شکست و حسرت، بخشی جداییناپذیر از جام جهانی فوتبال است. در هر دوره، در کنار تیمهایی که به افتخار میرسند، تیمهایی نیز هستند که با بدشانسی، اشتباهات داوری یا اتفاقات غیرمنتظره از ادامه رقابتها بازمیمانند. اما کمتر تیمی در تاریخ این مسابقات به اندازه ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ چنین پایانی تلخ و دردناک را تجربه کرده است. به گزارش خبرفوری، شاگردان امیر قلعهنویی پیش از آغاز مسابقات با مشکلاتی بیسابقه روبهرو بودند، اما با وجود همه این موانع توانستند خود را تا آستانه صعود به مرحله یکشانزدهم نهایی برسانند؛ صعودی که نه یک بار، بلکه دو بار در واپسین لحظات از چنگشان خارج شد. ایران که در مرحله گروهی شکستناپذیر باقی ماند، در نهایت تنها به دلیل تفاضل گل از صعود بازماند؛ اما داستان حذف این تیم بسیار فراتر از یک اختلاف آماری بود. در دو دیدار نخست، ایران مقابل نیوزیلند و بلژیک به تساوی رسید و برای صعود، تنها به پیروزی برابر مصر نیاز داشت. در دیدار سرنوشتساز شهر سیاتل، ایران ابتدا از حریف عقب افتاد، اما واکنش مناسبی نشان داد. هرچند مهدی طارمی یک ضربه پنالتی را از دست داد، اما رامین رضاییان با ضربهای دقیق از زاویه بسته بازی را به تساوی کشاند. بازی با همین نتیجه دنبال میشد تا اینکه در وقتهای تلفشده نیمه دوم، شجاع خلیلزاده در شلوغی محوطه جریمه توپ را وارد دروازه مصر کرد. بازیکنان ایران غرق در شادی شدند؛ خلیلزاده پیراهنش را از تن درآورد، عینک آفتابی به چشم زد و جشن صعود را آغاز کرد. اما این شادی تنها چند دقیقه دوام داشت. پس از بازبینی صحنه توسط کمکداور ویدئویی، گل به دلیل آفساید مردود اعلام شد؛ آفسایدی که تنها نوک پای خلیلزاده را اندکی جلوتر از مدافع حریف نشان میداد. مسابقه با تساوی یک بر یک پایان یافت و ایران مجبور شد برای مشخص شدن سرنوشتش، منتظر نتایج سایر گروهها بماند. همه نگاهها به دیدار الجزایر و اتریش دوخته شده بود؛ مسابقهای که پیروزی هر یک از دو تیم، ایران را راهی مرحله حذفی میکرد. این بازی جذاب تا دقایق پایانی با نتیجه ۲ بر ۲ دنبال میشد؛ نتیجهای که به حذف ایران منجر میشد. اما در دقیقه ۹۳، ریاض محرز با فراری تماشایی گل سوم الجزایر را به ثمر رساند و بار دیگر امید در اردوی «تیم ملی» زنده شد. تنها چند ثانیه ایران با صعود تاریخی فاصله داشت، اما اتریش در آخرین حمله مسابقه روی ضربه سر ساشا کالایدزیچ در دقیقه ۹۶ به گل تساوی رسید. به این ترتیب، برای دومین بار ظرف تنها ۲۴ ساعت، صعود ایران در آخرین ثانیهها از دست رفت. در نهایت، سنگال به لطف تفاضل گل بهتر آخرین سهمیه تیمهای سوم را به دست آورد و کیپورد نیز با وجود سه تساوی، به عنوان تیم دوم گروه H راهی مرحله بعد شد. با این حال، نزدیک شدن ایران به صعود نیز خود دستاوردی قابل توجه بود؛ چرا که این تیم در شرایطی کاملاً متفاوت از سایر رقبا در مسابقات حضور داشت. همزمانی جام جهانی با تنشهای ایران، آمریکا و اسرائیل باعث شد اردو و برنامههای این تیم بارها دستخوش تغییر شود. اردوی آمادهسازی ایران از آریزونا به تیخوانای مکزیک منتقل شد و بازیکنان تنها یک روز پیش از دو مسابقه نخست اجازه ورود به آمریکا را پیدا کردند. آنها طبق محدودیتهای ویزا مجبور بودند بلافاصله پس از پایان هر بازی خاک آمریکا را ترک کنند؛ شرایطی که به گفته امیر قلعهنویی، فرصت آمادهسازی تیم را به کمتر از نصف سایر تیمها کاهش داده بود. هرچند برای دیدار برابر مصر، ایران اجازه یافت دو روز زودتر وارد سیاتل شود، اما پس از مسابقه دوباره به تیخوانا بازگشت. قلعهنویی پس از حذف تیمش گفت: «به بازیکنانم افتخار میکنم. کاری که این جوانان انجام دادند باید در تاریخ ثبت شود، زیرا کشور میزبان با ما رفتار عادلانهای نداشت. با وجود همه این مشکلات، عملکرد خوبی داشتیم و دنیا به مردم ایران و تیم ما افتخار میکند. از فیفا میخواهم اجازه ندهد در جامهای جهانی آینده، میزبان با تیمها چنین رفتاری داشته باشد.»
خبرفوری
خبرفوریخبرفوری