یک طراح خوشذوق با خلق رندری جذاب از آستونمارتین ونکوئیش، نسخهای کاربردیتر از این سوپرجیتی V12 را در کالبد یک استیشن لوکس به تصویر کشیده است. حدود دو سال از معرفی نسل سوم آستونمارتین ونکوئیش میگذرد و این خودرو همچنان کانون توجه دنیای طراحی خودرو است و حالا در دنیای رندرهای دیجیتال، این سوپرجیتی بریتانیایی به یک استیشن جذاب تبدیل شده و با نام آستونمارتین ونکوئیش شوتینگبریک شناخته میشود. بااینحال، همانطور که پیداست، این مدل یک شوتینگبریک واقعی نیست بلکه عملاً یک استیشن چهاردر محسوب میشود که فضای بسیار بیشتری نسبت به نسخه کوپه ارائه میدهد. البته در روزگاری که شاسیبلندها و کراساوورها تقریباً بازار خودروهای سنتی را بلعیدهاند، بعید است که خودروساز لوکس بریتانیایی ریسک سرمایهگذاری سنگین روی تولید یک استیشن را بپذیرد و بنابراین باید این پروژه را تنها یک فانتزی دیجیتالی جذاب بدانیم. در مقایسه با آستونمارتین ونکوئیش واقعی، این استیشن مجازی طول بیشتری دارد و کاربردیتر است. اضافه شدن یک جفت در جدید، ورود و خروج سرنشینان عقب را تسهیل کرده و افزایش فاصله بین محورها، فضای پای بیشتری را برای آنها فراهم میکند. سقف کشیدهتر و درب صندوق عقب که به یک محفظه بار جادار منتهی میشود، در کنار رینگهای بزرگتر، چهرهای منحصربهفرد به آن بخشیده است. باقی المانهای طراحی نظیر جلوپنجره بزرگ، چراغهای اصلی، کاپوت دریچهدار، گلگیرهای عضلانی و دیفیوزر تهاجمی عقب با چهار خروجی اگزوز، مستقیماً از نسل سوم ونکوئیش به ارث رسیده است. در فضای داخلی نیز چرم قهوهای روشن، داشبورد، صندلیها و فرمان را پوشانده و فضای صندوق بار نیز با قابلیت جای دادن چندین چمدان، این ونکوئیش را به یک خودروی مسافرتی واقعی تبدیل کرده است. قلب تپنده این ونکوئیش خیالی، همان پیشرانه ۵.۲ لیتری V12 توئین توربوی نسخه استاندارد است. این موتور، ۸۳۵ اسب بخار قدرت و ۱۰۰۰ نیوتنمتر گشتاور تولید میکند که ونکوئیش واقعی را ظرف ۳.۲ ثانیه به سرعت ۹۷ کیلومتر بر ساعت رسانده و تا سقف ۳۴۴ کیلومتر بر ساعت پیش میبرد. با وجود جذابیت این استیشن، سؤال مهم اینجا است که آیا خریداران آستون از تولید یک ونکوئیش شوتینگبریک حمایت میکنند یا ترجیح میدهند آستونمارتین همچنان روی شاسیبلند لوکس و قدرتمند خود یعنی DBX تمرکز کند؟
پدال
پدالپدال