به شهدای بالقوه ظلم نکنیم / عملیات استشهادی قالیباف و عراقچی/ به ۱۰ اسفند باز گردید عملیات استشهادی قالیباف و عراقچی محمدرضا باهنر عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام به ایرنا گفته است: «افرادی چون عراقچی یا قالیباف بهرغم اینکه میدانند عدهای در کشور به آنها بد و بیراه میگویند، مانند سرباز تحت امر رهبر انقلاب در حال انجام وظیفه هستند؛ من به آنها غبطه میخورم؛ این افراد خیلی بزرگواری میکنند و کار استشهادی انجام میدهند... برخی مخالفتها با نفس مذاکره ناشی از فقدان نگاه واقعبینانه به مسائل و روابط بینالملل و سیر کردن در ابرها است ... واقعیت این است که یکی از ترفندهای دشمن، ایجاد شکاف بین صفوف ملت است. مخالفت با مذاکره ممکن است تحلیل شخصی باشد یا هر چیز دیگری باشد اما حرف من این است که باید از کشور ایران، حاکمیت و مردم آن صدای واحد به بیرون برسد. ***** صلح بیپشتوانه، دعوت به جنگ است وطن امروز نوشت: گرچه امروز ایران زخمی و خسته به نظر میرسد اما هنوز روی پای خود ایستاده و فرونریخته است. ایران امروز اگرچه با چشمانی نگران به آینده نگاه میکند اما هنوز آنقدر از توان، حافظه و غرور تاریخی برخوردار است که با اتکا به فرزندانش درباره سرنوشت خود فکر کند و نخواهد در هیاهوی جنگ، انتقام، ترس یا خوشبینیهای زودگذر، تصمیمی بگیرد که فردای کشور را از امروز دشوارتر کند. در چنین وضعیتی سخن گفتن از صلح، گفتوگو، کاهش تنش و بیرون کشیدن کشور از تنگناهای سخت را نباید به عنوان کاری بیاهمیت یا حاشیهای در نظر گرفت. امروز برای ما معلوم است هیچ سیاستمدار عاقلی نباید از ادامه رنج مردم، از گسترش ویرانی، از فرسایش اقتصاد، از اضطراب خانوادهها و از عادی شدن سایه جنگ بر زندگی روزمره مردم استقبال کند؛ از این جهت، اصل دعوت به صلح و حمایت از هر امکانی که بتواند آتش جنگ را فروبنشاند، سخنی است که البته ایران با انجام تفاهمنامه خاتمه جنگ، نشان داد به آن پایبند است... سادهسازی صلح میتواند به خطایی راهبردی تبدیل شود. نمیتوانیم انکار کنیم جنگ پایدار و تکرارشونده ممکن است سرمایه اجتماعی هر کشوری، از جمله ایران را فرسوده کند. همینطور نمیتوانیم این مساله را انکار کنیم که جامعه ما نیز مثل هر اجتماع سیاسی دیگری نیازمند تثبیت نوعی آرامش سیاسی در داخل و در مناسبات خارجی کشور است؛ در عین حال میدانیم فشار بیامان جنگ و تحریم در کنار هم اقتصاد کشور را فرسوده خواهد کرد. درست به همین دلیل است که فکر میکنیم سیاستمداران ما در کنار نیروهای مسلح کشور باید از دست زدن به هر کاری و دنبال کردن هر امکانی که سایه جنگ را از سر کشور دور میکند فروگذار نباشند. با این حال از هیچکدام از این گزارههای درست نمیتوان نتیجه گرفت هر توافقی، در هر وضعیتی، با هر موازنهای و زیر هر سطحی از فشار، ضرورتاً به سود ایران است. به 10 اسفند باز گردید فرهیختگان نوشت: در فضای اجتماعی و سیاسی نیز تحولاتی در حال وقوع است که شاید با طراحی دشمن، اجرا نشده؛ اما ادامه این روند میتواند به دشمن در پیشبرد اهدافش کمک کند. تولید هر کلیدواژه با هر ادبیاتی مبنی بر آنکه ایران جنگطلب است، خواهان صلح نیست یا در نقطه مقابل طرح هر شبههای مبنی بر خیانتکار بودن مسئولان کشور و محکوم کردن آنها به وادادگی، دوروی یک سکهاند که تنها انسجام اجتماعی را هدف میگیرد، به فرسایش اجتماعی منجر میشود و توجهات را از دشمن اصلی ملت یعنی آمریکا، منحرف میکند. باید به این گزاره اساسی توجه داشت که در سایه رفتار هوشمندانه و سیاستمدارانه، سیاستبلدان است که یک ملت توان و روحیه پیروزی بر دشمن را پیدا میکند. اگر سیاستمداران بهجای تمرکز بر دشمن، بر دعواهای سیاسی و مقصر کردن دیگری در قبال تجاوز تمرکز کنند، با لگد دشمن از خواب غفلت بیدار میشوند. جامعه و فضای سیاسی ایران از حیث انسجام باید به روز 10 اسفند بازگردد، موقعیتی که دشمنی جز آمریکا وجود نداشت و اتحاد و انسجام اجتماعی در بالاترین درجه حول مقابله با دشمن قرار داشت، در غیر اینصورت راه برای مقابله با دشمنی که به خاک ایران چشم طمع دوخته، سختتر از آنچه انتظار میرود، خواهد شد. دلواپسی برای جنوب یا سفیدشویی چهره قاتل؟ روزنامه قدس نوشت: آنچه این روزها در فضای مجازی و کنشهای رسانهای درباره جنگ و حملات به جنوب کشور منتشر میشود، تأمل برانگیز است. همزمان با گروهی که سابقه دعوت از ترامپ برای زدن زیرساختهای کشور را در کارنامه کثیف وطنفروشی خود دارند، برخی فعالان فضای مجازی و سلبریتیها نیز در این برهه از جنگ به نوشتن جملات نغز و سرودن شطحیات رمانتیک و ابراز احساسات کلی در مذمت جنگ روی آوردهاند. تأسفبار استفاده از جملات با ساختار زبانی مجهول است. جایی که از کشتگان خبر هست و از قاتل خبری نیست. جایی که اشک و آه برای شهدای جنوب هست و لعن و تنفر نسبت به قاتل آنان نیست. گویی این جنگ قاتل نامشخصی دارد که فعلاً مهم نیست چه کسی است، بلکه فعلاً فقط باید در مذمت جنگ گفت نه آنکه جنگ را شروع کرد. برخی از این جماعت صریحتر سخن میگویند و تلویحاً جمهوری اسلامی ایران را به جرم ایستادگی در برابر دشمن و تن ندادن به تسلیم، قاتل هموطنان جنوبی تصویر میکنند و خون هموطن خود را بازیچه سیاستبازی کثیفی قرار میدهند که در آن رد قاتل گم و متجاوز سفیدشویی شود. حتی به صراحت جمهوری اسلامی ایران را به دلیل اصرار بر حقوق خود و صیانت از حق حاکمیت ملی بر تنگه هرمز، مورد شماتت قرار میدهند و جنگطلب تصویرش میکنند. انگار همین افراد فراموش کردهاند مهمترین دستاورد جمهوری اسلامی در جنگ ۴۰روزه و آن چیزی که منتج به منطقهای و جهانی شدن جنگ و فشار به مقامات کاخ سفید برای عقبنشینی و آتشبس شد، اقدام قاطع ایران در بستن تنگه هرمز بود. بر همین اساس آنچه در تفاهم مورد تأکید قرار گرفت، حق حاکمیت جمهوری اسلامی ایران بر تنگه هرمز و بازگشایی تنگه با ترتیبات ایرانی بود. با این حال تلاش آمریکا برای سوق دادن کش
الف
الفالف