بررسی گزارش رسانههای غربی نشان میدهد که اگرچه اشغال گسترده ایران همچنان بعید ارزیابی میشود، اما پنتاگون واقعا گزینه ورود زمینی به ایران را روی میز گذاشته است. رویداد۲۴ | در هفتههای اخیر، احتمال حمله زمینی آمریکا به ایران تقویت شده است. تا چند ماه قبل، مقامهای آمریکایی معمولاً حضور نیروی زمینی در ایران را احتمالی دور از ذهن، غیرضروری یا دستکم آخرین گزینه معرفی میکردند. اکنون، اما گزارشهای منتشرشده در رسانههایی، چون واشنگتنپست، وال استریت ژورنال، سیانان و استناد آنها به گزارشهای محرمانه پنتاگون نشان میدهند که موضوع دیگر صرفاً یک گمانهزنی رسانهای نیست؛ وزارت دفاع آمریکا برای چند سناریوی مشخص، از عملیات کماندویی محدود تا تصرف جزیره خارک، اعزام چترباز و استقرار موقت نیرو در نوار ساحلی ایران، طرحهایی تهیه کرده است. مرحله نخست: ترامپ اعزام نیروی زمینی را رد نکرد نخستین ورود صریح گزینه زمینی به گفتوگوی رسمی، تنها چند روز پس از آغاز جنگ رخ داد. واشنگتنپست در ۳ مارس ۲۰۲۶ (۱۲ اسفند ۱۴۰۴) گزارش داد که ترامپ در گفتوگو با نیویورکپست، اعزام نیروی زمینی آمریکا به ایران را بهطور کامل رد نکرده است. او گفته بود احتمالاً نیازی به این کار وجود ندارد، اما از کنار گذاشتن قطعی آن خودداری کرد. همزمان، ترامپ پیشبینی کرده بود که عملیات ممکن است چهار تا پنج هفته یا حتی بیشتر ادامه یابد. مرحله دوم: اعزام احتمالی چتربازان و تصرف نقاط کلیدی تا اواسط مارس، موضوع از اظهارنظر مبهم ترامپ عبور کرد و به طرحهای مشخص پنتاگون رسید. واشنگتنپست در ۲۰ مارس ۲۰۲۶ (۳۰ اسفند ۱۴۰۴) گزارش داد که وزارت دفاع آمریکا گزینههایی را بررسی کرده که یکی از آنها اعزام چند هزار چترباز از لشکر ۸۲ هوابرد ارتش آمریکا به نقاط کلیدی در ایران بود. این گزارش را میتوان نخستین مدرک علنی دانست که نشان میداد در پنتاگون، بحث صرفاً بر سر حمله هوایی یا عملیات کوچک نیروهای ویژه نیست. لشکر ۸۲ هوابرد برای ورود سریع به مناطق بحرانی، تصرف فرودگاهها، پلها، مراکز ارتباطی و ایجاد سرپل نظامی آموزش دیده است. بررسی اعزام «چند هزار» نیرو به این معنا بود که برنامهریزان آمریکایی سناریویی فراتر از عملیات چند ده کماندو را نیز روی میز گذاشته بودند. با این حال، عبارت «نقاط کلیدی» عمداً مبهم باقی ماند. رسانهها در آن مقطع نام همه اهداف احتمالی را منتشر نکردند، اما با توجه به گزارشهای بعدی، میتوان نتیجه گرفت که سه دسته هدف در نظر گرفته شده بود: نخست، تأسیسات یا محلهای مرتبط با ذخایر اورانیوم غنیشده؛ دوم، جزایر و سواحل مؤثر بر کنترل تنگه هرمز؛ و سوم، مناطقی که تصرف موقت آنها میتوانست اهرم فشار جدیدی برای واشنگتن ایجاد کند. مرحله سوم: پنتاگون برای چند هفته عملیات زمینی آماده شد نقطه عطف اصلی در ۲۸ مارس ۲۰۲۶ (۸ فروردین ۱۴۰۵) رقم خورد. واشنگتنپست در گزارشی با عنوان «پنتاگون برای چند هفته عملیات زمینی در ایران آماده میشود» نوشت که هزاران سرباز و تفنگدار دریایی آمریکا به منطقه اعزام شدهاند و وزارت دفاع برای عملیاتهایی برنامهریزی میکند که ممکن است چند هفته طول بکشند، هرچند در آن مقطع سخن از اشغال کامل ایران در میان نبود. براساس این گزارش، گزینههای مورد بررسی شامل عملیات نیروهای ویژه؛ یورشهای محدود نیروهای پیاده؛ عملیات در جزیره خارک؛ حضور در مناطق ساحلی نزدیک تنگه هرمز؛ و مأموریتهایی برای از بین بردن تهدید ایران علیه کشتیرانی تجاری و نظامی بود. در همان مقطع، نظرسنجیهای مورد اشاره واشنگتنپست نشان میداد حدود ۶۲ درصد آمریکاییها با اعزام نیروی زمینی به ایران مخالفاند. همین مخالفت عمومی یکی از دلایلی بود که دولت همچنان عملیات احتمالی را محدود، کوتاهمدت و متفاوت از اشغال عراق معرفی میکرد. مرحله چهارم: طرح تصرف ذخایر اورانیوم؛ از عملیات نظامی تا مهندسی یک فرودگاه فقط چند روز بعد، ابعاد یکی از این طرحها روشنتر شد. واشنگتنپست در اول آوریل ۲۰۲۶ (۱۲ فروردین ۱۴۰۵) گزارش داد که ارتش آمریکا طرحی را به ترامپ ارائه کرده است تا نزدیک به هزار پوند اورانیوم با غنای بالا را از داخل ایران خارج کند. این عملیات قرار بود شامل انتقال نیرو، اعزام تجهیزات حفاری، ورود ماشینآلات سنگین و حتی احداث باندی برای فرود هواپیماهای باری باشد تا مواد رادیواکتیو از ایران خارج شوند. این طرح چند نکته مهم داشت. اول اینکه عملیات مورد نظر صرفاً یورش چندساعته نیروهای ویژه نبود. اگر لازم بود تجهیزات حفاری وارد شود، باند فرود ساخته شود و مواد سنگین و حساس هستهای انتقال یابد، نیروهای آمریکایی باید برای مدتی در محل باقی میماندند. دوم اینکه چنین نیرویی به حفاظت هوایی، دفاع موشکی، تأمین سوخت، مهمات، ارتباطات، مهندسی و تخلیه پزشکی نیاز داشت. در نتیجه، حتی مأموریتی که روی کاغذ محدود بود، میتوانست هزاران نیروی مستقیم و پشتیبان را درگیر کند. سوم اینکه محل عملیات باید در برابر حمله موشکی، پهپادی، توپخانهای و یورش زمینی ایران حفظ میشد. در کشوری با وسعت ایران، چنین مأموریتی میتوانست بهسرعت از عملیات بازیابی مواد هستهای به نبرد برای نگهداشتن یک سرپل تبدیل شود. گزارش سیانان که بعداً، در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۶، منتشر شد، تأیید کرد که این طرح تا آستانه تصمیمگیری پیش رفته بود. سیانان گزارش داد ترامپ یک طرح فوری برای اعزام نیروی زمینی به ایران و تصرف ذخایر اورانیوم غنیشده را متوقف کرده است. عملیات اصفهان؛ نخستین حضور زمینی آمریکا در عمق ایران؟ در همان روزهایی که گزارشها درباره طرح آمریکا برای خارج کردن ذخایر اورانیوم غنیشده ایران منتشر میشد، حادثهای رخ داد که بعدها به یکی از بحثبرانگیزترین عملیاتهای جنگ تبدیل شد. در اوایل آوریل ۲۰۲۶ (فروردین ۱۴۰۵)، پس از سقوط یک فروند جنگنده F-15E استرایک ایگل در خاک ایران، ارتش آمریکا عملیاتی گسترده برای یافتن و نجات دو خلبان این هواپیما انجام داد. براساس روایت ر
