مقابل اسپانیا، مسی میتوانست همه چیز را یکجا به دست بیاورد اما فقط یک چیز بدست آورد. مسی قبلا در آخرین بازی در خاک آرژانتین اعلام کرده بود که دیگر با پیراهن آلبی سلسته در این کشور به میدان نخواهد رفت تا تقریبا همه مطمئن شوند فینال جام جهانی، پایان کار او در لباس ملی خواهد بود و دنیایی از رکورد افتخار منتظر این ابر اسطوره بود. فقط یک بازی تا رسیدن به بهترین پایان ممکن، چیزی که حق مسی بود اما نتیجه و نمایش اسپانیا جای شکی باقی نگذاشت که جام، حق لاروخا بود. تنها بازیکنی که در سه فینال جام جهانی از اول بازی کرده، میتوانست تنها کاپیتان تاریخ شود که دو بار متوالی جام جهانی را بالای سر میبرد. مسی با ۸ گل در کنار امباپه آقای گل جام بود، تنها عنوان انفرادی که در ویترین ندارد اما کاپیتان فرانسه در دیدار ردهبندی دو گل زد که یعنی مسی باید در فینال هت تریک میکرد! بازیکنی که عادت دارد در هر مسابقه، جایزه بهترین بازیکن زمین را بگیرد. قبلاً در دو جام جهانی برنده توپ طلای تورنمنت شده بود و پیروزی آرژانتین، قطعا توپ سوم را هم به او می رساند. همه اینها به کنار، علاقه او به تیم ملی آرژانتین که میخواست ستاره چهارم را هم به آنها هدیه کند، بر کسی پوشیده نیست. او که درست ۱۰ سال قبل در همین ورزشگاه پس از باخت فینال کوپا به شیلی، از فرط ناراحتی اعلام خداحافظی کرده بود! تاریخ تکرار شد، دوباره در مت لایف، مسی فینالی بزرگ را با آلبی سلسته باخت. در پایان این مسابقه او کفش طلا و توپ طلا را هم باخت، رکورد بهترین گلزن تاریخ جام جهانی را هم مثل رکوردهای تاریخی دیگر برای خودش و آرژانتین، مسی نتیجه و تمام این افتخارات را یکجا با هم باخت اما در عوض چیزی را هم برد که شاید به چشم خیلیها نیامد. او که در تمام عمرش با مارادونا مقایسه شده و هنوز هم خیلیها بر سر عنوان بهترین فوتبالیست تاریخ برای او بحث میکنند، در دقیقه ۱۰۵ بهترین بهانه را به دست آورد تا کاری را کند که قبلاً مارادونا کرده بود! در فینال جام جهانی ۱۹۹۰ ادگار گوده سال، داور مکزیکی دو بازیکن آرژانتین را اخراج کرد. آن هم در حالی که یاران مارادونا با چهار محروم به بازی با آلمان رسیده بودند! آلمان متحد که یکی از قویترین تیمهای تاریخش را در اختیار داشت. آرژانتین شاید در شرایط عادی و با تمام نفرات هم حریف آلمان نمیشد، چه رسد با ۹ نفر و تیمی تکه پاره! اما جایی که مارادونا یا مسی باشند، همه هر لحظه انتظار معجزه دارند. در آن فینال، داور یک پنالتی در دقیقه ۸۵ گرفت و با تک گل آندریاس بره مه، آلمان قهرمان جام جهانی شد. اشکهای مارادونا و حرفهای او پس از بازی در حافظه تاریخ ماند، او ژائو هاوه لانژ، رئیس برزیلی وقت فیفا را متهم کرد که جام جهانی را از آرژانتین و مارادونا دزدیده است! مارادونا تا پایان عمر بر این ادعا پافشاری کرد. داور هم هرگز قبول نکرد که اخراجهایش اشتباه بوده است. وقتی در طول این مسابقه داور بارها خطا روی آرژانتینیها را نگرفت، خیلیها یاد آن خاطره افتادند. اما اوج اتفاقات در دقیقه ۱۰۵ بود، زمانی که داور خطای بی ملاحظه گی کوکوریا را نگرفت که باعث شد حتی اسکالونی خونسرد هم از کوره در برود! مردی که بعد کامبک برابر انگلیس هم بیتفاوت ایستاده بود! آن پاس طلایی را مسی داد که اعتقاد داشت داور باید بازیکن اسپانیا را اخراج کند. یک دقیقه بعد تورس بدون توپ، مقابل تمام دوربینها، با دست به سینه بازیکن دیگر آرژانتین کوبید! باز همه منتظر بودند کمک داور ویدیویی یا خط نگهدارها، به داور وسط اطلاع دهند و او گلزن اسپانیا را اخراج کند. این بار هم چنین نکرد تا همه منتظر مصاحبه آتشین مسی پس از بازی باشند. او بیشتر از مارادونا بهانه داشت که یقه فیفا را بگیرد و این شکست را گردن داوری بیندازد، اما مسی راه مارادونا را نرفت. او ترجیح داد سکوت کند، اشک بریزد و گردن بگیرد. شاید حالا دیگر شکی باقی نماند که مسی به لحاظ شخصیتی نیز مثل دستاوردها، فراتر از مارادونا و بهترین تاریخ است.
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی