برای نخستینبار از ۱۹۷۸، فینال جام جهانی بدون حضور همزمان بازیکنی از بایرن مونیخ و اینتر برگزار خواهد شد. جام جهانی برای بسیاری از فوتبالدوستان چیزی فراتر از یک تورنمنت چهار ساله است؛ معیاری برای مرور خاطرات، نسلها و قهرمانانی که هر دوره روی بزرگترین صحنه فوتبال جهان میدرخشند. اما در کنار داستان تیمهای ملی، دو باشگاه اروپایی طی بیش از چهار دهه حضوری کمنظیر در فینال این رقابتها داشتند: بایرن مونیخ و اینتر. از جام جهانی ۱۹۸۲ تا ۲۰۲۲، در تمام فینالهای جام جهانی حداقل یک بازیکن از بایرن مونیخ و یک بازیکن از اینتر حضور داشتند؛ رکوردی مشترک که پس از ۱۱ دوره متوالی، سرانجام متوقف شده است. برای نخستینبار از سال ۱۹۷۸، فینال جام جهانی بدون حضور همزمان بازیکنانی از این دو غول اروپایی برگزار خواهد شد. بایرن؛ ۴۰ سال حضور بیوقفه در فینالها بایرن مونیخ از جام جهانی ۱۹۸۲ تاکنون در تمام فینالها نمایندهای داشته است؛ رکوردی که این باشگاه را به یکی از تأثیرگذارترین تیمهای تاریخ جام جهانی تبدیل میکند. در فینال ۱۹۸۲ برابر ایتالیا، سه بازیکن بایرن یعنی پاول برایتنر، کارل هاینس رومنیگه و ولفگانگ درملر پیراهن آلمان غربی را بر تن داشتند. چهار سال بعد، در فینال مکزیک ۱۹۸۶، لوتار ماتئوس، دیتر هونس و نوربرت ادر نمایندگان بایرن بودند. در قهرمانی آلمان در جام جهانی ۱۹۹۰ نیز سه بازیکن بایرن، یعنی کلاوس اوگنتالر، اشتفان رویتر و یورگن کولر در فینال حضور داشتند. این روند در دهههای بعد هم ادامه پیدا کرد؛ از یورگینیو در فینال ۱۹۹۴ و بیسنته لیزارازو در فینال ۱۹۹۸ گرفته تا حضور ستارههایی مانند اولیور کان، توماس لینکه و ینس یرمیس در فینال ۲۰۰۲. در ۲۰۰۶ هم ویلی سانیول و در ۲۰۱۰ مارک فان بومل، آرین روبن، ادسون برافیلد نمایندگان بایرن بودند. در فینال ۲۰۱۴، بایرن یکی از پررنگترین حضورهای تاریخ خود را داشت؛ مانوئل نویر، فیلیپ لام، توماس مولر، تونی کروس، ماریو گوتسه، باستین شوایناشتایگر و ژروم بواتنگ همگی در فینال پیروزی آلمان مقابل آرژانتین حضور داشتند. در ۲۰۱۸ کورنتین تولیسو حضور داشت. در آخرین دوره، یعنی جام جهانی ۲۰۲۲، سه بازیکن بایرن یعنی دایو اوپامکانو، بنژامین پاوار و کینگزلی کومان در فینال آرژانتین و فرانسه بازی کردند. اینتر؛ ردپای نراتزوری در بزرگترین بازی جهان داستان اینتر نیز مشابه بایرن است. از سال ۱۹۸۲ تا ۲۰۲۲، حداقل یک بازیکن اینتر در تمام فینالهای جام جهانی حاضر بوده است. در فینال ۱۹۸۲، جوزپه برگومی، آلتوبلی و گابریل اوریالی با ایتالیا قهرمان جهان شدند. چهار سال بعد، کارل هاینس رومنیگه با پیراهن آلمان غربی در فینال حضور داشت. جام جهانی ۱۹۹۰ شاهد حضور سه بازیکن اینتر در فینال بود: آندریاس برمه، لوتار ماتئوس و یورگن کلینزمن. در سال ۱۹۹۴ نیز نیکولا برتی نماینده اینتر بود. در فینال ۱۹۹۸، رونالدو نازاریو و یوری یورکائف برای اینتر در ترکیب برزیل و فرانسه حضور داشتند. رونالدو در ۲۰۰۲ حاضر بود و چهار سال بعد، مارکو ماتراتزی نهتنها در فینال ۲۰۰۶ بازی کرد، بلکه یکی از گلهای ایتالیا مقابل فرانسه را نیز به ثمر رساند. در جام جهانی ۲۰۱۰، نوبت به وسلی اسنایدر رسید و پالاسیو در ۲۰۱۴ حضور داشت. در سال ۲۰۱۸ نیز مارسلو بروزوویچ و ایوان پریشیچ با کرواسی به فینال رسیدند. آخرین حلقه این زنجیره هم لائوتارو مارتینس بود که در فینال ۲۰۲۲ با آرژانتین مقابل فرانسه بازی کرد. پایان یک سنت تاریخی با توجه به شرایط باقیمانده، دیگر این رکورد مشترک تاریخی ادامه پیدا نمیکند. اگر انگلیس به فینال برسد، بایرن همچنان در فینال نماینده خواهد داشت، اما اینتر نه. اگر آرژانتین به فینال برسد، اینتر نماینده خواهد داشت، اما بایرن نه. پس از ۱۱ فینال متوالی، یکی از عجیبترین زنجیرههای تاریخ جام جهانی به پایان رسید؛ رکوردی که نشان داد نفوذ دو باشگاه بایرن مونیخ و اینتر تنها محدود به فوتبال باشگاهی نیست و ردپای آنها در مهمترین مسابقه فوتبال جهان همواره باقی مانده است. همچنین بخوانید: پایان یک طلسم ۶۸ ساله؛ اسپانیا جای آلمان را گرفت
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی