به گفته ملیحه دربندسری، تسهیلگر و گرداننده نمایشگاه «دیوان و ایزدان» در گالری بهار خانهی هنرمندان ایران، این نمایشگاه با الهام از کتاب «هستی ایزدان، نیستی دیوان» نوشته مهرکعلی صابونچی شکل گرفته و در جریان کار، کودکان با مفاهیمی چون افسانه، اسطوره، دیو و ایزد آشنا شدهاند؛ مفاهیمی که به گفته او، همچنان در زندگی انسان معنا دارند. دیوان به عنوان نماد تاریکی و ایزدان به عنوان نشانه نجات، روشنایی، صلح و نیکی. ملیحه دربندسری، تسهیلگر و گرداننده نمایشگاه «دیوان و ایزدان» در گالری بهار، درباره عنوان این نمایشگاه گفت: ایده اصلی این پروژه، آشنا کردن کودکان با اسطورهها و فرهنگ ایران بوده است. به گفته او، این نمایشگاه با الهام از کتاب «هستی ایزدان، نیستی دیوان» نوشته مهرکعلی صابونچی شکل گرفته و در جریان کار، کودکان با مفاهیمی چون افسانه، اسطوره، دیو و ایزد آشنا شدهاند؛ مفاهیمی که به گفته او، همچنان در زندگی انسان معنا دارند. دیوان به عنوان نماد تاریکی و ایزدان به عنوان نشانه نجات، روشنایی، صلح و نیکی. او با تاکید بر اینکه خود را «تسهیلگر» میداند، نه مربی یا استاد، افزود: در این کلاسها آموزش به معنای مرسوم وجود ندارد و آنچه اهمیت دارد، پرورش هنر و خلاقیت کودک است. دربندسری گفت: من فقط در کنار کودک هستم تا مسیر برایش هموارتر شود، نه اینکه وارد ذهن و تخیل او شوم. بچهها در خلق اثر، انتخاب شیوه کار و استفاده از متریال آزادند و من فقط در مسائل فنی، مثل رنگ یا برخی نکات طراحی، راهنمایی میکنم. دربندسری که حدود ۱۷ تا ۱۸ سال است با کودکان کار میکند، درباره گروه سنی هنرجویانش توضیح داد: این کار از چهار سالگی تا حدود ۱۵ و ۱۶ سالگی ادامه دارد. به گفته او، در سنین پایین، اصل بر آزادی و خلاقیت است، اما در سنین بالاتر، بهویژه در ۱۳ و ۱۴ سالگی، برخی بچهها به یادگیری اصول طراحی، آناتومی و تناسب نیز علاقهمند میشوند؛ هرچند این آموزشها هم به شکلی کلی ارائه میشود تا آزادی بیان آنها از بین نرود. او درباره تداوم مسیر هنری کودکان نیز گفت: بعضی بچهها، بهخصوص در دوره بلوغ، کلاس را رها میکنند، اما آنهایی که میمانند، معمولا واقعا به هنر علاقه دارند. دربندسری افزود: بعضی از شاگردانم از سهسالگی کنار من بودهاند و حالا در ۱۱ یا ۱۲ سالگی همچنان کار را ادامه میدهند. این گرداننده نمایشگاه در «دیوان و ایزدان» گفت: در این نمایشگاه آثار ۱۲ کودک به نمایش درآمده است؛ هر کودک دو نقاشی با موضوع ایزد و یک اثر با موضوع دیو ارائه کرده و بخش حجمی آثار نیز با پاپیماشه شکل گرفته است. دربندسری در پاسخ به پرسشی درباره خاستگاه دیوهایی که در این نمایشگاه به آنها پرداخته شده، توضیح داد: همه دیوهایی که دربارهشان با بچهها صحبت کردیم، ریشه در اسطورهها و روایتهای ایرانی دارند، نه یونانی. از جمله دیو بوشاسب را داریم که دیو خواب و تنبلی است، دیو ناهیه را داریم که نماد خودپسندی است، اهریمن را داریم که سردسته همه دیوان به شمار میرود، اپوش را داریم که آب را آلوده میکند و جان حیوانات را به خطر میاندازد، و همینطور زمهریر که دیو یخ و سرماست. او افزود: ما در چند جلسه با بچهها درباره این دیوان گفتوگو کردیم. بعضی از بچهها اصلا تمایلی نداشتند بعضی از دیوها را تصویر کنند، اما بعضی شخصیتها، بهویژه دیو خواب و تنبلی، در آثارشان بارها تکرار شد. زمهریر هم یکی از دیوهایی بود که چند نفر از بچهها سراغش رفتند. دربندسری توضیح داد: بخشی از دیوهایی که در این روند معرفی شدهاند، صورتهای برساخته و معاصر هم دارند و در کتاب «هستی ایزدان، نیستی دیوان» نیز درباره آنها توضیح داده شده است. دربندسری در پایان با قدردانی از خانهی هنرمندان ایران گفت: واقعا از همکاری و همراهی خانهی هنرمندان ایران خوشحالم. در همه جای دنیا، اگر گالری یا موزهای وجود داشته باشد، یکی از اولین کارهایی که انجام میدهند این است که جایی را برای کودک در نظر بگیرند. کودک باید حضور داشته باشد، چون همین بچهها قرار است نقاشان و هنرمندان بزرگ آینده ما شوند. برای من خیلی جالب و البته خوشحالکننده بود که خانهی هنرمندان ایران، خیلی سریع با برگزاری این نمایشگاه موافقت کرد و مطمئنم این همکاری، نتیجه خوبی هم برای خانه هنرمندان خواهد داشت.
