میکل مرینو، هافبک اسپانیا و آرسنال، درباره تیمی که لوئیس دلافوئنته بر پایه احترام ساخته، مسیر دشوار خود برای رسیدن به جام جهانی و برنامه لاروخا برای شکست آرژانتین در فینال صحبت کرده است. بازیکنان اسپانیا شب پیش از بزرگترین روز زندگیشان که قرار بود در سال ۲۰۱۰ قهرمان جام جهانی شوند، در هتل داوینچی در سندتون، در شمال ژوهانسبورگ، دور هم جمع شدند، هاتچاکلت نوشیدند، کروسان شکلاتی خوردند و با هم به گفتوگو پرداختند. ۱۶ سال بعد، بازیکنانی که میخواهند راه آن نسل را تکرار کنند نیز شب پیش از بزرگترین روز زندگیشان در هتلی در نیوجرسی دور هم جمع خواهند شد و صحبت خواهند کرد؛ البته این بار خبری از شکلات نخواهد بود. بعضی سنتها دیگر تکرار نمیشوند. میکل مرینو، در حالی که از اتوبوس پیاده میشود و راهی اتاق تاکتیک در محل تمرینی ملانی لین میشود، با خنده به خبرنگار روزنامه گاردین میگوید: «فکر میکنم متخصصان تغذیه این یکی را برای ما ممنوع کردند!» او ادامه میدهد: «ما در تیمهای زیر ۱۹ و زیر ۲۱ سال، با الگوبرداری از بازیکنان تیم بزرگسالان، کولاکائو (هاتچاکلت) و کیک میخوردیم، اما دیگر این کار را نمیکنیم. هرکسی برنامه خودش را دارد، اما مهمترین چیز این است که همهچیز را عادی نگه داریم؛ فقط یک بازی دیگر، انجام کاری که بلدیم، کاری که از پنجسالگی انجام دادهایم و دوستش داریم. باید مثل یک روز عادی دیگر در زندگیمان با آن برخورد کنیم؛ چیزی که قرار است از آن لذت ببریم.» چه روزی. چه سالی. مرینو آن را «فوقالعاده» توصیف میکند: «همین چند روز پیش دربارهاش صحبت میکردیم. اگر چند ماه پیش به من فرصت چنین چیزی را میدادند، حتماً آن را انتخاب میکردم. اینکه از لحظات بد عبور کنی و به چنین سالی برسی، باورنکردنی است. تجربههایی که خودم و خانوادهام پشت سر گذاشتهایم.» قهرمانی در لیگ برتر، حضور در فینال لیگ قهرمانان، تولد نخستین فرزندش و حالا فینال جام جهانی؛ در کنار مصدومیتی که میتوانست همه این رویاها را از او بگیرد. هافبک اسپانیا میگوید: «هر دقیقه را با شادی فوقالعادهای زندگی میکنم. فقط به این فکر کنم که چند ماه پیش کجا بودم و حالا کجا هستم. همین باعث میشود این لحظهها را بیشتر قدر بدانم.» لوئیس دلافوئنته به مرینو گفته بود منتظر بازگشت او خواهد ماند، اما در ابتدا تشخیص شکستگی پای این بازیکن آسان نبود. مرینو، که حالا ۳۰ سال دارد، میگوید: «وقتی درباره مصدومیتم به من گفتند، فکر نمیکردم به جام جهانی برسم.» او در پایان ژانویه تحت عمل جراحی قرار گرفت؛ اتفاقی که در واقع برایش آرامشبخش بود، چون دستکم تکلیف مشخص شده بود و میدانستند باید چه کاری انجام دهند. مرینو دو ماه با عصا راه رفت و سپس تمرینات سخت را آغاز کرد. روزهایی بود که بهتنهایی سپری میکرد و روزهایی هم همسرش به او کمک میکرد؛ او را بلند میکرد و وسایلش را جابهجا میکرد. مرینو میگوید شرایط باید برعکس میبود، چون همسرش باردار بود، اما قدرتی از خود نشان داد که بدون آن، او نمیتوانست به این مرحله برسد. مرینو در این مسیر فهمید که خودش هم قویتر از چیزی است که تصور میکرد. با این حال، بین ماه ژانویه و آغاز جام جهانی تنها ۲۸ دقیقه بازی کرد؛ سپس راهی جام جهانی شد و پسر تازهمتولدشدهاش، مارکو، را در خانه گذاشت. او میگوید: «فقط اینکه اینجا هستم، برای من یک پیروزی است. امیدوارم خدا بخواهد و بتوانیم قهرمان شویم.» این مطلب را از دست ندهید: رودری: جام جهانی را میخواهیم؛ حتی اگر مسی روبهرویمان باشد اینکه اسپانیا به فینال جام جهانی رسیده و همچنان شانس قهرمانی دارد، تا حد زیادی مدیون بازیکنی است که چیزی فراتر از یک «تعویض طلایی» بوده است. درست مثل لائوتارو مارتینس، بازیکن آرژانتین در سوی دیگر فینال، مرینو نیز از روی نیمکت به ناجی تیمش تبدیل شده است. او میگوید: «حتی در دیوانهوارترین رویاهایم هم چنین چیزی را تصور نمیکردم.» با این حال، شاید بتوان گفت مرینو برای چنین لحظاتی آماده شده است. او برای همین کار تمرین میکند. او فقط روی نیمکت نمینشیند و قطعاً هم قهر نمیکند؛ بلکه بازی را مطالعه میکند. در یورو ۲۰۲۴، مرینو بهعنوان بازیکن تعویضی مقابل آلمان در اشتوتگارت وارد زمین شد و در دقیقه ۱۱۹ گل زد تا اسپانیا به نیمهنهایی صعود کند. در این جام جهانی نیز او در دقیقه ۹۱ برابر پرتغال گل زد تا اسپانیا راهی یکچهارم نهایی شود. فقط یک مشکل وجود داشت: همسر و پسرش در دالاس حضور نداشتند. چهار روز بعد، در لسآنجلس، وقتی آنها در ورزشگاه بودند، مرینو بار دیگر همین کار را مقابل بلژیک تکرار کرد. او در دقیقه ۸۵:۳۲ وارد زمین شد و در دقیقه ۸۷:۲۷ گل پیروزی را به ثمر رساند. مرینو در آن بازی تنها دو بار توپ را لمس کرد؛ اما شاید به اندازه خود ضربه نهایی، هوشیاری او برای آغاز کردن آن حرکت اهمیت داشت. هر سه گل را به یک شکل جشن گرفت؛ جشنی که حالا مشهور شده است. مرینو دور پرچم کرنر چرخید؛ درست همانطور که پدرش، آنخل میگل، ۳۳ سال پیش در ورزشگاه اشتوتگارت، پس از گلزنی در دقایق پایانی برای اوساسونا چنین کرده بود. اگر مرینو جام جهانی را ببرد، بالاخره میتواند بگوید بازیکن بهتری از پدرش بوده است، درست است؟ او با خنده میگوید: «مادرم این حرف را قبول نمیکند، حتی اگر جام جهانی را هم ببرم! به اینکه جای پای پدرم گذاشتهام افتخار میکنم، اینکه همه چیزهایی را که یاد گرفتهام از او آموختهام و احترام همیشه سر جای خودش خواهد بود... حتی اگر مدال قهرمانی را داشته باشم!» مرینو درباره نقش خود بهعنوان بازیکنی که از روی نیمکت وارد زمین میشود، میگوید: «ورود به زمین از روی نیمکت برنامه ایدهآل هیچ بازیکنی نیست، اما وقتی وارد تیم ملی قدرتمندی میشوید که من و لائوتارو در آن حضور داریم، قدر هر فرصتی را میدانید و تلاش میکنید اگر به زمین رفتید یا حتی اگر بازی نکردید، به تیم کمک کنید. باید روی زمان حال تمرکز کنید، شرایط را بپذیرید
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی