حضور همسر زندهیاد اکبر عبدی بر سر مزار او، این بار با لباس سفید، نگاهها را به خود خیره کرد. انتخابی که در کنار وفاداری همیشگیاش، گمانهزنیهای زیادی درباره نوع متفاوت سوگواری او در فضای مجازی به راه انداخت. پس از درگذشت زندهیاد اکبر عبدی، همسرش همچنان با حضور بر سر مزار او، تصویری از عشق و وفاداری را به نمایش گذاشته است؛ حضوری که این بار با پوششی متفاوت، بیش از پیش مورد توجه کاربران فضای مجازی قرار گرفت. آنچه نگاه بسیاری را به خود جلب کرد، کنار گذاشتن لباس مشکی و انتخاب لباس سفید از سوی همسر اکبر عبدی بود. این تغییر پوشش، واکنشهای مختلفی را در شبکههای اجتماعی به همراه داشت و بسیاری آن را نه نشانه پایان سوگواری، بلکه شیوهای متفاوت برای ابراز دلتنگی و بدرقه همسر از دسترفتهاش تعبیر کردند. اگرچه دلیل این انتخاب از سوی خانواده اکبر عبدی اعلام نشده است، اما در فرهنگها و باورهای مختلف، رنگ سفید نیز میتواند نمادی از آرامش، پاکی، رهایی و حتی نوعی سوگواری باشد. تصاویر منتشرشده از حضور همسر اکبر عبدی بر سر مزار او، بار دیگر احساسات بسیاری از علاقهمندان این هنرمند را برانگیخت. کاربران با انتشار این تصاویر، از وفاداری او تمجید کرده و نوشتند که برخی پیوندها با مرگ پایان نمییابند و خاطره یک زندگی مشترک، سالها پس از فقدان نیز در دل بازماندگان زنده میماند. اکبر عبدی، بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون، چهارم شهریور 1339 در محله نازیآباد تهران متولد شد. او از همان دوران کودکی به بازیگری علاقهمند بود و در سال 1351 همراه مادرش به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان رفت تا نخستین گامهای خود را در دنیای هنر بردارد. عبدی فعالیت حرفهای خود را با حضور در گروههای تئاتری آغاز کرد و در سال 1359 با تلهتئاتر «سنجابها» برای نخستین بار مقابل دوربین قرار گرفت. او سپس با سریال «مثلآباد» به تلویزیون راه یافت و در سال 1363 با فیلم «جنجال بزرگ» وارد سینما شد. همان سال نیز با حضور در مجموعه خاطرهانگیز «بازم مدرسهام دیر شد» به شهرت فراوانی رسید و خیلی زود به یکی از محبوبترین بازیگران کشور تبدیل شد. این هنرمند محبوب سالها با بیماری کلیوی دستوپنجه نرم کرد و پس از انجام عمل پیوند کلیه، بارها از شرایط جسمانی خود سخن گفته بود. او چندی پیش نیز به دلیل وخامت حال جسمانی در بیمارستان بستری شد و پس از بهبود نسبی مرخص شد. سرانجام اکبر عبدی شامگاه جمعه دوم مرداد 1405، حدود ساعت 20، در منزل خود دار فانی را وداع گفت و جامعه هنری ایران را در سوگ فرو برد. با درگذشت او، یکی از ماندگارترین چهرههای کمدی ایران از میان ما رفت؛ هنرمندی که دههها با نقشهای بهیادماندنی و بازیهای درخشانش لبخند را بر لب میلیونها ایرانی نشاند و نامش برای همیشه در تاریخ هنر ایران ماندگار خواهد ماند.
