بعد از گلایه علیرضا بیرانوند از مهدی مهدویکیا، حالا یک سؤال مهم مطرح میشود؛ اگر احترام و حضور پیشکسوتان تا این اندازه برای ملیپوشان اهمیت دارد، چرا هنگام جدایی خداداد عزیزی از تیم ملی، صدای هیچکدام از آنها درنیامد. گلایه دروازهبان تیم ملی از مهدی مهدویکیا بابت اینکه چرا در اردوی مکزیک به دیدار ملیپوشان نرفت، اگرچه در این وانفسای بعد از حذف از جام جهانی یک فرار رو به جلو به نظر میرسد، اما از زاویهای دیگر نکته مهمی را آشکار میکند؛ اینکه ملیپوشان از پیشکسوتان فوتبال ایران انتظار دارند به آنها بها بدهند و بیتوجهی چهرههای بزرگ فوتبال ملی را نمیپذیرند. تا اینجا مشکلی نیست؛ حتی اگر به فرض محال حق با شما باشد اما چند سؤال مهم: مگر خداداد عزیزی پیشکسوت فوتبال ایران نبود؟ مگر او حماسهساز ملبورن و یکی از چهرههای شاخص تیم ملی ملی نیست؟ مگر امیر قلعهنویی شخصاً با خداداد تماس نگرفت و او را به کادرفنی تیم ملی نیاورد؟ پس چه شد که وقتی خداداد به شکلی غیرمنتظره از تیم ملی جدا شد، هیچکدام از ملیپوشانی که امروز از بیتوجهی پیشکسوتان گلایه میکنند، حتی یک جمله هم در حمایت از او نگفتند؟ چرا اعتراضی نکردند؟ چرا از سرمربی نخواستند این پیشکسوت را حفظ کند؟ چرا آن روز، سکوت بهترین گزینه بود؟ تیمی که برای سعید الهویی و هومن افاضلی همیشه جا دارد، واقعاً برای خداداد عزیزی جا نداشت؟ یا تعریف پیشکسوت، فقط شامل کسانی میشود که به دعوت فیفا راهی جام جهانی شدهاند؟
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی