رئیس جمهور کشورمان همزمان با ثبت جهانی قلعه الموت در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی خود نوشت: میراثفرهنگی میتواند ما را با همه تفاوتهایمان کنار هم بنشاند و یادآوری کند که ایران متعلق به همه ایرانیان است. بهگزارش قدس آنلاین، مسعود پزشکیان در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی به شرح زیر است:«ثبت جهانی الموت، بهرسمیتشناختن بخشی از تاریخ متنوع و مشترک ایران است. میراثفرهنگی میتواند ما را با همه تفاوتهایمان کنار هم بنشاند و یادآوری کند که ایران متعلق به همه ایرانیان است.» امروز - ۴ مرداد - و در چهل و هشتمین کمیته میراث جهانی یونسکو که در شهر بوسان کره جنوبی درحال برگزاری است، پرونده «دژ الموت و استحکامات وابسته» بررسی و با تأیید یونسکو وارد فهرست میراث جهانی شد. این مجموعه از نظر معماری، مهندسی، سازگاری با اقلیم کوهستانی و شیوههای مدیریت منابع، بهویژه آب، از نمونههای شاخص میراث فرهنگی ایران است. با ثبت این پرونده، شمار آثار جهانی ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو به ٣٠ اثر رسید. بهگزارش قدس، قلعهٔ اَلَموت یکی از قلعههای تاریخی ایران است که بخشهای زیادی از آن ویران شده و آثاری از آن برجا مانده است. دژ الموت در منطقهٔ الموت قزوین، شمال شرقی روستای گازرخان و در فاصلهٔ حدود ۱۰۵ کیلومتری از قزوین قرار دارد. موقعیت قلعه بر فراز صخرهای به بلندای ۲٬۱۶۳ متر از سطح دریا که بلندی صخره از زمینهای پیرامون خود ۲۰۰ متر و گسترهٔ دژ ۲۰٬۰۰۰ متر مربع میباشد که بنا به قول عطاملک جوینی به شکل شتر خوابیده است. این صخره با شیب تند و پرتگاههای عمیق و خطرناک و غیرقابل دسترسی است که بخشی از معماری استحکامات دژ را تشکیل میدهد. این کوهستان از نرمهگردن (میانهٔ نرمهلات و گرمارود) آغاز شده و به طرف غرب ادامه پیدا کرده است. صخرههای پیرامون قلعه که رنگ سرخ و خاکستری دارند، در جهت شمال شرقی به جنوب غربی کشیده شدهاند. الموت از نظر طبیعی صخرهٔ برجگونهای دارای دامنههای شیبدار است؛ قلهٔ آن به حدی بزرگ است که میتوانند بر روی آن ساختمانهایی ایجاد کنند. بدین ترتیب، قلعهٔ الموت که بر روی این کوه بنا شده بود، در منطقهای کوهستانی و استراتژیک قرار داشت و دسترسی به آن ساده نبود. قلعه مشرف به راه کوتاهی بین قزوین و مازندران بود و نظارت بر آن، جادهٔ بین عراق عجم و مازندران را میبست. ساکنان این منطقه جنگجو و دارای گرایش اسماعیلیه بودند. قلعهٔ الموت مقرّ حسن صباح، بنیانگذار اسماعیلیان الموت، مبارزین حشاشین بود. اسماعیلیان به راحتی در اواخر پاییز سال ۴۸۳ ه.ق / ۱۰۹۰ م قلعه را به دست گرفتند. صباح پس از سال ۴۸۵ ه.ق / ۱۰۹۲ م؛ یعنی در دوران نزاعهای خانگی سلجوقیان، الموت را به شکل غیرقابل دسترسی سازمان داد؛ استحکامات قلعه را توسعه داد و انبارهای بسیار بزرگی برای آذوقه و تدارکات خود ترتیب داد. گفته شده است او انبارهایی را در دل کوه حفر کرد که مقدار فراوانی غذا در آن نگهداری میشد، بدون این که ضایع شود. همچنین سیستم آبیاری در مزارع اطراف الموت تشکیل داد و قلعه را از نظر طبیعی بینیاز کرد به شکلی که الموت توان مقاومت در برابر محاصرههای طولانیمدت را داشته باشد و تسخیرناپذیر باشد. پس از مدت کوتاهی سپاه سلجوقی به فرماندهی امیر یورنتاش، که نواحی الموت جزو اقطاع او بود، به قلعهٔ الموت حمله کرد و از این زمان اسماعیلیان ایران وارد مبارزهٔ طولانیمدت با سلجوقیان شدند.
