هر چند وقت یکبار، یکی از چهرههای رسانهای با طرح ادعایی تازه یا پرسشی که هیچ سند و توضیحی برای آن ارائه نمیکند، افکار عمومی را درگیر موضوعی جدید میکند. این بار نوبت رائفیپور است که درباره وصیتنامه رهبر شهید پرسش مطرح کرده؛ پرسشی که اگر قرار است پاسخ داده شود، مسیر آن هیاهوی رسانهای نیست. به گزارش تابناک، علی اکبر رائفی پور در توییتی نوشت: آیا کسی هست به مردم مبعوث شده بگوید و توضیح دهد وصیت نامه رهبر شهید که از نظر بنده حتی مهمتر از وصیت نامه امام خمینی است، چه شد؟! در این باره باید گفت که گویا برای برخی چهرههای رسانهای، آرام ماندن فضای عمومی هیچ جذابیتی ندارد. هنوز حاشیههای دیروز تمام نشده، موضوعی تازه روی میز میآید؛ یک روز قاسمیان، روز دیگر رائفیپور و فردا هم احتمالاً فردی دیگر. وجه مشترک این روایتها هم روشن است؛ طرح پرسشهای بزرگ و بدون پذیرش مسئولیت تبعات آن. اگر درباره وصیتنامه رهبر شهید پرسشی وجود دارد، پاسخ آن را باید از مجاری رسمی مطالبه کرد، نه اینکه با چند جمله در فضای مجازی یا یک سخنرانی، ذهن میلیونها نفر را درگیر موضوعی کرد که هیچ مستنداتی برای آن ارائه نشده است. طرح پرسش حق هر شهروندی است، اما تبدیل آن به موج رسانهای، مسئولیت هم میآورد. این نخستین بار نیست که برخی افراد با تکیه بر سرمایه رسانهای خود، موضوعاتی را به افکار عمومی پرتاب میکنند و پس از ایجاد موج، مسئولیت اثبات یا توضیح آن را بر عهده دیگران میگذارند. این شیوه، بیش از آنکه به روشن شدن حقیقت کمک کند، خوراک شایعه و برداشتهای متناقض تولید میکند. در شرایطی که کشور بیش از هر زمان دیگری به آرامش و انسجام نیاز دارد، رفتار مسئولانه آن است که از تبدیل گمانهزنی به مطالبه عمومی پرهیز شود. اعتبار مسائل مرتبط با رهبر شهید انقلاب، آنقدر بالاست که نباید به ابزار جلب توجه یا رقابتهای رسانهای تبدیل شود. نقد، پرسش و مطالبهگری زمانی ارزشمند است که بر پایه سند، مسئولیت و پاسخگویی باشد؛ نه اینکه هر چند هفته یکبار، با طرح موضوعی تازه، افکار عمومی وارد چرخهای از ابهام و حاشیه شود.
