غیبت صالح حردانی و نحوه برخورد با او، یکی از دلایل ناکامی استقلال بود. سهراب بختیاریزاده درحالی سرمربی استقلال شد که پنجره باشگاه بسته و بازیکنان زیادی از این تیم جدا شده بودند. او نتایج خوبی گرفت، حتی با وجود مساوی در ۳ بازی اخیر ولی میتوانست لااقل در این بازی آخر، مساوی نکند. همه از برخورد با حردانی خبر دارند. تصمیم او از نظر اصل مدیریت و مربیگری قابل دفاع است و بینظمی باید مهار شود اما نحوه و شدت برخورد جای بحث دارد. سهراب گفته صالح در یک ماه اخیر چندین مورد بینظمی داشته و حتی سه بار با او جلسه گذاشتم و تذکر دادم، خب چرا کار به اینجا رسید؟ چرا قبل از دربی برخوردی نشد؟ این یعنی بازیکن متوجه میشود تیم به او نیاز دارد و به کارش ادامه میدهد! از طرف دیگر، در فوتبال تیم را نباید تنبیه کرد. بازیکنی موثر که کاپیتان تیم است وقتی نباشد به هر حال مشکلاتی ایجاد میشود. برای همین راهکارهای دیگری مثل جریمه مالی را میگذارند. حالا سهراب قدم دیگری برداشته که به نظر کار را خرابتر میکند؛ او گفت «تا زمانی که من هستم حردانی جایی در استقلال ندارد»! همه میدانیم که چند صباح دیگر با پادرمیانی این و آن و نهایتا یک استوری عذرخواهی، صالح برمیگردد! این یعنی این چند بازی نبودن او -تا هر کجا طول بکشد- ضرر استقلال خواهد بود. سهراب باید نشان دهد قانون برای همه یکی است، اما اگر بازیکنی دیگر بود، باز هم او را برمیگرداند؟ البته که یک مربی خوب باید راه برگشت بازیکن را باز بگذارد، اما برای همه! سهراب در برخورد اشتباه نکرد اما نوع برخورد پیامد داشت. اگر قرار باشد صالح فردا برگردد، آیا بهتر نبود سهراب با گفتن اینکه «حردانی اشتباه کرد، تنبیهش کردم، عذرخواهی کرده و او را بخشیدم» از او برابر آلومینیوم بازی میگرفت؟ حالا وقتی حردانی برگردد، میگویند «سهراب شکست خورد»، اما با یک مدیریت درست داستان به نفع سهراب تمام میشد. مسعود تلاشان - باشگاه خبرنگاران آزاد شما همراهان دستبهقلم خبرورزشی هم میتوانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.
