاش کرده و شاید راز این محبت جامعه به عموپورنگ هم همین باشد؛ محبوبیتی که محصول یک شهرت زودگذر نیست و از ۳ دهه آموزش، خاطرهسازی و همراهی صادقانه با کودکان ایران میآید. احتمالاً به همین دلیل است که در این روزهای تلخ زندگیاش، ایرانیان احساس میکنند غم او، غم خودشان است.