در میان ساختمانهای مسکونی محله قیطریه، نمای این بنا بیش از هر چیز با کاشینگارههای رنگارنگش جلب توجه میکند. هر بالکن به تابلویی مستقل تبدیل شده که صحنههایی از شکار، طبیعت و روایتهای الهامگرفته از نگارگری ایرانی را به نمایش میگذارد. این انتخاب، فراتر از یک تزئین ساده، هویتی فرهنگی به ساختمان بخشیده و آن را به نقطهای متمایز در بافت شهری تبدیل کرده است. در روزگاری که بسیاری از نماها به الگوهای تکراری محدود شدهاند، چنین نمونههایی یادآور ظرفیت هنر ایرانی برای حضور در معماری معاصر هستند؛ حضوری که هم رهگذران را متوقف میکند و هم به خیابان شخصیت میبخشد.
