یکی از نکات مثبت ایران، توانایی برگشتن به بازی بود. تیم ملی دو بار عقب افتاد اما هر دو بار توانست نتیجه را جبران کند. این موضوع از نظر روانی اهمیت زیادی دارد. سرویس ورزش مشرق –دیدار ایران و نیوزیلند در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ یکی از مسابقاتی بود که برخلاف پیشبینیهای اولیه، از نظر تاکتیکی جذابتر از انتظار ظاهر شد. بسیاری از تحلیلگران قبل از مسابقه، ایران را به دلیل تجربه بیشتر در جام جهانی و کیفیت فردی بازیکنان، کمی برتر میدانستند و نیوزیلند را تیمی فیزیکی و مستقیم ارزیابی میکردند. اما جریان بازی نشان داد که نیوزیلند با برنامه مشخص وارد زمین شده بود و توانست ضعفهای دفاعی ایران را آشکار کند. در نهایت بازی با نتیجه ۲–۲ تمام شد و هر دو تیم یک امتیاز گرفتند. رویکرد تاکتیکی ایران؛ مالکیت بیشتر اما مشکل در کنترل فضاها ایران در شروع مسابقه تلاش کرد با ساختار منظم و استفاده از تجربه بازیکنان باتجربه، بازی را کنترل کند. برنامه اصلی تیم، رساندن توپ به مهاجمان و استفاده از کیفیت بازیکنان کناری بود. حضور بازیکنانی مثل مهدی طارمی باعث شده بود ایران در فاز هجومی توانایی نگه داشتن توپ و ایجاد موقعیت داشته باشد. در پیشنمایشهای کارشناسی نیز طارمی به عنوان یکی از مهمترین مهرههای تأثیرگذار ایران معرفی شده بود. با این حال، مشکل اصلی ایران در انتقال از حمله به دفاع دیده شد. زمانی که ایران توپ را از دست میداد، فاصله بین خطوط زیاد میشد و نیوزیلند توانست با حملههای سریع از این فضا استفاده کند. تیم نیوزیلند معمولاً به بازی مستقیم، ارسال از کنارهها و استفاده از قدرت فیزیکی مهاجمانش شناخته میشود و در این مسابقه هم همین ویژگیها را نشان داد. مشکل دفاعی ایران؛ مهمترین نکته فنی بازی مهمترین انتقادی که میتوان از عملکرد ایران داشت، مربوط به سازمان دفاعی بود. ایران در سالهای اخیر با حضور کارلوس کیروش معمولاً با ساختار دفاعی منظم شناخته میشد، اما مقابل نیوزیلند چند بار در پوشش فضاهای پشت مدافعان و کنترل مهاجمان حریف دچار مشکل شد. در سطح جام جهانی، تیمهایی مثل نیوزیلند که شاید از نظر مالکیت توپ برتر نباشند، با یک اشتباه کوچک میتوانند خطر ایجاد کنند. این بازی نشان داد ایران برای صعود از گروه، علاوه بر توان هجومی، نیاز دارد در بازیهای بعدی مقابل تیمهایی مثل بلژیک و مصر تمرکز دفاعی بیشتری داشته باشد. واکنش ذهنی و شخصیت تیمی ایران یکی از نکات مثبت ایران، توانایی برگشتن به بازی بود. تیم ملی دو بار عقب افتاد اما هر دو بار توانست نتیجه را جبران کند. این موضوع از نظر روانی اهمیت زیادی دارد، زیرا در تورنمنتهایی مثل جام جهانی، توانایی برگشتن بعد از دریافت گل یک ویژگی مهم محسوب میشود. گزارشهای پس از بازی نیز روی مقاومت ایران در شرایط دشوار آمادهسازی و حواشی خارج از زمین تأکید داشتند. کارشکنیهای سیاسی و لجستیکی؛ مانعی بزرگ در آمادهسازی بسیاری از تحلیلگران خارجی، نتیجه تساوی را تا حد زیادی به شرایط غیرعادی و پرتنش پیش از مسابقه نسبت میدهند. آمادهسازی ایران به شدت تحت تأثیر درگیریهای اخیر و تنشهای سیاسی با آمریکا قرار گرفت. این مسائل منجر به تغییر اردوی تیم از آریزونا به تیخوانا، مکزیک، و همچنین تأخیر و حتی رد درخواست ویزای برخی از اعضای کادر فنی و مدیریتی شد. امیر قلعهنویی، سرمربی ایران، تیم خود را “مظلومترین تیم جام” خواند و به مشکلاتی همچون عدم حضور مدیران و رسانههای همراه، و نداشتن زمان کافی برای ریکاوری پس از بازی اشاره کرد. وی همچنین از فیفا به دلیل عمل نکردن به قولهایش برای حل این مشکلات انتقاد کرد. این آشفتگی، که به اعتراف خود بازیکنان شرایطی “فاجعهبار” ایجاد کرده بود، فرصت انجام بازیهای تدارکاتی مناسب و ایجاد هماهنگی لازم را از تیم گرفت و مستقیماً روی عملکرد فنی آن تأثیر گذاشت. همانطور که یک تحلیلگر پیش از بازی هشدار داده بود، مسائل لجستیکی میتوانست “آمادهسازی برای سه مسابقه را به طور قابل توجهی مختل کند”. جمعبندی کارشناسی از نگاه فنی، این مسابقه را میتوان یک هشدار برای ایران و یک موفقیت بزرگ برای نیوزیلند دانست. ایران نشان داد از نظر کیفیت فردی و تجربه، توان رقابت در سطح جام جهانی را دارد، اما برای رسیدن به مرحله بعد باید تعادل بهتری بین حمله و دفاع ایجاد کند. نیوزیلند هم ثابت کرد دیگر تیمی نیست که فقط برای دفاع کردن وارد مسابقات بزرگ شود. نظم تاکتیکی، قدرت بدنی، انتقال سریع و استفاده از فرصتها باعث شد این تیم حتی تا آستانه برد تاریخی پیش برود. در مجموع، نتیجه ۲–۲ شاید برای ایران از نظر امتیازی رضایتبخش نبود، اما نمایش تیم نشان داد ظرفیت رقابت وجود دارد. بازیهای بعدی مشخص خواهد کرد آیا ایران میتواند ضعفهای دفاعی خود را اصلاح کند و از تجربه بازیکنانش برای عبور از مرحله گروهی استفاده کند یا نه.
پارس فوتبال
پارس فوتبالپارس فوتبال