کلیدواژه «تابآوری» در دهه اخیر به ویژه پس از دو جنگ تحمیلی یک سال گذشته، به کرّات در فضای سیاسی و اجتماعی کشور شنیده میشود؛ موضوعی که آن را از زبان عالیترین مسئولان اجرایی کشور و در نشست های اجتماعی و فرهنگی میشنویم. به گزارش خبرآنلاین روزنامه اطلاعات نوشت: تابآوری، تعریفی است روانشناختی به معنای توان افراد برای بازیابی خود پس از آسیبها و ناملایمات. این واژه در ذات خود اصطلاحی ارزشمند است که به مهارت انعطافپذیری و سازگاری افراد در مواجهه با مسائل و مشکلات فردی و در مقیاس بزرگتر و جمعی، به توان جامعه برای ایستادگی در مقابل مشکلات میپردازد. تابآوری یعنی کنشگری هدفمند در رویارویی با مسائل تا از فروپاشی روانی و جسمی فردی و جمعی جلوگیری کند. اما مشکل آنجا به وجود آمد که تابآوری از حوزه تخصصی روانشناسی وارد ادبیات روزمره مسئولان در حوزههای مختلف سیاسی، بهداشتی، اقتصادی، ورزشی و محیطزیستی و دیگر حوزهها شد. صحبت کردن از تابآوری تا اندازهای در حوزه مدیریت بحران، طبیعی است ولی هرگز قرار نبوده به نسخه دمدستی و فرار رو به جلوی مسئولان در مواجهه مردم با انبوهی از مسائل بدل شود. یک مفهوم روانشناسی هرگز نمیتواند ابزاری برای نادیدهگرفتن ریشههای اصلی مشکلات کشور و مسأله پاسخگویی مسئولان باشد. اساساً چگونه میتوان از مردم انتظار داشت در شرایطی که فقط در یک سال گذشته، دو جنگ تحمیلی را پشت سر گذاشتهاند و علاوه بر مسائل کلانی مانند مشکلات معیشتی در یک دهه اخیر، با تروماهای ناشی از جنگ زندگی می کنند، صرفا باتکیه بر تواناییهای فردی و موضوع تابآوری دوام بیاورند؟ شما در حالی میتوانید از تابآوری اجتماعی در سطح همگانی حرف بزنید که مفاهیمی مانند سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی، رسانههای مستقل، شبکههای محلی و نهادهای مدنی در وضعیت قابلقبولی باشند، وگرنه پنهان شدن پشت واژه تابآوری در حالی که برخی مسئولان حتی درک درستی از مفهوم آن ندارند، خود تابآوری بزرگی میخواهد. خوشبختانه، تابآوری مردم ما در برابر مشکلات بالاست و تحولات اخیر و حضور گسترده و انبوه آنها در صحنه دفاع از کشور، این موضوع را به جهانیان نشان داده است. ایرانیها وطنپرست هستند و برای دفاع از کشور خود، نهتنها در برابر مشکلات تسلیم نمیشوند بلکه هستیشان را نیز نثار میکنند، اما این امر نباید بهانهای برای توجیه برخی کاستیها و کمکاریهای مسئولان شود.
خبرآنلاین
خبرآنلاینخبرآنلاین