اعدام در دوره قاجار صرفا یک مجازات قانونی نبود، بلکه نمایشی عمومی و تشریفاتی برای نمایش قدرت مطلق شاه و ایجاد ترس در جامعه محسوب میشد. به گزارش خبرفوری، این آیینها شامل رژه در بازار، موسیقی، شعرخوانی، شکنجههای مقدماتی و حتی مثله کردن جسد پس از مرگ بود تا عبرتی برای دیگران باقی بماند. روش «شمعاجین» از هولناکترین مجازاتها بود: در بدن محکوم برشهای متعدد ایجاد میکردند و در هر برش شمعی روشن میگذاشتند تا فرد بهآرامی بمیرد. ناصرالدین شاه در ۱۸۵۰، ملا فتحالله - که قصد ترور او را داشت - به این روش اعدام کرد و سپس جسدش را چهارشقه کردند و از توپ پرتاب نمودند. زندهبهگور کردن راهزنان، به ویژه در زمان فرهاد میرزا، حاکم فارس، رواج داشت. اجساد آنها را در ستونهای گچی در کنار جادهها دفن میکردند تا عبرت رهگذران باشد. ادوارد براون، شرقشناس بریتانیایی، هنگام سفر به ایران از این ستونهای استخوانی با وحشت یاد کرده است. خفه کردن در قالی و خارج کردن سر از بدن با گاو روشهای مرسوم دیگر بودند. در اعدامهای دستهجمعی، آغا محمدخان قاجار، ۶۰۰ شورشی را گردن زد، سر ۳۰۰ نفر دیگر را به گردن ۳۰۰ اسیر آویخت و آنها را ۱۲۰ کیلومتر پیاده راند و سپس همگی را اعدام کرد و از اجسادشان مناره ساخت. تا سال ۱۸۹۰، روشهای عجیب جای خود را به دار زدن عمومی دادند و پس از انقلاب مشروطه، اعدام به دار و جوخه اعدام محدود شد.
خبرفوری
خبرفوریخبرفوری