برای شمشیربازی ایران که بعد از پیش رفتن تا سکوی المپیک، ۲ سال پرانتقاد را سپری کرد، بازیهای آسیایی میتواند فرصتی برای بازگشت باشد اگرچه در این بازیها هیچ مدالی برای ایران رزرو نشده است. به گزارش ورزش سه و به نقل از مهر، دو سال پیش، تیم ملی شمشیربازی اسلحه سابر مردان ایران یکی از بهترین دورههای تاریخ خود را پشت سر گذاشت. تیم ایران در المپیک پاریس در مرحله یکچهارم نهایی آمریکا را ۴۵ بر ۴۴ شکست داد، در نیمهنهایی تنها با اختلاف دو امتیاز، ۴۵ بر ۴۳، به مجارستان باخت و در دیدار ردهبندی مقابل فرانسه ۴۵ بر ۲۵ شکست خورد و چهارم شد. این بهترین نتیجه تاریخ شمشیربازی ایران در ادوار مختلف بازی های المپیک بود اما از آن المپیک تا امروز، شرایط تغییر کرده است. از چهارمی تاریخی تا افت محسوس داستان امروز شمشیربازی اسلحه سابر و مشکلاتش را نمیتوان با یک نتیجه یا یک مسابقه روایت کرد؛ آنچه در دو سال اخیر دیده شده، بیشتر یک «افت در ثبات و عمق تیمی» است. در مسابقات ۲۰۲۶ قهرمانی آسیا، ایران در بخش تیمی نهم شد در حالی که کره جنوبی قهرمان شد ضمن اینکه تیم های ژاپن، قزاقستان و چین هم به ترتیب دوم، سوم و چهارم شدند. ایران در نخستین مسابقه جدول اصلی ۴۵ بر ۳۳ به قزاقستان باخت و پس از آن برای تعیین رتبههای پایینتر، فیلیپین، امارات و هند را شکست داد. این نتیجه بهتنهایی به معنای حذف ایران از جمع قدرتهای آسیا نیست، اما در کنار نتایج جهانی، تصویری روشنتر ایجاد میکند. در مسابقات ۲۰۲۶ قهرمان جهان، شمشیربازی اسلحه سابر ایران در جدول تیمی در مرحله یک سی و دوم نهایی مقابل ژاپن ۴۵ بر ۳۵ شکست خورد و از ادامه رقابت برای جمع ۱۶ تیم برتر بازماند. در همان مسابقات، حریفان آسیایی ایران عملکرد به مراتب بهتری داشتند طوریکه کره جنوبی دوم شد و چین و ژاپن هم هفتم و دهم جهان شدند. بنابراین فاصلهای که امروز میان ایران و رقبای اصلی اش در آسیا دیده میشود، فقط حاصل یک روز بد نیست؛ نشانهای از کاهش ثبات تیمی است. پاکدامن هنوز یک نقطه اتکاست با همه اینها تصویر اسلحه سابر ایران کاملاً منفی نیست به خصوص با داشتن بازیکنی مانند علی پاکدامن؛ این بازیکن همچنان توانایی رقابت در بالاترین سطح را نشان می دهد. او در المپیک پاریس سیزدهم شد و در مسابقات جهانی ۲۰۲۶ نیز در رده دوازدهم انفرادی قرار گرفت. در مسابقات اخیر قهرمانی آسیا هم جایگاه دهم به علی پاکدامن اختصاص یافت. بنابراین شمشیربازی اسلحه سابر ایران حداقل از فقدان یک ستاره رنج نمی برد چراکه مشکل در همان «افت در ثبات و عمق تیمی» است. در مسابقات قهرمانی آسیا، پاکدامن در جدول انفرادی تا مرحله یک هشتم نهایی پیش رفت و در آنجا ۱۵ بر ۱۳ به «هوانگ هی گون» از کره جنوبی باخت. در همان مسابقات، ۴ شمشیرباز کره ای در جمع ۷ نفر برتر قرار گرفتند و ژاپن و چین نیز چند نماینده در مراحل بالای جدول داشتند. این دقیقاً همان تفاوتی است که در رقابت تیمی اهمیت پیدا میکند: یک تیم مدعی فقط به یک شمشیرباز بزرگ نیاز ندارد؛ باید بتواند در هر سه جایگاه اصلی خود امتیاز بگیرد و در مسابقات نزدیک، افت یک نفر را با عملکرد نفر دیگر جبران کند. رقبای ایران قوی تر شده اند افت شمشیربازی اسلحه سابر ایران فقط به مشکلات داخلی مربوط نمی شود چون بخشی از واقعیت این است که رقبا هم پیشرفت داشته اند. کره جنوبی همچنان قدرتمندترین تیم اسلحه سابر آسیا به حساب می آید. این تیم در مسابقات اخیر قهرمانی اسیا، قهرمان شد و در مسابقات جهانی همان سال نیز به مدال نقره رسید. در بخش انفرادی، «اوه سانگ» قهرمان آسیا شد و «دو گیونگ دونگ» کره ای هم در مسابقات جهانی مدال نقره گرفت. ژاپن هم دیگر یک رقیب فرعی نیست. ژاپنیها در مسابقات قهرمانی آسیا به مدال نقره رسیدند و در مسابقات جهانی هم دهم شدند. در بخش انفرادی آسیا نیز «شیدو تسوموری» مدال برنز گرفت، «مائو کوکوبو» پنجم شد و «هایاتو تسوبو» در رده نهم قرار گرفت. چین هم با وجود قرار گرفتن در رتبه چهارم آسیا، در جهان هفتم شد ضمن اینکه در بخش انفرادی مسابقات قهرمانی آسیا، «لو شائوتونگ» به نقره رسید و «شن چن پنگ» ششم شد. در مسابقات جهانی هم دو بازیکن چینی یازدهم و چهاردهم شدند. بنابراین شمشیربازی اسلحه سابر ایران در بازی های آسیایی ناگویا با همان آسیایی های دو سال قبل روبرو نخواهد شد. شمشیربازی ایران همچنان خطرناک است اما ... بازی های المپیک پاریس نشان داد که شمشیربازی اسلحه سابر ایران در یک روز خوب و در شرایط مناسب، حتی توان شکست آمریکا و رقابت پایاپای با مجارستان را هم دارد اما بازیهای آسیایی یک مسابقه نیست. برای رسیدن به مدال در این بازی ها، ایران باید در چند مسابقه متوالی، بدون افت جدی، عملکرد خود را حفظ کند. اینجا مسئله «اوج عملکرد» مطرح نیست بلکه آنچه اهمیت دارد، «تکرار عملکرد خوب» است. در پاریس، تیم ملی شمشیربازی اسلحه سابر ایران به مرحلهای رسید که با یک برد بسیار نزدیک مقابل آمریکا وارد جمع چهار تیم شد اما امروز، نتایج دو سال اخیر نشان میدهد که رسیدن دوباره به آن سطح نیازمند عملکردی بسیار باثباتتر از آن چیزی است که ایران در ماههای اخیر ارائه کرده است. به بیانی، شمشیربازی اسلحه سابر ایران هنوز میتواند تیم خطرناکی باشد اما آنچه مسلم است اینکه دیگر تیمی نیست که صرفاً با اتکا به نام و سابقهاش مدعی قطعی سکو محسوب شود. فقط علی پاکدامن کافی نیست بازیهای آسیایی ناگویا میتواند برای شمشیربازی اسلحه سابر ایران بیشتر از یک رقابت برای مدال باشد؛ میتواند یک آزمون برای سنجش مسیر بازگشت باشد. اگر ایران بتواند در ناگویا یکی از سه تیم قدرتمند قاره را شکست دهد، از نظر نتیجه و اعتمادبهنفس اهمیت زیادی خواهد داشت اما برای رسیدن به سکو، تنها یک نمایش خوب از پاکدامن کافی نیست. نفرات دیگر باید بتوانند در لحظات حساس امتیازهای تعیینکننده بگیرند؛ همان جایی که مسابقههای تیمی سابر معمولاً به چند ضربه آخر میرسند. در واقع سرنوشت شمش
