عصر ایران نوشت: جام جهانی ۲۰۲۶ تا همینجا یک حقیقت مهم را فریاد زده است؛ دیگر فاصله میان «مدعیان» و «دیگران» آنقدرها هم زیاد نیست. روزهایی که قدرتهای سنتی میتوانستند با اتکا به نام، تاریخ و پیراهن خود از مرحله حذفی عبور کنند، رو به پایان است. اگر برزیل برای عبور از ژاپن مجبور به جنگیدن شد، اگر پرتغال تا آستانه حذف پیش رفت و اگر انگلیس مقابل کنگو سختترین ۹۰ دقیقه خود را تجربه کرد، آرژانتین نیز برابر کیپورد متوجه شد که قهرمان جهان بودن دیگر تضمینی برای آرامش نیست. نتیجه نهایی شاید در تاریخ فقط یک پیروزی ۳ بر ۲ برای آرژانتین ثبت شود، اما کسانی که مسابقه را دیدند میدانند این دیدار بیشتر از آنکه نمایش اقتدار آلبیسلسته باشد، روایت یک فرار بود؛ فرار از شگفتیای که تنها چند سانتیمتر، چند واکنش دروازهبان یا چند تصمیم بهتر مهاجمان کیپورد با تحقق آن فاصله داشت. سالها بود که تیمهای کوچک برای حضور در جام جهانی صرفاً به دنبال حفظ آبرو بودند. امروز اما تیمهایی مانند کیپورد وارد زمین میشوند تا حریف را حذف کنند، نه اینکه فقط شکست سنگینی نخورند. آنها دیگر شیفته پیراهن مسی، امباپه یا وینیسیوس نیستند؛ بلکه معتقدند میتوانند آنها را شکست دهند. همین تغییر ذهنیت، شاید مهمترین تحول فوتبال ملی در دهه اخیر باشد. کیپورد دقیقاً با همین باور وارد زمین شد. تیمی با جمعیتی کمتر از بسیاری از شهرهای متوسط جهان، اما با ساختاری منظم، جسور و بیپروا. آنها از همان دقایق ابتدایی نشان دادند قرار نیست صرفاً عقب بنشینند و منتظر پایان بازی باشند. هر بار که آرژانتین ضربهای وارد کرد، پاسخ گرفت و هر بار که بازی به سود قهرمان جهان آرام میشد، دوباره آن را به آشوب کشید البته آرژانتین هنوز همان تیمی است که در سختترین لحظات یک برگ برنده تکرارنشدنی دارد؛ لیونل مسی. شاید این مسابقه بیش از هر چیز، تناقض بزرگ آرژانتین را آشکار کرد. از یک سو، مسی همچنان قادر است در ۳۹ سالگی با یک حرکت، یک پاس یا یک گل مسیر مسابقه را تغییر دهد. او باز هم لحظهای را خلق کرد که دیگران از ساختنش عاجزند و نشان داد چرا هنوز مهمترین بازیکن تیمش است. اما از سوی دیگر، همین مسابقه این سؤال را دوباره زنده کرد؛ آیا آرژانتین بیش از اندازه به مسی وابسته نیست؟ وقتی تیم در دشوارترین لحظات چشمش به شماره ۱۰ است، وقتی آرامش روانی بازیکنان با حضور او تعریف میشود و وقتی تقریباً تمام لحظات تعیینکننده از کانال او عبور میکند، این وابستگی دیر یا زود هزینه خواهد داشت. در مراحل بالاتر، مقابل تیمهایی که کوچکترین اشتباه را مجازات میکنند، تنها داشتن بهترین بازیکن جهان کافی نیست. نکته مهم دیگر این مسابقه، شکنندگی دفاعی آرژانتین بود. تیمی که در مرحله گروهی یکی از منسجمترین خطوط دفاعی جام را داشت، این بار بارها در انتقالهای سریع و تغییر جهت بازی غافلگیر شد. فاصله خطوط، کندی بازگشت مدافعان و از دست دادن تمرکز پس از گلهای زده، نشانههایی است که نمیتوان آنها را صرفاً به هیجان یک مسابقه نسبت داد. شاید همین مسئله باعث شد بسیاری از تحلیلگران پس از مسابقه، بیش از آنکه درباره کیفیت آرژانتین صحبت کنند، از جسارت کیپورد بنویسند. این تیم نه با فوتبال تدافعی، بلکه با شجاعت احترام فوتبال جهان را به دست آورد. حتی در دقایق پایانی نیز نشانی از ترس در بازی آنها دیده نمیشد؛ گویی باور داشتند حذف قهرمان جهان، اتفاقی کاملاً ممکن است. دروازهبان کیپورد نیز یکی از چهرههای ماندگار این مسابقه بود. واکنشهای متوالی او اجازه نداد بازی زودتر تمام شود و باعث شد فشار روانی روی آرژانتین تا آخرین ثانیه باقی بماند. شاید اگر چند موقعیت با دقت بیشتری تمام میشد یا اندکی خوششانسی هم به یاری نماینده آفریقا میآمد، امروز درباره یکی از بزرگترین شگفتیهای تاریخ جام جهانی صحبت میکردیم. شاید مهمترین دستاورد این مسابقه نه برای آرژانتین باشد و نه برای کیپورد؛ بلکه برای خود جام جهانی است. بیش از انتقادات زیادی برای وجود تیم هایی مثل همین کیپ ورد در جام جهانی وارد بود، منتقدین می گفتند ۴۸ تیمی شدن جام جهانی از جذابیت این رقابت ها کم می کند، اما حالا کیپ ورد و کنگو صورت مسئله را متفاوت کرده اند. آرژانتین صعود کرد؛ اما شاید مهمتر از صعود، هشداری بود که دریافت کرد. اگر قرار است جام را حفظ کند، باید از این مسابقه بیش از هر پیروزی آسان دیگری درس بگیرد. قهرمان جهان هنوز زنده است، اما دیگر شکستناپذیر به نظر نمیرسد. و شاید این، بهترین خبری باشد که جام جهانی ۲۰۲۶ میتوانست برای فوتبال داشته باشد.
تازهنیوز
تازهنیوزتازهنیوز