این ژوزه مورینیویی نیست که 13 سال پیش وارد رئال مادرید شد و بلافاصله دشمنان زیادی پیدا کرد. به گزارش "ورزش سه"، سرمربی پرتغالی فرهنگ کاری و نظم و انضباط خود را دستنخورده حفظ کرده است، اما آن غروری را که ۱۳ سال پیش در نهایت باعث جداییاش از رئال مادرید شد، کنار گذاشته است. ژوزه مورینیو 63 ساله به رئال مادرید بازگشته است. او هدایت تیم را پس از دو سال بسیار دشوار بر عهده خواهد داشت؛ سال پایانی دوران طلایی آنچلوتی و فصل گذشته که بسیار پرتلاطم بود و نیمکت تیم را به شدت تحت تاثیر قرار داد، جایی که ابتدا اعتماد به ژابی خیلی سریع از دست رفت و آربلوا نیز نتوانست کشتی طوفانزده را به ساحل نجات برساند. هنگام بستن ترکیب، تصمیمات کاملاً بحثبرانگیز تاثیری منفی گذاشتند تا جایی که صبر هواداران در سانتیاگو برنابئو نیز لبریز شد. اکنون باشگاه هدایت تیم را به سرمربی سپرد که او را بسیار خوب میشناسد. در نهایت، رئال مادرید برای سامان دادن به اوضاع و بازگرداندن اقتدار به نیمکت که طبق نظر مدیران ارشد باشگاه در سالهای اخیر آسیب جدی دیده بود، به یک آشنای قدیمی متوسل شده است. پس از ۱۴ فصل، «آقای خاص» اما در نسخهای تا حدی متفاوت بازگشته است. مورینیوی همیشگی از همین حالا قلمرو خود را مشخص میکند: حداکثر سختگیری، توجه به تمامی جزئیات و کار تقریباً بدون وقفه. طبق گفته کسانی که از مدتها پیش با او همراه بوده اند، با وجود گذشت زمان، این مربی پرتغالی در رابطه با کار در زمین چمن تغییر چندانی نکرده است. هدف او برپایی یک نظم کاری است که شاید در این سالهای اخیر از دست رفته باشد و همچنین متحد کردن دوباره گروه. در نخستین دوره حضورش، کلمه مناسب شاید «تحمیل کردن» بود؛ رفتاری که باعث اصطکاک و تنش با تقریباً تمام بازیکنان بزرگ و باتجربه آن دوره شد، اما کسانی که او را میشناسند بر این باورند که او اکنون بیشتر به دنبال توافق و همنظری است. مورینیو هنگام ورودش به رسانههای رسمی باشگاه گفت: «ایجاد یک فرهنگ کاری، مسئولیتپذیری، جاهطلبی و چیزی که من به خوبی با آن آشنا هستم، یعنی مسئولیت و افتخار کار کردن برای رئال مادرید. من این مفهوم را بسیار دوست دارم. موضوع، کار کردن در رئال مادرید نیست، بلکه کار کردن برای رئال مادرید است. و من با همین روحیه ماموریت در اینجا هستم.» بازیکنانی که در حال حاضر در والدهبباس حضور دارند، سختگیری مورینیو را از نزدیک لمس کردهاند. در پنج روز تمرین هفته اول، سه روز شامل دو جلسه تمرین بود. جلسه اول ساعت ۱۰ صبح آغاز میشود، اما دو ساعت قبل از آن، بازیکنان با خودروهای خود برای ورود به والدبباس ظاهر میشوند. فصل گذشته، بدون اینکه دورتر برویم، چند نفر در لحظات پایانی و با سرعت بالا به مجموعه میرسیدند. مورینیو کار بدنسازی را با تاکتیک ترکیب میکند، اما مثل همیشه تمرین با توپ حرف اول را میزند. تمرینات او بیش از حد طولانی نیستند، اما همواره بسیار فشردهاند. کار سرمربی ساختارهای زیادی از باشگاه را فراتر از زمین بازی تحت تاثیر قرار میدهد و او همراه با مدیران حتی پیش از گذاردن اولین قدم در والدهبباس، در حال بررسی تغییرات مختلف بوده است. تکامل مورینیو در بعد شخصی مورینیو منتظر است تا همه بازیکنانش را در اختیار داشته باشد، اما در این میان طی این روزها از آکادمی برای تکمیل تمرینات بهره میبرد. و مورینیو با دقت نظارهگر است، زیرا دوست دارد بازیکنانی را که فکر میکند میتوانند در طول فصل کمککننده باشند، تقویت کند. مانند مورینیویی که در سال ۲۰۱۰ به رئال مادرید پر ستاره آمد، خریدهای جدید و بازیکنان باتجربهتر باید جایگاه خود را با کار و تلاش به دست آورند. مورینیو این وسواس را از دست نداده است؛ کسی که در دوره حضورش در بنفیکا بارها در کمپ تمرینی میخوابید، به ویژه اگر خانوادهاش در لیسبون نبودند. مورینیو در دوره اول حضورش در رئال مادرید از هیچ جنگی شانه خالی نکرد: داوران، بارسا، خبرنگاران، در این زمینه، برخی از کسانی که از زمان امضای قراردادش با رئال با او گفتگو داشتهاند، این مربی پرتغالی را مانند آن سه سال حضور در مادرید با محیط بیرون پرخاشگر و ستیزهجو نمیبینند. در زمینه داوری نیز رئال مادرید پیش از این فاصلهگیری خود را مشخص کرده و بدون نیاز به سرمربی وقت وارد نبرد شده است. در مورد سایر نهادها نیز تقريباً همینطور است. تنها آربلوا در این مدت ادبیات باشگاه را با همان شدت ادامه داده است. بنابراین این بعد شخصیتی مورینیویی که ۱۳ سال بزرگتر شده است، شاید دیگر در تمام جبههها شعلهور نشود. سرمربی مرحله جدیدی را آغاز میکند و حس کلی این است که او میخواهد همهچیز را از صفر شروع کند، با این ایده که همه را متحد کرده و در یک جهت پارو بزنند. خود مورینیو حدود یک سال پیش در مصاحبهای با یوفا درباره تغییرات شخصیاش شفافسازی کرد: «پیشتر بیشتر به خودم فکر میکردم، خودمحورتر بودم و به گونهای تغییر کردهام که حس میکنم نوعدوستتر شدهام. احساس میکنم در فوتبال هستم تا به دیگران کمک کنم، نه اینکه به خودم کمک کنم. من اینجا هستم تا به بازیکنانم کمک کنم، نه اینکه به این فکر کنم که چه اتفاقی برای زندگیام خواهد افتاد. بیشتر به باشگاه فکر میکنم، بیشتر به شادی هواداران فکر میکنم تا خودم.» اکنون زمان پیادهسازی این ذهنیت در رئال مادرید فرا رسیده است.
