ایران در مسابقهای که برد میخواست، بخش مهمی از نیمه دوم را از دست داد. ایران برای تحقق وعده صعود به مرحله حذفی برابر مصر به پیروزی نیاز داشت. تیمی که پیش از این صعود خود را مسجل کرده و دیدیم که قبل از دقیقه ۶۰ محمد صلاح فوق ستاره خود را بیرون کشید تا به او استراحت دهد. عمر مرموش نیز نیمه اول استراحت کرد، این یعنی تیم مقابل آشکارا برای زدن به آب و آتش نیامده بود. اما برخلاف نیاز ما این مصر بود که به گل اول بازی رسید. پس از آن به صورت طبیعی برای جبران حمله کردیم. پنالتی از دست رفت، گل مساوی را زدیم و اگر فرض را بر این بگذاریم که تا پایان نیمه اول تیم ما میخواست بازی را نگه دارد و نقاط ضعف و قوت حریف را بازشناسی کند، نوع نمایش ما در نیمه دوم اصلاً جای توجیه نداشت. امیر قلعه نویی در بازی اول برابر نیوزیلند تمام عناصر تهاجمی خود را به میدان فرستاد. در بازی دوم نیز کلی تعویض کرد و البته گفت از عملکرد تعویضیها راضی نیست. اما او که در کنفرانس قبل این بازی گفته بود برای لحظه به لحظه این مسابقه شطرنج وار، برنامه دارد، از قبل دقیقه ۶۰ و خروج محمد صلاح تا دقیقه ۹۰ و حضور جهانبخش، حتی یک برنامه اجرا شده برای حمله در زمین نداشت! صالح حردانی برای ترمیم خط دفاع به جای کنعانی آمد و مغانلو برای کمک به طارمی و محبی در حمله، جای قدوس را گرفت. در آن دقایق که ما به مهرههای تکنیکی و سرعتی مثل قایدی یا ترابی و گلزنی آماده مثل حسینزاده نیاز داشتیم، حتی علیپور هم میتوانست به میدان آمده و روی دروازه مصر فشار بیاورد، اما امیر هیچ کاری نکرد! در آن نیم ساعت، هر دو تیم آشکارا به مساوی راضی بودند. مساوی که تا قبل از گل سوم بلژیک، حکم صدرنشینی برای مصر را داشت و با صعود مسجل مردان سرزمین فراعنه، برای آنها قابل توجیه بود اما برای ما نه! ما همه تخم مرغها را در سبد ۶ دقیقه وقت تلف شده گذاشتیم که به گل هم رسیدیم و به تیر هم زدیم، اما بینتیجه ماند! فرقی نمیکند تیم ملی صعود کند یا حذف شود، قلعه نویی باید به این سوال جواب بدهد که چرا نمایش ما در آن دقایق طلایی نیمه دوم، با دکترین او که برای لحظه لحظه بازی و رسیدن به پیروزی برنامه داشت، این همه متفاوت بود؟!
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی