به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از فرادید؛ «تمدن دره سند»، به عنوان یکی از نخستین تمدنهای بزرگ جهان، معمایی منحصربهفرد در تاریخ باستان است. برخلاف مصر و بینالنهرین که با اهرام، کاخها، معابد و آرامگاههای باشکوه پادشاهان شناخته میشوند، در شهرهای این تمدن تاکنون هیچ نشانه روشنی از کاخ سلطنتی، معبد عظیم، مقبره شاهان یا مجسمههایی برای بزرگداشت فرمانروایان پیدا نشده است. همین موضوع برخی پژوهشگران را به این پرسش رسانده که آیا ممکن است این تمدن پیشرفته بدون پادشاه و طبقه حاکم موروثی اداره میشده باشد؟ البته این فرضیه هنوز قطعی نیست و همچنان محل بحث میان باستانشناسان است. تمدنی بزرگ اما رازآلود تمام دانستههای ما درباره تمدن دره سند، که با نام تمدن هاراپا نیز شناخته میشود، از کاوشهای باستانشناسی به دست آمده است؛ زیرا خط این تمدن هنوز رمزگشایی نشده است. این تمدن حدود سالهای ۳۳۰۰ تا ۱۳۰۰ پیش از میلاد وجود داشت و دوران شکوفایی آن میان ۲۶۰۰ تا ۱۹۰۰ پیش از میلاد بود. وسعت آن از مصر باستان و سومر نیز بیشتر بود و شهرهای بزرگی مانند هاراپا، موهنجودارو و لوتال را در بر میگرفت. با وجود این، به دلیل خوانده نشدن نوشتههای آن، ساختار حکومت، باورهای دینی و سازمان اجتماعی مردمش همچنان ناشناخته مانده است. در متون سومری و اکدی نیز از سرزمینی ثروتمند به نام «ملوخا» یاد شده که بیشتر پژوهشگران آن را همان تمدن دره سند میدانند؛ موضوعی که از روابط تجاری گسترده این تمدن با بینالنهرین حکایت دارد. شهری که برای همه یکسان ساخته شده بود یکی از ویژگیهای شگفتانگیز این تمدن، نظم و استانداردسازی فوقالعاده شهرهاست. تقریباً همه شهرهای شناختهشده این تمدن با الگوی شطرنجی شمالی-جنوبی و شرقی-غربی طراحی شدهاند و خیابانها، محلههای مسکونی، کارگاهها، انبارهای عمومی و تأسیسات آبرسانی، ساختاری بسیار مشابه دارند. خانهها نیز تا حد زیادی از الگوی یکسانی پیروی میکردند. بیشتر آنها حمام اختصاصی، چاه آب یا دسترسی به آب سالم و شبکه فاضلاب سرپوشیده داشتند؛ امکاناتی که برای آن دوران بسیار پیشرفته به شمار میرود. در خیابانهای اصلی حتی سطلهای جمعآوری زباله تعبیه شده بود و سیستم پیچیده هدایت آب و فاضلاب در سراسر شهرها دیده میشود. این تأکید بر پاکیزگی و بهداشت از ویژگیهای برجسته تمدن دره سند است. چرا اثری از پادشاهان دیده نمیشود؟ در هیچیک از شهرهای حفاریشده این تمدن تاکنون کاخ سلطنتی، آرامگاه شاهان، معابد عظیم یا خانههایی که بهوضوح متعلق به طبقهای ممتاز باشند، کشف نشده است. همچنین هیچ مجسمه یادبود بزرگی که فرمانروایی خاص را ستایش کند، به دست نیامده است. تنها اثری که شاید بتوان آن را به فردی بلندپایه نسبت داد، تندیس کوچک مردی ریشدار از موهنجودارو است که تنها حدود ۱۷ سانتیمتر ارتفاع دارد و گاه از او با عنوان «شاه-کاهن» یاد میشود، اما هویت واقعی این پیکره همچنان نامشخص است. همین فقدان نشانههای قدرت سیاسی یا مذهبی، برخی پژوهشگران را به این نتیجه رسانده که شاید جامعه دره سند بر پایه تصمیمگیری جمعی و مشارکت شهروندان اداره میشده است. آیا حکومتی مبتنی بر اجماع وجود داشت؟ اداره شهرهایی با چنین نظم چشمگیری بدون نوعی سازمان مدیریتی امکانپذیر نبود. شبکه گسترده آبرسانی، انبارهای عمومی غلات، استاندارد بودن آجرها، اوزان و مقیاسها و هماهنگی میان دهها شهر، همگی نشان میدهد که نظامی کارآمد برای برنامهریزی و مدیریت وجود داشته است. اما اینکه این نظام چگونه عمل میکرد، هنوز مشخص نیست. برخی پژوهشگران احتمال میدهند اداره این شهرها براساس شوراها، بازرگانان، مدیران محلی یا گروههایی از متخصصان انجام میشده و تصمیمها با توافق جمعی گرفته میشده است، نه با فرمان یک پادشاه. در مقابل، گروهی دیگر معتقدند نبود شواهد به معنای نبود حکومت مرکزی نیست و شاید کاخها یا مراکز قدرت هنوز کشف نشدهاند یا از موادی ساخته شدهاند که در طول زمان از بین رفتهاند. جامعهای آرام و بدون جنگ؟ یکی دیگر از ویژگیهای جالب این تمدن، نبود شواهد روشن از جنگهای گسترده است. دیوارهای شهرها بیشتر برای مقابله با سیلابهای موسمی ساخته شده بودند، نه دفاع نظامی. همچنین آثار اندکی از سلاحهای جنگی یافت شده و بیشتر ابزارهای کشفشده برای شکار یا ماهیگیری بودهاند. از شورشهای داخلی، زندانها یا مراکز مجازات نیز تاکنون نشانهای به دست نیامده است؛ هرچند نبود چنین شواهدی به معنای نبود کامل درگیری یا خشونت نیست. معمایی که هنوز حل نشده است از زمان آغاز حفاریهای علمی در دهه ۱۹۲۰ تاکنون، محوطههای تازهای از تمدن دره سند کشف شدهاند، اما پاسخ بسیاری از پرسشهای اساسی همچنان ناشناخته است. برخی پژوهشگران از حکومتی مذهبی، گروهی دیگر از الیگارشی یا اتحادی از قبایل سخن میگویند و عدهای نیز احتمال میدهند این تمدن نمونهای کمنظیر از حکمرانی مبتنی بر اجماع و مدیریت مدنی بوده باشد. آنچه تاکنون روشن است، وجود جامعهای بسیار سازمانیافته، با شهرسازی پیشرفته، استانداردهای یکسان، شبکههای گسترده تجاری و توجه کمنظیر به بهداشت و زندگی شهری است. اما اینکه این نظم چشمگیر چگونه و به دست چه کسانی برای چندین قرن حفظ شد، همچنان یکی از بزرگترین معماهای باستانشناسی جهان باقی مانده است.
