بعد از نیم قرن آمارنویسان امیدوار به شکستن یک رکورد قدیمی شدهاند. بدترین چیز برای کسانی که شغلشان ثبت آمارها در فوتبال است، تکرار مکررات و ناامیدی از شکسته شدن رکوردهای قدیمی است. اینکه به عنوان مثال، برای چهار دهه وقتی قرار است رکوردداران حضور در دربی تهران را بروزرسانی کنید مدام نامهای بالا ثابتند؛ علی پروین با ۲۰ بازی، نیکبخت ۱۹ و ... کسانی که فکر میکنید شاید روزی به انها برسند، در فوتبال امروزی از تیمهایشان جدا یا سرنوشت دیگری پیدا میکنند. در سطح جهانی نیز داستان همین است. با تغییر شرایط فوتبال و تاکتیکی شدن، از تاثیر ستارهها دهه به دهه کاسه میشد و در هزاره سوم، با افزایش تئوریهای فوتبالی مبتنی بر آمادگی جسمانی، فوتبال بیشتر شبیه جنگ گلادیاتورها شد تا یک هنر ظریف و خلاق! به این ترتیب سال به سال از تعداد گلهای گلزنان و گلسازی پاسورها کاسته و دیگر خلاقیت فردی و تکنیکی در مقابل تکرار تاکتیکهای شناخته شده کمرنگ شده بود. به این ترتیب رویای رسیدن به تعداد گلهای دو رقمی در جام جهانی نیز روز بروز دورتر و دورتر می شد. جام جهانی از ۱۹۳۰ آغاز و شکل برگزاری و تعداد تیمهای حاضر در آن دام تغییر میکرد با این وجود تا ششمین دوره یعنی ۱۹۵۸ سوئد، یک اصل ثابت داشت و آن هم اینکه هیچ بازیکنی -حتی در تیم قهرمان یا فینالیست که بیشترین تعداد بازی را در جام داشت- به تعداد گلهای دور رقمی نرسیده بود. در سوئد چشم همه به درخشش پله ۱۷ ساله و قهرمانی برزیل در قاره رقیب خیره شد. با این وجود اتفاقی در آن دوره افتاد که پس از آن دیگر هرگز تکرار نشد. ژوست فونتن فرانسوی در یک دوره جام جهانی با زدن ۱۳ گل، عنوان آقای گلی را به خود اختصاص داد و پس از او ساندروکوچیس -مهاجم نامدار مجارستان- با ۱۱ گل به رتبه دوم قناعت کرد. تا امروز هرگز در یک دوره جام جهانی دو نفر به تعداد گلهای دورقمی نرسیدهاند. پس از آن در ۱۹۶۲ آقای گل، سه نفر به طور مشترک با چهار گل شدند. در ۱۹۶۶ اوزه بیو الماس سیاه پرتغال ۹ گل زد اما در سد دو رقمی ماند. تا اینکه در ۱۹۷۰ مکزیک گرد مولر -بمب افکن آلمانیها- ۱۰ گل در جام زد که تا امروز، سومین و آخرین فوتبالیستی است که توانسته در یک دوره جام جهانی تعداد گلهایش را دو رقمی کند. مولر ۴ سال بعد، ۴ گل -از جمله گل قهرمانی در فینال برابر هلند- را برای آلمان زد اما در آن دوره لاتوی لهستانی با ۷ گل آقای گل شد و مولر تا دهههای بعد با ۱۴ گل در دو دوره، رکورددار گل زنی ادوار باقی ماند. جالب اینکه در همان جدول ادوار، بعد از مولر با ۱۴ گل، فونتن با ۱۳ گل تنها در یک دوره دوم بود و پله و زیلر -هر کدام با ۱۲ گل در ۴ دوره حضور- و کوچیس با ۱۱ گل در همان یک دوره، در رتبههای بعدی بودند. تا اینکه دههها گذشت و ابتدا رونالدو برزیلی با ۱۵ گل -در ۳ دوره بازی و ۴ دوره حضور- و در نهایت کلوزه آلمانی با ۱۶ گل در ۴ دوره، این رکوردها را شکستند. اما تا امروز، هرگز کسی به رکورد ۵۶ ساله گرد مولر نزدیک هم نشد و به طور طبیعی، رسیدن به رکورد ۱۳ گل فونتن در یک دوره نیز به رویایی دست نیافتنی و محال تبدیل شده بود. یعنی جایگاه ۳ تفنگدار که هر ۳ از دنیا رفته اند -به ترتیب رکورد گل در یک دوره فونتن، کوچیس و مولر- تا ابد دست نیافتنی بود تا اینکه در این دوره ۳ تفنگدار جدید ظهور کردند! در ۲۰۲۶ مسی با هت تریک شروع و در ۴ بازی متوالی ۷ گل زد. سپس امباپه به ۷ گل رسید و در نهایت هالند با دبل مقابل برزیل، سومین بازیکن ۷ گله -۳ دبل در ۴ بازی- شد. پشت سر آنها هری کین انگلیسی -که با ۶ گل در ۲۰۱۸ آقای گل شده بود- تا همین جا و نرسیده به یک چهارم نهایی، ۶ گله شد تا رقابت در صدر گلزنان را داغ تر از همیشه کند. ۴ بازیکن که تیمهایشان هنوز در جام حاضر و مصدوم و محروم هم نیستند. روی هم ۲۷ گل زده اند، وقتی یادآوری کنیم که از بعد ۱۹۷۰ و رکورد مولر (سومین و آخرین کسی که تعداد گلهایش در یک دوره دورقمی شد) در ۱۳ دوره جام جهانی فقط ۳ بار آقای گل از مرز رکورد ۶ گل عبور کرده - رونالدو ۲۰۰۲ و امباپه ۲۰۲۲ با ۸ گل و لاتو ۱۹۷۴ با ۷ گل- آن وقت مشخص می شود با درخشش این چهار نفر، بیشتر از تمام نیم قرن گذشته به شکستن این رکورد نزدیک هستیم.
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی