انتشار ویدیوی تازهای از خداداد عزیزی، بار دیگر پرونده ادبیات جنجالی این چهره سرشناس فوتبال ایران را به جریان انداخته است؛ اما خداداد یکشبه به این نقطه نرسیده و ظاهراً مسیری طولانی از ادبیات تند تا هتاکی علنی طی شده است. پس از جنجالهای اخیر و اعلام رأی محرومیت و محکومیت خداداد عزیزی از سوی کمیته انضباطی، ویدیویی از او منتشر شده که در آن میگوید برای سرکشی به یک زمین چمن که نوجوانان در آن فوتبال بازی میکنند، راهی مشهد خواهد شد. خداداد در این ویدیو، با کنایه به انتشار وویس فحاشی، باشگاه گلگهر و کمیته انضباطی میپردازد و میگوید از بد حادثه، فعلاً به «پسر بد فوتبال ایران» تبدیل شده است. اما واقعیت این است که خداداد عزیزی در تمام سالهایی که در فوتبال ایران ظهور کرد، هیچوقت آدمی لفظ قلم و کاملاً مؤدب نبود. ادبیات او همیشه صریح، تند و گاهی شوخطبعانه بود؛ اما تفاوت بزرگی میان آن خداداد و آنچه امروز میبینیم وجود داشت. او در جمعهای دوستانه و میان رفقای صمیمی، هرچه میخواست میگفت و شاید حتی از ادبیات تند هم استفاده میکرد؛ اما در انظار عمومی، مقابل دوربین خبرنگاران، در برنامه زنده تلویزیونی و اینترنتی یا در فضای فوتبال، به شکل علنی و بیمحابا شروع به هتاکی و فحاشی نمیکرد. خداداد بیتردید یکشبه به این مرحله از هتاکی و بددهانی نرسید. در این میان، یک روند طولانی طی شده؛ روندی که به مرور، مرزهای قبلی را جابهجا کرد. برای یادآوری بد نیست به روزی اشاره کنیم که بازیکنان فوتبال برای یاد و خاطره زندهیاد مهرداد میناوند مسابقهای برگزار کردند. خداداد عزیزی مقابل دوربین خبرنگاران، بدون اینکه ذرهای احساس ملاحظه کند، به روزگار و سالی که گذشت فحاشی کرد؛ اقدامی که بههیچوجه زیبنده گفتوگو با خبرنگاران و پخش آن در فضای مجازی نبود. عادل فردوسیپور هم بعدها به همین نکته اشاره کرد که خداداد ظاهراً احساس میکند فحاشی برایش هزینهای ندارد؛ شاید به همین دلیل بود که این ادبیات، به مرور بیشتر و بیشتر شد. بعدها ماجرا به درگیری مستقیم با مجریان تلویزیونی در جریان پخش زنده کشیده شد؛ جایی که باز هم خداداد بابت آن رفتار، هزینه جدی نداد. حتی فحاشی زیرلبی در صداوسیما هم ظاهراً تبعات چندانی برای او نداشت. همینجا باید یک سؤال ساده پرسید: وقتی یک رفتار چند بار تکرار میشود و هر بار بدون هزینه جدی باقی میماند، آیا عجیب است که در نهایت مرزهای آن رفتار باز هم جابهجا شود؟ روندی که خداداد در مسیر «تمرین فحاشی در انظار عمومی» طی کرد، سرانجام پشت درهای رختکن گلگهر به مرحلهای رسید که دیگر نه میشد چیزی را کتمان کرد و نه میشد آن را با شوخی، عصبانیت یا ویژگیهای شخصیتی توجیه کرد. اگر فکر می کنیم خداداد عزیزی «یکشبه» پسر بد فوتبال ایران شده است سخت در اشتباهیم. این تصویری است که آرامآرام و در طول چند سال گذشته ساخته شد و متاسفانه به جایگاه بد امروز رسید...
