پیادهروی اربعین برای کودکان و نوجوانان فقط یک سفر زیارتی نیست؛ میتواند یک تجربه تربیتی عمیق و ماندگار باشد که در شکلگیری ایمان، اخلاق، هویت اجتماعی و حتی سلامت روانی آنان نقش ایفا کند. در این راستا برای آگاهی از ابعاد مختلف این سفر معنوی برای والدین و فرزندان با حجتالاسلام والمسلمین محمدباقر مشکاتی؛ کارشناس مذهبی و پژوهشگر حوزه دین به گفتوگو پرداختهایم. زیرا اگر این سفر بزرگ با برنامهریزی، توجه به نیازهای کودک و خلق فضایی شاد، امن و معنوی همراه شود، اثر آن از ماهها برنامه فرهنگی رسمی نیز ماندگارتر خواهد بود. پیادهروی اربعین با همه جلوههای عشق، حماسه، ایثار و همدلی، فرصتی کمنظیر برای تربیت نسل آینده است؛ بهویژه اگر خانوادهها و موکبداران بتوانند تجربهای خوشایند، آرام و جذاب برای کودکان بسازند. در ادامه مشروح این گفتوگو را بخوانید. ابعاد تأثیر تربیتی زیارت اربعین بر شخصیت مراسم جهانی پیادهروی اربعین، فراتر از یک زیارت مذهبی، فرصتی بینظیر برای تربیت و شکلدهی شخصیت کودکان و نوجوانان است. این سفر معنوی با تأثیرات عمیقی که بر روح و روان افراد میگذارد، میتواند تحولات شگرفی در زندگی آنها ایجاد کند. آشنایی عمیق با مفهوم شهادت و ایثار و تقویت ارتباط با خدا از طریق حضور در جمع عظیم زائران و انجام عبادات جمعی، احساس نزدیکی به پروردگار را در فرزندان تقویت میکند. همچنین، شرکت در برنامههای مذهبی طول مسیر موجب افزایش آگاهی کودکان و نوجوانان از معارف اسلامی و شیعی میشود. در بعد رشد شخصیت، مشاهده ایثار و از خودگذشتگی موکبداران و میزبانان، روحیه گذشت را در آنها زنده میکند. پیادهروی طولانی و تحمل سختیهای مسیر به کودکان میآموزد که در برابر مشکلات استقامت کنند. علاوه بر این، رشد اجتماعی از طریق آشنایی با فرهنگهای مختلف و تقویت حس تعلق به جامعه اسلامی از دیگر دستاوردهای این سفر است. از منظر روانشناختی نیز، انجام فعالیتهای فیزیکی در طبیعت به کاهش اضطراب کمک کرده و موفقیت در طی کردن این مسیر طولانی، اعتماد به نفس و خاطرات خوشی را در ذهن آنها به یادگار میگذارد. چرا خلق تصویر خوشایند از اربعین کلید تربیت است؟ ایجاد تصویر خوشایند و مثبت و خاطرهای شیرین و لذتبخش از اربعین در ذهن کودک و نوجوان، شاهکلید تأثیرگذاری تربیتی است. از نگاه روانشناختی، مراقبت از خسته نشدن کودک و لذت بردن او از سفر، نقش بسیار مهمی در خلق این تصویر ذهنی دارد. پیادهروی اربعین میتواند یک تجربه شیرین و ماندگار باشد؛ دیدن جمعیتی عظیم، شنیدن نوحهها و حضور در فضایی معنوی، جاذبههای فراموشنشدنی ایجاد میکنند. حضور در چنین سفری، پیوندهای عاطفی را در خانواده مستحکمتر میکند و حس تعلق فرزندان به والدین را افزایش میدهد. کودکان در این سفر با مفاهیمی مانند همدلی، کمک به دیگران و صبر آشنا میشوند و این مفاهیم به تدریج در شخصیت آنها نهادینه میشود. همچنین، تقویت روحیه بخشندگی و سخاوتمندی در کنار افزایش اعتماد به نفس ناشی از تحمل سختیها، حس خوشایندی به کودکان میبخشد که در زندگی آتی آنان اثرگذار خواهد بود. پیش از سفر؛ آمادگی روحی، جسمی و برنامهریزی روش و مضامین تربیتی زمانی اثرگذار خواهد بود که اقدامهای رفاهی و تدابیر شایسته در سه مرحله پیش از سفر، طول سفر و پس از بازگشت در نظر گرفته شود. در مرحله پیش از سفر، نخستین قدم جمعآوری اطلاعات کامل درباره مسیر، موکبها و امکانات بهداشتی و مشورت با خانوادههای باسابقه است. باید پیش از حرکت، با کودک به زبان ساده درباره ارزشهای معنوی اربعین، زیارت امام حسین(ع) و هدف این سفر گفتوگو کرد تا آمادگی ذهنی لازم شکل بگیرد. آمادگی جسمانی نیز از طریق انجام پیادهرویهای کوتاه و منظم پیش از سفر بدست میآید. تهیه وسایل مناسب از جمله لباسهای راحت و سبک، کفش مناسب، کلاه، عینک آفتابی، کرم ضدآفتاب، داروهای ضروری و اسباببازیهای کوچک بسیار اهمیت دارد. اختصاص یک کولهپشتی کوچک و سبک برای کودک و همراه داشتن کالسکه راحت برای خردسالان، در کنار تأمین شیرخشک و پوشاک کافی، زمینهساز سفری امن و راحت خواهد بود. در مسیر پیادهروی؛ مدیریت خستگی و ابزارهای تربیتی در طول مسیر پیادهروی، تعیین مسافت قابل تحمل متناسب با سن کودک اهمیت حیاتی دارد. استراحتهای کوتاه و مکرر در هر یک تا دو ساعت، مانع خستگی مفرط میشود. در این میان، استفاده از ابزارهای تربیتی مانند قصهها و داستانهای آموزنده عاشورایی، معرفی الگوهای رفتاری مناسب و تشویق کودکان به خلق داستانهای خودشان از سفر، تخیل و دنیای درونی آنها را پرورش میدهد. طراحی بازیهای گروهی و تعاونی متناسب با فضای اربعین و انجام فعالیتهای هنری مثل نقاشی و نمادسازی، به کودکان اجازه میدهد احساسات خود را به صورت بصری بیان کنند. برقراری ارتباط مؤثر از طریق گوش دادن فعال به حرفهای کودکان، تشویق و قدردانی از تلاشهای کوچک آنها و ایجاد فضایی صمیمانه برای گفتوگو، اعتماد به نفس فرزندان را تقویت میکند. در این مسیر، والدین به عنوان مهمترین الگوها باید با رفتارهای مثبت خود راهنمای عملی آنان باشند. تغذیه، امنیت و سازگاری با شرایط محیطی حفظ سلامت جسمانی کودکان در طول مسیر ارتباط مستقیمی با نشاط روحی آنان دارد. استفاده از غذاهای سبک، سالم و مقوی در موکبها، نوشیدن مداوم آب و مایعات برای جلوگیری از کمآبی و مراقبت در برابر اشعه مستقیم آفتاب ضروری است. همچنین برای مواقع استراحت، در اختیار گذاشتن وسایل بازی و نقاشی میتواند کودکان را سرگرم و آرام نگه دارد. از سوی دیگر، امنیت کودکان باید همواره تأمین شود؛ چسباندن برچسب نام و شماره تماس والدین روی لباس کودک و مراقبت دائمی از او اهمیت بالایی دارد. در کنار امنیت، آموزش سازگاری با شرایط محیطی و احترام به قوانین گروهی به کودکان یاد میدهد که منعطف باشند. اگر کودک خسته یا بیحوصله شد، صمیمیت و توجه به احساسات او بدون سرزنش، حس امنیت عمیقی ایجاد
