پژوهشگران ادعا میکنند پیدایش مخرج، نه تنها باعث اولین انقراض جمعی زمین شد، بلکه به تکامل سر و اندامهای حسی در جانوران انجامید. تمام حیات روی زمین از یک نیای مشترک جهانی آغاز شد که برخی آن را لوکا مینامند. این موجودِ تکسلولیِ ابتدایی، بعدها به دستاوردهای شگفتانگیزی رسید؛ از پرواز و پژواکیابی خفاشها گرفته تا خرطومهای نیرومند و انعطافپذیر فیلها. اما سوال اصلی این است: چگونه موجودی ساده توانست به چنین تنوعی از اشکال حیات تبدیل شود؟ مجموعهی جدید بیبیسی با عنوان تکامل به این پرسش پاسخ میدهد. این برنامه که توسط کریس پکهام اجرا میشود، داستان پنج جانور را روایت میکند: فیل، شترمرغ، خفاش، اسب و دلفین. راب لیدل، تهیهکنندهی مجموعه، در گفتوگو با آیافالساینس میگوید: «هر قسمت مجموعه، مانند زندگینامهای از دودمان یک موجود عمل میکند؛ شما به گذشته سفر میکنید، به لحظات کلیدی تاریخ ژنتیکی آنها میرسید و همان شخصیت را با چهرههای متفاوت در طول زمان میبینید.» مجموعه، مسیرهای شگفتانگیزی را نشان میدهد که حتی معمولیترین جانوران زمین برای تبدیل شدن به موجودات امروزی طی کردهاند. به عنوان مثال، در قسمت سوم، پکهام توضیح میدهد که اگر میخواهید دربارهی خفاشها صحبت کنید، بهتر است اول سری به دورهی ادیاکاران بزنید. این دوره از تاریخ زمین که به حدود ۵۷۰ میلیون سال پیش بازمیگردد، بهخاطر فسیلهای عجیبوغریبش شهرت دارد. جانداران آن دوره که با نام زیستبوم ادیاکارا شناخته میشوند، بهشکل شگفتانگیزی در سنگها حفظ شدهاند. اما حدود ۵۵۰ میلیون سال پیش، حضور آنها در سوابق فسیلی بهطور ناگهانی پایان مییابد. معلوم نیست چه چیزی باعث بحران حذف زیستبوم ادیاکارا شد، اما یکی از فرضیههای اصلی، تغییری اساسی در نحوه گوارش جانوران است که با مقعد یا مخرج شروع شد. پکهام توضیح میدهد: «به محض اینکه مجرای گوارشی کامل پیدا شد، یعنی غذا از یک طرف وارد، هضم و از طرف دیگر خارج میشود، موجودات توانستند تقریباً مدام غذا بخورند.» قبل از پیدایش مخرج، بسیاری از حیوانات اولیه دارای روده کور بودند، یعنی غذا از یک سوراخ وارد و از همان خارج میشد. این سیستم بسیار کند و ناکارآمد بود؛ زیرا تا زمانی که هضم کامل نمیشد، نمیتوانستند غذای جدیدی بخورند. اما با پیدایش مخرج، همهچیز تغییر کرد. موجودات توانستند انرژی بیشتری دریافت کنند و این یعنی رشد بیشتر. شواهد فسیلی نشان میدهد که پیدایش روده کامل (با دهانههای ورودی و خروجی مجزا)، نه تنها نوآوری تکاملی بزرگی بود، بلکه مستقیماً با اولین رویداد انقراض جمعی جهان و شکلگیری سر در جانوران مرتبط است. اولین انقراض جمعی جهان نه با شهابسنگ، که با نوآوری سادهای در گوارش یعنی پیدایش مخرج رقم خورد حدود ۵۷۰ تا ۵۴۱ میلیون سال پیش، در دوره ادیاکاران، کف اقیانوسها با لایههای ضخیمی از حصیرهای میکروبی (جوامع باکتریایی) پوشیده شده بود. دنیای جانوران در آن زمان عمدتاً شامل موجوداتی با ساختارهای ساده و عجیب بود که بسیاری از آنها برخلاف جانوران امروزی، دهان، روده یا مخرج قابل تشخیصی نداشتند. این موجودات بیشتر به شکل برگ یا لولههایی بودند که به بستر دریا چسبیده بودند و برای تغذیه، احتمالاً به جذب مواد مغذی از آب یا همزیستی با باکتریها متکی بودند. حدود ۵۵۰ میلیون سال پیش، در اواخر دوره ادیاکاران، تغییر تکاملی بنیادینی رخ داد. گروهی از جانوران لولهای به نام کلاودینومورفها (Cloudinomorphs) ظاهر شدند که دارای روده کامل یا همان مجرای گوارشی با ورودی (دهان) و خروجی (مخرج) مجزا بودند. این نوآوری که توسط فسیلهای کشفشده در نوادا تأیید شده، پیشرفتی عظیم بود. وجود این ساختار، به دانشمندان امکان داد تا این موجودات را به عنوان دوسوئیان (Bilaterians)، یعنی نیاکان تمام جانوران دارای تقارن دوطرفه طبقهبندی کنند. داشتن روده کامل، مزیت تکاملی بزرگی به همراه داشت: جانوران میتوانستند به طور مداوم غذا بخورند، بدون اینکه منتظر بمانند هضم غذای قبلی تمام شود و مواد زائد از همان روزنه ورودی خارج شوند. این سیستم کارآمد، به آنها امکان میداد انرژی بسیار بیشتری نسبت به قبل جذب کنند. توانایی جدید، عواقبی برای محیط زیست داشت. جانورانی که اکنون به لطف روده کامل میتوانستند مدام تغذیه کنند، شروع به خوردن حصیرهای میکروبی کردند که کف دریا را میپوشاندند. این لایههای میکروبی، نه تنها منبع غذایی، بلکه زیستگاه اصلی بسیاری از موجودات آن دوران بودند. با مصرف گسترده این حصیرها، پایه و اساس کل اکوسیستم دگرگون شد. زیستگاه بسیاری از ارگانیسمها از بین رفت و گونههایی که به این لایههای میکروبی وابسته بودند، نابود شدند. این رویداد که حدود ۵۵۰ میلیون سال پیش رخ داد، به عنوان اولین رویداد انقراض جمعی جانوران در تاریخ زمین شناخته میشود. بنابراین، میتوان گفت نوآوری مخرج به طور غیرمستقیم، یکی از عوامل اصلی این انقراض بوده است. فرضیه تکاملی جذاب دیگری که در مستند جدید بیبیسی مطرح میشود، به پیوند مخرج با شکلگیری سر در جانوران اشاره دارد. این ایده که در منابع علمی نیز به آن اشاره شده، منطق جالبی دارد : ۱. هنگامی که دهان و مخرج از هم جدا شدند، جانور برای یافتن غذا نیازی به حرکت به سمت عقب برای تخلیه نداشت و میتوانست به طور مداوم به سمت جلو حرکت کند. ۲. برای یافتن مؤثرتر غذا، بهتر بود حسگرها (مانند گیرندههای بویایی و بینایی) در جلوی بدن، نزدیک به دهان، متمرکز شوند. ۳. برای پردازش سریع اطلاعات دریافتی از این حسگرها، تجمع سلولهای عصبی در همان قسمت جلویی بدن (که بعدها به مغز تبدیل شد) بسیار کارآمد بود. ما نقطه پایانی تکامل نیستیم؛ فقط بخش کوچکی از داستانی هستیم که میلیاردها سال دیگر ادامه خواهد داشت تمرکز اندامهای حسی و پردازشگر عصبی در جلوی بدن، به تدریج به شکلگیری «سر» به عنوان بخش مجزایی در جانوران انجامید. در نتیجه، این استدلال که «بدون م
زومیت
زومیتزومیت