کسی به یاد نمی آورد دشان همان مربی بزرگی بوده که در ۸ سال اخیر تیمش را دو بار به فینال جام جهانی رسانده است. به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، تمام شد. سوت و کور. بدون هیچ شکوهی. یک پاگشای تلخ برای مردی که ذاتا قهرمان بود. همه میدانستند که این آخرین تورنمنت دیدیه دشان روی نیمکت تیم ملی فرانسه است. حتی همه نام جانشین او را هم میدانستند اما اینکه فدراسیون فوتبال این کشور پس از شکست روبروی اسپانیا به سرعت این جدایی را تایید میکند، نشان از یک خشم آشکار علیه این مربی دارد. در حقیقت فدراسیون فوتبال فرانسه میخواهد فشار این شکست را از روی شانههای خودش بردارد. تعجبی هم در کار نیست. این همیشه مربی است که بیشترین بار یک شکست را به دوش میکشد. گاهی یک بازی بد، برای پایان یک رویای بزرگ کافی خواهد بود. کمی بیرحمانه است اما فرانسه با اولین نمایش بد در جام، قید فینال و جام را زد تا نوع نگاهها به دشان هم عوض شود. در کسری از ثانیه. با سرعتی مثال زدنی. او تا قبل از این شکست، مردی بود که فرانسه را به دو فینال پیاپی جام جهانی رسانده اما حالا همه از این حرف میزنند که دشان نتوانست فرانسه را به موفقیتی تاریخی برساند. او اگرچه یک بار با فرانسه قهرمان جهان شد اما در دو جام جهانی و سه دوره جام ملتها هم نتوانست روی سکوی اول بایستد. البته که یک مربی قرار نیست همه چیز را ببرد اما به نظر میرسد حالا در این لحظات خاص، فرانسویها شکستهای این مربی را پررنگتر میبینند. حتی با وجود ناکامی در رسیدن به دومین قهرمانی دنیا، دشان هنوز یکی از بزرگترین چهرههای تاریخ فوتبال فرانسه است. کسی که هم بهعنوان مربی و هم به عنوان بازیکن، با خروسها فاتح مهمترین تورنمنت دنیای فوتبال شده است. هرگز نمیشود تاثیر او در ساخته شدن این تیم رویایی فرانسه پس از سالها را نادیده گرفت. همه بازیکنان فعلی این تیم در دوران او به تیم دعوت شدهاند اما آقای مربی حالا دیگر راهی برای فرار از سرنوشت و قضاوتهای تلخ ندارد. او با پرستاره ترین تیم جام به عنوان شانس اول قهرمانی به جام نرسید و به رتبه چهارم قناعت کرد تا ناگهان از فرشته، بدل به شیطان شود. واقعیت اینکه برای فرانسه پرستاره و فینالیست دو جام جهانی اخیر هر نتیجه ای به جز قهرمانی یک شکست محسوب می شد و نتیجه ای که فرانسه در جام ۲۰۲۶ کسب کرد، با حذف در مرحله گروهی تفاوتی نداشت. نتیجه ای که بدترین گودبای پارتی برای ژنرال روی نیمکت خروس ها به شمار می رفت. حالا کسی به یاد نمی آورد دشان همان مربی بزرگی بوده که در ۸ سال اخیر تیمش را دو بار به فینال جام جهانی رسانده و همه در قامت یک شیطان بازنده با او خداحافظی می کنند. این یک حقیقت است که شکست یتیم است؛ حقیقتی که حالا با دشان ثابت شد.
