حوزه/ بازخوانی سیره ائمه معصومین(ع) و واکاوی شرایط تاریخی آنان، افق تازهای برای بررسی یکی از مهمترین شبهات پیرامون نسبت میان خونخواهی، اقتدار حکومت اسلامی و مسئولیتهای آن در عصر حاضر میگشاید. به گزارش خبرگزاری حوزه، متن زیر با نگاهی به سیره اهلبیت(ع)، به یکی از شبهات رایج درباره مسئله خونخواهی پاسخ میدهد. یک مقایسه اشتباه؛ از عصر اختناق تا عصر اقتدار در پاسخ به شبههافکنی کسانی که با تمسک به سیره ائمه(ع) در صدد توجیه ترک خونخواهی رهبر شهید برآمدهاند، نخست باید بر این نکته بنیادی انگشت گذاشت که این استدلال، مبتنی بر قیاس معالفارق و سنجش دو وضعیت کاملاً ناهمگون است؛ دوران ۱۹۹ ساله پس از عاشورا، دوران خفقان مطلق ائمه بود و بنیعباس در آن، امام معصوم حتی برای اقامه نماز جماعت نیز در محاصره جاسوسان به سر میبرد و هیچگونه قدرت نظامی در اختیار نداشت، حال آنکه جمهوری اسلامی امروز، صاحب حکومتی مستقل، ارتش و سپاه مقتدر، موشکهای فرامنطقهای، پشتیبانی میلیونی مردمی و محور مقاومت است و بدیهی است که تکلیف یک حکومت مقتدر در برابر جنایت ترور، هرگز با تکلیف امامی که تحت سختترین شرایط امنیتی و اقبال اجتماعی است، یکی نیست. آیا اگر امام سجاد(ع) و دیگر ائمه معصومین(ع) از امکانات و حمایتهای مردمی که امروز شاهد هستیم، برخوردار بودند، بازهم اقدام نمیکردند؟از این گذشته، ائمه (ع) هرگز از اصل خونخواهی دست نمیکشیدند و این ادعا که آن بزرگواران «به خونخواهی نپرداختند»، یا ناشی از ناآگاهی از تاریخ است، یا تحریفی عمدی برای توجیه تسلیممحوری امروز. امام سجاد(ع) که خود با چشمانش صحنهها و حوادث کربلا را نظاره کرد، با زنده نگه داشتن یاد عاشورا و اقامه عزای سالار شهیدان، جامعه را به گونهای هدایت کرد تا این حماسه هرگز به فراموشی سپرده نشود. آن امام همام و سایر ائمه(ع) با گریههای پیوسته، دعاهای آتشین و لعن قاتلان کربلا و درخواست انتقام از درگاه الهی، و نیز تأکید بر برگزاری مجالس عزا و مرثیهسرایی، جنایت آن روز را خونخواهی کردند و در دلهای شیعیان شعلهور ساختند که هیچگاه این فریاد مظلومیت خاموش نشود؛ در حقیقت، آن همه اصرار بر گریه و عزاداری برای امام حسین(ع)، نه یک احساس صرفاً عاطفی، که یک راهبرد سیاسی عمیق برای مبارزه نسلهای آینده باطل و جنایت بود. امروز نیز شعار «یا لثارات خامنهای» چیزی جز ادامه همان مسیر نیست؛ این شعار اعلام وفاداری به راه خونخواهی است که در زمان ما قدرت تحقق آن فراهم شده است. مختار با امکانات محدود آن روز قیام کرد و امام سجاد(ع) نیز او را تأیید فرمود؛ امروز ما دهها برابر آن توان، چگونه میتوانیم خون رهبر شهید عزیزمان را نادیده بگیریم؟ نکته مهم آن است که حفظ جان مردم و حفظ زیرساختها دغدغه واقعی مدعیان عدم انتقام نیست؛ بلکه آنها چون از جنگ و آمریکا میترسند، به دنبال یافتن بهانهای برای تسلیم هستند. تسلیم در برابر زیادهخواهی آمریکا، که خود خیانتی بزرگ به مردم و کشور است. زیرا خونخواهی، به معنای خروج از مدیریت عقلانی نیست، بلکه به معنای نشان دادن این پیام است که ترور رهبر جمهوری اسلامی، هزینه سیاسی و امنیتی بالایی برای دشمنان خواهد داشت. سیره ائمه(ع) هرگز به ما نیاموخت که در برابر خون مظلوم، تسلیم شویم؛ بلکه آموخت که در زمان مناسب و با برخورداری از قدرت لازم، با شجاعت، قصاص را به اجرا درآوریم؛ چنانکه در گزارشهای تاریخی، وقتی از امام درخواست قیام میشد، ایشان با وفاداران کافی، دلایل بر عدم اقدام را میآوردند. امروز که جمهوری اسلامی به درجهای از اقتدار رسیده که دشمنانش را به لرزه درآورده و میلیونها انسان در ایران و بیرون از ایران، فریاد خونخواهی و انتقام سر میدهند، در این شرایط، ترک خونخواهی رهبر و مرجع شهید، نه تنها خلاف سیره ائمه، که خلاف وجدان، عقلانیت ملت ایران و آزادگان جهان است. منبع: مرکز مطالعات و پاسخگویی به شبهات (حوزههای علمیه)
خبرگزاری حوزه
خبرگزاری حوزهخبرگزاری حوزه