انتشار فایل صوتی حاوی الفاظ رکیک از خداداد عزیزی، بار دیگر بحث درباره رفتارهای خارج از عرف در فوتبال ایران و نحوه برخورد با آنها را داغ کرده است. منتقدان معتقدند برخوردهای انضباطی ناکافی، زمینه تکرار چنین رفتارهایی را فراهم کرده است. رویداد۲۴| زشتیهای فوتبال ایران با مماشات مسئولان فدراسیون فوتبال ایران، روز به روز بیشتر میشود. به گزارش فوتبال 360، داستانهای زشت فوتبال ایران، روز به روز قطورتر میشود. تازهترین قسمت از آن هم مربوط به انتشار فایل صوتی زننده و زشتی از خداداد عزیزی است؛ مردی که در طبیعیترین حالت ممکن باید الگوی نسل جوان باشد و اخلاق را در مدارس فوتبالی که تحت اسمش فعالیت میکنند، ترویج دهد. با این حال، خداداد مسیر متفاوتی را پیش گرفته و از ترویج زشتی در فوتبال ایران لذت میبرد. شاید هم لذت نبرد اما حداقل اینکه پشیمان هم نیست. واضح است که همه کاسه کوزهها نباید سر خداداد شکسته شود؛ استفاده از الفاظ رکیک، نکوهیده است و شامل تیم و باشگاهی خاصی نمیشود؛ چه پرسپولیسیها باشند، چه استقلال، چه تراکتور و چه سپاهان و هر باشگاه دیگری. نمیشود چشم به روی پلیدیها بست و امید داشت روح جوانمردی و اخلاق در فوتبال ایران دمیده شود. مرور اتفاقات ناپسندی که در این چندساله بر فوتبال ایران رفته زننده است؛ آن قدر زشت که تکرارش هم با روح ورزش سازگار نیست. دست بر قضا معطوف به یک طیف و جریان هم نیست. آن قدر الفاظ زشت در برخی بازیها روی سکو به زبان آورده شده که عرق شرم بر پیشانی بسیاری نشانده. عجیب است چنین رفتاری منسوب به باشگاههایی است که قبل از صفت ورزشی، صفت فرهنگی را در اسمشان گنجاندهاند. حال اینکه فرهنگ را کجای باشگاه تدریس میکنند، موضوعی قابل بحث است. پس، اول از همه اینکه هیچ تماشاگری نباید به خودش اجازه فحاشی کردن بدهد. این گزارهای غیرقابل تغییر است. با این وجود اگر چنین اتفاقی رخ داد، قطعا «کشالهنمایی» پاسخ درستی نیست؛ توجیه چنین رفتاری هم به اندازه همان رفتار زننده خواهد بود. دست یازیدن به بهانههایی که اگر دیگران جای چنین بازیکنانی بودند، واکنشها مشابه بود هم عذری بدتر از گناه است؛ دیگران نه قراردادهای 10 و 100 میلیارد تومانی دارند، نه مشهور هستند، نه قرار است الگوی نسلی جدید باشند. کنش و واکنشها فقط مربوط به سکو و زمین نیست؛ همین مورد آخر خداداد نشان میدهد تا چه اندازه سکو در رخدادن جنجالها میتواند بیاثر باشد. این بار دیگر پرده حیا دریده شده و الفاظی به کار برده شده که نمیتوان برایش لفظ مثبت 18 را به کار برد. زشتی به قدری در الفاظِ به کار برده شده ریشه دوانیده که با پسوند و پیشوند به زانوی پرانتزی هم طعنه و کنایه میزند. تلخترین قسمت این ماجرا هم تایید با افتخار فحاشیها است؛ فارغ از اینکه بدانند در چه جایگاه و باشگاه بزرگی حضور دارند. مصونیتها از کجا میآید؟ عجیب است که تکرار رفتار زشت، به جای آنکه تبدیل به پشیمانی و ندامت شود، برای عدهای تبدیل به عادت میشود؛ احتمالا به واسطه «پشتگرمی»ای که برایشان حاصل شده است. فدراسیون که بارها نشان داده توان و میلی برای برخورد با چنین مواردی ندارد، فقط دستور رسیدگی سریع را صادر میکند و بعد همه چیز را به مشمول زمان میکند. فارغ از اینکه اگر قرار بود گذر زمان، زشتیها را کمرنگ کند، کار از کشاله به زانوی پرانتزی نمیرسید. واضح است که پشت چهرههای خاص در این فوتبال، که فقط هم در باشگاه تراکتور حضور ندارند و در چند باشگاه دیگر هم پخش شدهاند، به جایی باید گرم باشد که چنین بیپرده، الفاظ زشت را عربده کشیده و ککشان هم گزیده نشود. آیا اگر روزی که سکو، دستجمعی علیه بازیکن و بازیکنانی فحاشی میکرد، برخورد قاطعی صورت میگرفت، زشتیها عادت میشد؟ آیا روزی که کشالهنمایی ترویج شد و به دیگر بازیکنان سرایت کرد، به جای توجیه، محرومیت مشخصی وضع میشد، پای دیگر اعضای بدن هم به چنین مظلومنماییها کشیده میشد؟ آیا اگر بازیکنی با توهین به اعضای رقیب با محرومیت مواجه میشد، باز رفتارهای ناپسند تبدیل به افتخار شخصی میشد؟ آیا اگر انتشار فایلهای صوتی و تصویری که وجهه جامعهای را خدشهدار میکند و به آن آسیبی جدی میرساند، بدون عقوبت باشد، راهی برای اصلاح باقی میماند؟ پاسخ همه این موارد منفی است اما واقعیت این است که ظاهرا عدهای مصونیتی فراتر از زمین سبز به دست آورده که چنین بیرحمانه به روح ورزش چنگ میاندازند و خیالشان راحت است که کسی نمیتواند به آنها بگوید بالای چشمشان ابرو است!
