رئیسجمهوری که تصور میکرد قدرتش هیچ محدودیتی ندارد، اکنون با چندین محدودیت روبهرو شده است؛ موضوعی که او را بیش از پیش ناامید و غیرقابل پیشبینی کرده است. ترامپ اغلب غیرقابلپیشبینی بودن خود را عاملی مثبت معرفی میکند و میگوید این ویژگی باعث میشود هم متحدان و هم دشمنانش تعادل خود را از دست بدهند. به گفته خودش، آمادگی او برای بمباران سایتهای هستهای ایران ۱۳ ماه پیش و اعزام نیروهای کماندوی دلتافورس برای ربودن نیکلاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا، از تخت خوابش در اوایل ژانویه، نشاندهنده عزم او برای اجرای عملیاتهای نظامیای بود که رؤسایجمهور پیشین آمریکا از انجام آنها عقبنشینی میکردند. اما در هفتههای اخیر، به نظر میرسد او گرفتار شده است؛ ریاستجمهوری او بهتدریج تحتالشعاع جنگی قرار گرفته که راهی برای خروج از آن پیدا نمیکند. او با محدودیتهایی در قدرت خود مواجه شده که هنگام آغاز عملیاتهای رزمی گسترده در ۲۸ فوریه، بهسختی میتوانست تصورشان کند؛ زمانی که اهدافی را برای پایان سریع برنامه هستهای ایران و سرنگونی حکومت این کشور تعیین کرده بود.
