یک فعال سیاسی با تأکید بر اینکه آمریکا به این سادگی از فشار بر ایران دست برنمیدارد، هشدار داد حمله به مذاکرهکنندگان و تضعیف دیپلماسی، دشمن را به ادامه تجاوز و افزایش فشارها تشویق میکند. خبرآنلاین: با ادامه تنشها میان ایران و آمریکا و تداوم درگیریها در جنوب کشور، بار دیگر این پرسش مطرح شده است که چشمانداز این بحران چیست و آیا مسیر تحولات به سمت تشدید درگیری خواهد رفت یا همچنان میتوان به دیپلماسی و تفاهم امیدوار بود. در همین زمینه، خبرآنلاین با مرتضی مبلغ فعال سیاسی اصلاحطلب، به گفتوگو نشسته است. او با تأکید بر اینکه آمریکا به این سادگی از فشار بر ایران دست نخواهد کشید، معتقد است ایران باید همزمان آمادگی دفاعی خود را حفظ کند، با هوشمندی دیپلماسی را پیش ببرد، از دادن هرگونه بهانه به دشمن پرهیز کند و اجازه ندهد تریبونهای رسمی با دوقطبیسازی و حمله به دیپلماسی، انسجام ملی را خدشهدار کنند. مشروح گفتوگوی خبرآنلاین با این فعال سیاسی را در ادامه بخوانید؛ **** * با توجه به درگیری ایران و آمریکا در جنوب کشور، از وضعیت کنونی چه تحلیلی دارید؟ فکر میکنید این شرایط به کجا خواهد رسید؟ به نظر من یک مسئله اساسی را نباید فراموش کنیم؛ آمریکا با توجه به نتیجهای که از جنگ به دست آورد، که جز سرخوردگی برایش حاصل دیگری نداشت، به این سادگی از سر ایران دست برنمیدارد. آنها تصور میکردند میتوانند ظرف چند روز کار ایران را تمام کنند، اما چنین نشد. بنابراین همواره در پی آن هستند که بهانه یا شرایطی پیدا کنند تا ضربه دیگری به ایران وارد کنند. این واقعیتی است که نباید از آن غفلت کرد. در مقابل، نکته مهم دیگر این است که جنگ ذاتاً خسارتبار است و هیچکس نباید به دنبال جنگ باشد. به همین دلیل باید با دقت، هوشیاری و ابتکار عمل با شرایط مواجه شد. نباید به گونهای رفتار شود که یا بهانهای به دست این جنایتکاران داده شود تا فشارهای خود را افزایش دهند و دست به تجاوز مجدد بزنند، یا شرایطی فراهم شود که دوباره طمع کنند و تصور کنند میتوانند به ایران ضربه بزنند. نیروهای نظامی تاکنون در برابر هرگونه تجاور آمادگی کامل داشتهاند در عین حال باید همواره آماده دفاع بود. نیروهای نظامی ما باید آمادگی کامل داشته باشند تا در صورت هرگونه تجاوز، پاسخ مناسب بدهند که خوشبختانه تاکنون نیز همینگونه عمل کردهاند. در مورد تفاهمی که به این نقطه رسید نیز تحلیلهای متفاوتی وجود دارد. برخی معتقدند ایران نباید کشتیهایی را که برخلاف تفاهم و بدون هماهنگی با ایران در حال حرکت بودند، هدف قرار میداد؛ در حالی که ایران بارها به آنها هشدار داده بود که در صورت بیتوجهی، با واکنش مواجه خواهند شد. در مقابل، عدهای نیز معتقدند ایران نباید مانع حرکت آنها میشد و اجازه میداد روند تفاهم ادامه پیدا کند. توهین و فحااشی به مذاکره کنندگان میتوانست دشمن را به ادامه تجاور وادار کند در این میان اختلافنظرهایی شکل گرفته است. به نظر میرسد اصل ماجرا این است که آمریکا تفاهم را نقض کرده است. البته درباره نحوه مواجهه ایران نیز دیدگاههای متفاوتی وجود دارد. برخی معتقد بودند اقدامی که انجام شد، هماهنگی لازم در سطوح بالا را نداشت و نیروهای حاضر در میدان بر اساس تشخیص خود عمل کردند. گروهی دیگر نیز بر این باور بودند که در هر صورت این اقدام باید انجام میشد. همزمان، عدهای در عرصه تبلیغات دائماً بر طبل جنگ کوبیدند و بهشدت با مذاکره مخالفت کردند. حتی شاهد بودیم که به دیپلماتها و مذاکرهکنندگان توهین و فحاشی شد؛ آن هم متأسفانه از تریبونهای رسمی و عمومی. این اقدامات فضای کشور را دچار آشفتگی کرد، بر مسئولان تصمیمگیر و بهویژه دیپلماتهای ما فشار وارد آورد و حتی میتوانست دشمن را به ادامه تجاوز وادار کند. آمریکا به این سادگی دست از سر ایران برنمیدارد * فکر می کنید در این شرایط واکنش معقول و سنجیده از سوی ایران چه خواهد بود؟ شخصاً تردیدی ندارم که آمریکا به این سادگی دست از سر ایران برنمیدارد و در پی آن است که شکست خود را جبران کند. بنابراین نباید تصور کرد که با یک اشتباه، کوتاهی یا نقطهضعف از سوی ما، علت اصلی رفتار آمریکا شکل گرفته است؛ زیرا اصل مسئله فراتر از اینهاست. در عین حال، باید از همه جهات با هوشیاری و ابتکار عمل حرکت کرد؛ دیپلماسی را پیش برد، بهانهای به دست دشمن نداد و مراقب بود که اختلاف و دودستگی در داخل کشور ایجاد نشود. نباید اجازه داد برخی افراد با شعارهای نادرست به انسجام ملی آسیب بزنند و دشمن را برای ادامه اقدامات خود به طمع بیندازند. کسانی که از تریبوتهای رسمی نفرتپراکنی میکنند باید مهار شوند اگر خدای نکرده آنها دوباره دست به تجاوز بزنند، همانگونه که اکنون نیز کموبیش شاهد آن هستیم، باید به گونهای عمل شود که حقانیت جمهوری اسلامی و ایران برای افکار عمومی جهان روشنتر شود و مظلومیت ایران بیش از پیش آشکار گردد؛ در عین آنکه دفاعی قاطع و باصلابت صورت گیرد. به همین دلیل معتقدم امروز کسانی که از تریبونهای رسمی منتسب به حاکمیت و نظام سوءاستفاده میکنند، نفرتپراکنی میکنند، دودستگی به وجود میآورند، میان تصمیمگیران اختلاف القا میکنند، میان میدان و دیپلماسی تقابل میسازند و به دیپلماسی حمله میکنند، باید مهار شوند. واقعاً جای سؤال است که چرا چنین افرادی این امکانات و فرصتها را در اختیار دارند و کنترل نمیشوند. انتظار میرود دستگاههای مسئول این جریانهای افراطی را مهار کنند. البته در سوی دیگر نیز افرادی هستند که از تریبونهای شخصی خود به گونهای سخن میگویند که گویا ایران مقصر است یا باید در برابر دشمنان تن به هر خواستهای بدهد و نوعی تسلیمطلبی را القا میکنند. اما تفاوت اینجاست که آنها تعداد اندکی دارند و دیدگاه شخصی خود را از تریبونهای شخصی مطرح میکنند. در مقابل، کسانی که از تریبونهای رسمی فضای جامعه را دوقطبی و مخدوش میکنند، تأثیر بسیار بیشتری دارند و باید از ادام
