آرژانتین در حال ورود به قلمرویی ناشناخته است. جدایی لئو مسی یک نقطه عطف و دگرگونی در تیم ملی این کشور ایجاد کرده است. قهرمان سه دوره جام جهانی باید بدون کاپیتان خود با چالشهای آینده روبرو شود. در دوران عدم قطعیت، عقلانی است که اطراف خود را با نشانههای اطمینان پر کنید و هر گامی را که به جلو برمیدارید محکم سازید. لیونل اسکالونی 48 ساله به محور اصلی پروژهای تبدیل میشود که هدف آن باقی ماندن در سطح اول فوتبال بینالمللی است. کوپا آمریکا ۲۰۲۸ هدف بعدی ثبتشده در تقویم است، اما در آرژانتین این بیم وجود دارد که او زودتر از حد انتظار سمت خود را ترک کند. به گزارش ورزش سه، اسکالونی در کنفرانس مطبوعاتی پس از فینال جام جهانی گفت: «تا ماه دسامبر ادامه خواهم داد. پس از آن با رئیس صحبت میکنم. تصمیم بر این است که متوقف شوم و کمی استراحت کنم.» این اظهارات موجی از نگرانی ایجاد کرد. چند روز بعد، با انتشار اخباری مبنی بر ادامه حضور سرمربی و کادر فنیاش تا دوره بعدی کوپا آمریکا، فضا آرامتر شد. دستکم این برنامهای است که در نظر دارند. در واقع ترس از جدایی احتمالی لیونل اسکالونی از زمان خداحافظی مسی شکل گرفته است. کمبود رهبران موجب نگرانی است، اما به هیچ وجه نباید کیفیت ترکیبی را که همچنان پر از قهرمانان جهان است زیر سؤال ببرد. بازیکنانی در سطح خولین آلوارز، لائوتارو مارتینز، کوتی رومرو و دیبو مارتینز آمادهاند تا مسئولیتهای بزرگتری را بر عهده بگیرند؛ از جمله بستن بازوبند کاپیتانی که همه شواهد نشان میدهد ممکن است به مدافع میانی اتلتیکو مادرید برسد. اسکالونی که تا ماه دسامبر قرارداد دارد، باید در تاریخ ۶ سپتامبر فهرست اولیه را برای پنجره بعدی بازیهای دوستانه بینالمللی اعلام کند؛ فهرستی که نخستین نمونه بدون حضور لئو مسی خواهد بود. این رویداد فرصتی ایدهآل برای ادای احترام به شماره ۱۰ و پذیرش این واقعیت است که زمان یادگیری برای تنها گام برداشتن فرا رسیده است. سرمربی در پایان سال درباره گام بعدی تصمیمگیری خواهد کرد. فدراسیون فوتبال آرژانتین به ریاست چیکی تاپیا مصمم است تمدید قرارداد را به او پیشنهاد دهد. این تصمیم صرفاً و منحصراً بر عهده خود سرمربی است. مسیری تازه در پیش است؛ مسیری بدون کاپیتان همیشگی اما با همان مغز متفکر همیشگی.
