شاگردان سهراب بختیاریزاده با برتری پرگل مقابل مس شهر بابک برای لیگ برتر خط و نشان کشیدند. استقلال با 4 گل در اولین گام مس شهر بابک را شکست داد. هر چند هنوز برای قضاوت قطعی درباره استقلال سهراب بختیاریزاده کمی زود است اما با این حال، نخستین نشانهای که این تیم در بازی مقابل مس شهر بابک نشان داد، تفاوت در نگاه به فوتبال بود. استقلال در این مسابقه بیش از آنکه صرفاً به دنبال نتیجهگیری باشد، تلاش کرد فوتبال بازی کند و برای رسیدن به نتیجه، صاحب ایده و ساختار باشد و داشته های فنی خود را در زمین پیاده کند. بازی با سه دفاع و نشانههایی از یک هویت تازه در بازی با مس شهر بابک مشهود بود. استفاده از سیستم سه دفاعه و دو وینگبک، یکی از مهمترین نشانههای این رویکرد بود. در چنین ساختاری، استقلال برای ساختن بازی از عقب و انتقال توپ به یکسوم میانی، نیاز زیادی به چرخش و جابهجایی در مرکز زمین دارد. حضور رزاقینیا و قلیزاده در نقش هافبکهای دفاعی نیز به استقلال اجازه میداد در زمان مالکیت و حتی هنگام از دست دادن توپ، از نظر عددی در مرکز زمین و مقابل خط دفاعی خودی شرایط مناسبی داشته باشد، ضمن اینکه به نظر میرسید اسماعیل قلیزاده به عنوان بازیکن هافبک دفاعی آزادتر بازی میکرد و نقش هافبک باکس تو باکس را در این بازی برعهده داشت. جلوتر، بازیکنانی مانند یاسر آسانی و کوشکی و سحرخیزان که تک مهاجم این تیم بود، وظیفه تبدیل این مالکیت و برتری عددی به موقعیت گل را بر عهده داشتند. در واقع استقلال تلاش میکرد از یک سو با ساخت بازی از خط دفاعی و گردش توپ در میانه میدان، حریف را جابهجا کرده و از سوی دیگر، با استفاده از بازیکنان هجومی خود به عمق دفاع مس حمله کند. استقلال در طول مسابقه تنها به یک مدل حمله وابسته نبود. در مقاطع مختلف، بازیسازی از خط دفاع، ایجاد مالکیت در میانه میدان، حمله به عمق و انتقالهای سریع را امتحان کرد. این مسئله برای یک بازی در هفته نخست اهمیت دارد، چرا که نشان میدهد کادر فنی صرفاً به دنبال پیروزی نبوده و در دل مسابقه، ایدههای مختلف خود را نیز آزمایش کرده است. باید در تحلیل این مسابقه یک نکته را هم در نظر گرفت. مس شهر بابک برای نخستین بار در سطح لیگ برتر قرار گرفته بود و هنوز نمیتوان این تیم را با استانداردهای تثبیتشده لیگ برتر مقایسه کرد. بنابراین پیروزی 4-0 استقلال نباید به تنهایی معیار قضاوت درباره کیفیت واقعی این تیم باشد. فارغ از حریف، بازگشت استقلال با چهار گل و شادی هواداران، اتفاق مهمی برای فوتبال ایران است. فوتبال باشگاهی ما در مقطعی قرار دارد که نیاز به شور، رقابت و حتی بازگشت تیمهای بزرگ به فضای واقعی رقابت دارد. استقلال اگر همین مسیر را ادامه دهد، نه فقط برای خودش، بلکه برای کیفیت و جذابیت لیگ برتر نیز اتفاق مثبتی را رقم خواهد زد. شاید یکی از ویژگیهای استقلالِ بختیاریزاده نیز همین باشد که در نگاه اول، تیم وابستگی شدیدی به یک «ستاره» ندارد. این تیم بیشتر تلاش میکند با یکدستی، اجرای وظایف و جنگندگی بازیکنان جوانش پیش برود. بازیکنانی که ظاهراً برای کادر فنی و شرح وظایف خود درون زمین، تعریف مشخصی دارند و همین مسئله میتواند استقلال را به تیمی منسجمتر تبدیل کند. با این حال، خطکش واقعی برای سنجش این استقلال در هفتههای آینده کشیده میشود؛ جایی که حریفان از نظر کیفیت فردی، پرس، مالکیت و سازمان دفاعی شرایط متفاوتی خواهند داشت. آن زمان مشخص میشود آیا این ایدهها فقط در مقابل یک تیم تازهوارد جواب دادهاند یا استقلالِ بختیاریزاده واقعاً صاحب یک هویت فوتبالی شده است. فعلاً اما میتوان گفت استقلال یک پیام امیدوارکننده فرستاده است: میتوان برای نتیجه بازی کرد، اما میتوان نتیجه را از دل فوتبال خوب هم به دست آورد.
