پالین کیل منتقد نامآشنای سینما بود که با گذشت سالها از درگذشتش، سایه تاثیر او همچنان بر دنیای نقد فیلم سنگینی میکند. سبک نگارش کیل آمیزهای از هوشمندی، شورمندی و ژرفنگری بود. به دلیل دگرگون ساختن فضای نقد فیلم، آثارش همواره ستایش شده است. او در طول دوران حرفهای خود برای چندین نشریه قلم زد؛ از جمله مجله نیویورکر که توانست آنجا به یکی از تاثیرگذارترین نویسندگان مجله تبدیل شود. نقدهای او به عمق نگاه و تیزبینی مشهور بود و او بیپروا کارگردانان و فیلمهای بزرگ و جاافتاده را به چالش میکشید و بیرحمانه نقد میکرد. در این مقاله، زندگی و آثار پالین کیل را بررسی میکنیم و به سهم او در پیشرفت حوزه نقد فیلم میپردازیم. اخیرا گمانهزنیهای چند منبع خبری مبنی بر این که فیلم آخر کوئنتین تارانتینو به نام «منتقد فیلم» داستان زندگی کیل یا شخصیتی شبیه به او را در هالیوود دهه ۱۹۷۰ دنبال میکند شنیده می شود و این بحثها باز هم نام پالین کیل را در جمع دوستداران سینما بر زبان انداخته است. اما پالین کیل کیست؟ چرا او در تاریخ سینما و سیر تکاملی آن اهمیت دارد؟ در این مقاله به به این موضوع میپردازیم. پالین کیل که بود؟ پالین کیل (۱۹۱۹-۲۰۰۱) منتقد فیلم برجسته آمریکایی بود که به خاطر نقدهای پرشور و اغلب جنجالیاش شناخته میشود. او کار خود را با نوشتن برای چند نشریه کوچک آغاز کرد و به عنوان نویسنده مستقل فعالیت داشت. سرانجام کیل موفق شد در سال ۱۹۶۸ به عنوان منتقد ثابت در نیویورکر استخدام شود و تا زمان بازنشستگیاش در سال ۱۹۹۱ در این نشریه فعالیت میکرد. وجه تمایز کیل نسبت به سایر منتقدان معاصر خودش نثر زنده و پرانرژی او بود. کیل همچنین جسورانه دیدگاههای سنتی و رایج منتقدان دیگر به چالش میکشید. او در همان حال که در طول زندگی حرفهای خود از فیلمسازان جوان و نوآوری مانند مارتین اسکورسیزی، برایان دیپالما و رابرت آلتمن حمایت کرد، چهرههای تثبیتشدهای چون آلفرد هیچکاک و جان فورد را به باد انتقاد گرفت. نقدهای کیل اغلب بسیار شخصی و آمیخته با نظرات و احساسات خودش بود. همین ویژگی کارهای او دستاویزی شد که برخی منتقدان او را به سوگیری یا رفتار غیرحرفهای متهم کنند. با این حال، تاثیر شگرفی که نوشتههای کیل بر نحوه بحث و ارزیابی فیلمها در ایالات متحده گذاشت را نمیتوان منکر شد. او همچنان چهرهای قابل احترام در دنیای نقد فیلم به شمار میرود. اگر میخواهید بیشتر درباره او بدانید، پیشنهاد میکنم مستند «آنچه او گفت: هنر پالین کیل» (What She Said: The Art of Pauline Kael) را تماشا کنید. معروفترین نقدهای سینمایی پالین کیل کیل به عنوان منتقد فیلم نگاه و درک بینظیری داشت. او هر بار که به تماشای فیلمی مینشست کاملا با آن همراه میشد، خودش را به فیلم میسپرد و اگر احساس میکرد فیلم به مخاطب احترام میگذارد، او نیز با احترام با آن مواجه میشد. احتمالا یکی از دلایلی که فیلمسازان مولف آمریکایی (که امروز آنها را دوست داریم، ستایش میکنیم و نحوه کارشان را آموزش میدهیم) توانستند به عنوان عاشقان پرشور و ساختارشکن سینما در هالیوود نامی برای خود دستوپا کنند کیل بود. او راه کسانی که میخواستند صرفا هنر والا و عامهپسند را خلق کنند، هموار کرد. گزیدهای از معروفترین نقدهای کیل برای درک بهتر تاثیر او بر سینما: «بانی و کلاید» (Bonnie and Clyde): «مخاطب با فیلم زندگی میکند. تجربه ما هنگام تماشای آن، به نوعی با واکنش ما به فیلمهای دوران کودکیمان پیوند دارد؛ با همان شیوهای که عاشق فیلمها میشدیم و حس میکردیم متعلق به خود ما هستند. نه هنری که در طول سالها یاد گرفتیم تحسینش کنیم، بلکه به سادگی و در همان لحظه، مال خود ما بود.» «آخرین تانگو در پاریس» (Last Tango in Paris): «بالاخره تحول بزرگ در سینما رخ داد. فیلمهای تجاری تا پیش از این فقط رابطه مکانیکی ارائه میدادند؛ رابطه به عنوان یک محرک جسمی، اما بدون هیچگونه شور و اشتیاق یا خشونت عاطفی.» «نشویل» (Nashville): «آیا چیزی به نام ضیافت پرشور برای عاشقان سینما وجود دارد، یعنی ضیافتی بدون افراط؟ هنگام تماشای فیلم جدید و نزدیک به سه ساعته رابرت آلتمن یعنی نشویل، شما مست تصاویر نمیشوید، فیلم شما را مقهور خود نمیکند، فیلم شما را سرخوش میکند. من هرگز پیش از این فیلمی را ندیده بودم که اینگونه دوستش داشته باشم؛ روی صندلی نشسته بودم و با خوشحالی کامل به پرده لبخند میزدم. این یک اوج احساسی ناب است که با تمام شدن فیلم فروکش نمیکند، بلکه آن را با خود به خانه میبرید.» «چیزی وحشی» (Something Wild): «این کمدی فقط درباره یک قهرمان زن بیقید و شورشی و یک مرد مغرور نیست؛ درباره عبور از مرزها است. درباره سرخوشی از رفتارهای آنارشیستی و قانونشکنانه و سپس روبهرو شدن با جنایتکاری بیرحم و سادیسمی. این فیلم واقعا یک کمدی پرهیاهو و عجیب است؛ ساختارها را میشکند و به یک فیلم هیجانانگیز ترسناک و کمدی تبدیل میشود.» چرا کوئنتین تارانتینو به پالین کیل علاقهمند است؟ کوئنتین تارانتینو به عنوان یکی از طرفداران بزرگ پالین کیل شناخته میشود و در بسیاری موارد از او به عنوان یکی از بزرگترین الگوهای خود در فیلمسازی یاد کرده است. تارانتینو گفته که به طور ویژه مجذوب سبک نگارش پرانرژی و شخصی کیل است، سبکی که او احساس میکند بازتابدهنده رویکرد خودش در فیلمسازی است. تارانتینو در مصاحبههایش بارها گفته در دوران جوانی و زمان دانشجویی چگونه نقدهای کیل را با ولع میبلعیده و از تمایل او برای ایستادن در برابر نظرات منتقدان بزرگ و حمایت از فیلمهایی که دیگر منتقدان نادیده میگرفتند یا رد میکردند، الهام گرفته است. او همچنین شکلگیری درک خود از سینما به عنوان یک شکل هنری (که میتواند همزمان از نظر فکری محرک و از نظر احساسی هیجانانگیز باشد) را مدیون کیل میداند. بر اساس گزارشهای متعدد، ممکن است کیل محور اصلی فیلم آخر تارانتینو یعنی
دیجیکالا مگ
دیجیکالا مگدیجیکالا مگ