رامین رضاییان در قسمتی از صحبتهایش در فوتبال برتر به مشکلاتی که در دوران ساپینتو برایش ایجاد شد اشاره کرد و همچین دعوتش به تیم ملی صحبت کرد. رامین رضاییان در گفتگویی با فوتبال برتر توضیحاتی درباره دوران حضورش در استقلال بخصوص رابطهاش با ریکاردو ساپینتو و از دست دادن تیم ملی در آن دوران صحبت کرد. رضاییان با اشاره به پیشینه استقبال هواداران استقلال از او و قسم شرافتی که در زمان امضایقرارداد خورده بود گفت: «روزی که میخواستم وارد باشگاه بزرگ استقلال شوم، حرف و حدیثهای زیادی بود. همیشه هواداران استقلال به من لطف داشتند؛ حتی زمانی که در پرسپولیس یا سپاهان بودم. موقعی که میخواستم از پرسپولیس بروم، پستی گذاشتم که نزدیک به ۲۵۰ هزار کامنت آمد و استقلالیها لطف داشتند که بیایم. روزی که قرارداد بستمی، به شرافتم قسم خوردم که تا آخرین روز قراردادم تو زمین برایشان بجنگم و حتی بیرون زمین هم تعصبشان را کشیدم و برای حق تیم مصاحبه کردم.» رضاییان درباره فصل اول حضورش و شرایط بحرانی تیم توضیح داد: «در همان سال اول، فکر کنم ۵ مربی، مدیریت و سرپرست عوض کردیم! سال بسیار سختی بود اما با این حال من توانستم حدود ۱۲ گل بزنم و ۶ یا ۷ پاس گل بدهم و طبق نظر کارشناسان و هواداران، از تاثیرگذارترین بازیکنان بودم که در نهایت با قهرمانی جام حذفی و صعود به مراحل بالای لیگ نخبگان آسیا همراه شد.» رضاییان در واکنش به این ادعا که حضورش در تیم ملی را مدیون استقلال است گفت: «خیلیها میگویند رامین تیم ملی را مدیون استقلال است؛ اما جالب است بدانید تنها سالی که من به اردوی تیم ملی دعوت نشدم، همان سال اول حضورم در استقلال بود! من عملکرد بدی نداشتم ولی دعوت نشدم و جنگیدم. برای من استقلال مثل یک تیم ملی بود چون هوادارانش آنقدر به من روحیه میدادند که حسی کمتر از تیم ملی نداشت.» او درباره تمدید قرارداد و شروع فصل با استقلال گفت: «پس از پایان قرارداد، مذاکراتی حرفهای انجام شد و دوباره قرارداد جدیدی امضا کردم. با عملکردم دوباره توسط آقای قلعهنویی به تیم ملی دعوت شدم. اما بعد از بازگشت به استقلال، یک بازی روی نیمکت نشستم، دو بازی، سه بازی... تا پنج، شش، هفت و هشت بازی روی نیمکت نشستم اما صدام درنیامد! نه حاشیهای ساختم و نه مصاحبهای کردم. ساپینتو تشخیص داده بود من در تفکرات تاکتیکیاش نیستم و گلهای هم نبود، اما من باید به آیندهام فکر میکردم.» رضاییان در ادامه صحبتهایش با گله از تنهاییاش در آن روزها گفت: «من در آن مسیر تنهاترین بودم. غیر از همتیمیهایم، نه سرمربی و نه مدیریت کنارم نبودند. چون ساپینتو اجازه نداده بود سر تمرین بروم، تمرینهای خیابونی من شروع شد! خیلی از هواداران اینها را نمیدانند. امروز اگر این حرفها را میزنم به این خاطر است که اذیت میشوم وقتی برخی صحبتها را میشنوم، چرا که با جان و دل برای این تیم زحمت کشیدم.»
