در حالی که خیلی نگاهها به یامال بود، این جام، جام پائو کوبارسی بود. یکشنبه ۲۸ تیرماه ۱۴۰۵ فینال جام جهانی بین تیمهای آرژانتین و اسپانیا برگزار شد و در نهایت این اسپانیا بود که با تک گل فران تورس، جام قهرمانی را بالای سر برد. در این بازی بازیکنان آرژانتین مانند بازیهای قبل به دنبال پیادهسازی ترفندهای خاص خودشان برای نتیجهگیری بودند که در این زمینه ناکام ماندند. در آخر هم لئوناردو پاردس هافبک تیم آرژانتین آخرین فنون کشتیکج را روی دو بازیکن اسپانیا (گاوی و اریک گارسیا) اجرا کرد تا هم خودش محروم شود، هم احترام تیمش را یکتنه نابود سازد. فارغ از این صحبتها، مصاحبهای که پس از فینال از پائو کوبارسی مدافع تیم ملی اسپانیا منتشر شد، جای تمجید دارد. او اظهار کرد که ما با رقبای قدرتمندی روبهرو بودیم و اتحادمان باعث قهرمانی ما شد. او به نیکی از مسی یاد کرد و گفت: او الگوی من است. من از شکست او ناراحت و متأسف شدم؛ اما به خاطر پیروز شدنمان بسیار خوشحالم. توجه داشته باشید که پائو کوبارسی یک جوان نوزده ساله است و اینچنین محترمانه درباره رقبایش با رسانهها گفتوگو میکند. حال همین رفتار کوبارسی را با مصاحبههای طلبکارانه اعضای تیم ملی ایران یا رفتارهای ناپسند بازیکنان آرژانتین مقایسه کنید تا بدانید که حرفهای بودن، صرفا در دستمزد و زمین چمن و...تعریف نمیشود؛ بلکه رفتار هم باید حرفهای و دور از هیجانات منفی، تکبر، خشم و توهین باشد. اسپانیا ثابت کرد که این قهرمانی شانسی نبوده و برنامهریزی درست همراه با رعایت اخلاق حرفهای هم سرلوحه کارشان بوده است. فرهنگ دانش - باشگاه خبرنگاران آزاد شما همراهان دستبهقلم خبرورزشی هم میتوانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی