جنجال برای یک سربازی رفتن؛ آن هم چه مدلی؟ نصفه و نیمه، که کل دوران مقدساش به فوتبال بازی کردم سپری می شود. مرتضی رضایی؛ اصلا کاری به بیرانوند و فلان فوتبالیست و … ندارم. اگر چیزی قانون می شود یا قانون است باید اجرا شود، مثل سرباز قهرمان شدن که آن هم تعریف خاص خودش را دارد. «سرباز قهرمان» بودن با «ملیپوش و ستاره فوتبال بودن» یکی نیست. بنابراین نمیشود صرفاً به دلیل سه جام جهانی یا افتخارات فوتبالی گفت یکی مثل بیرانوند مشمول معافیت سرباز قهرمان است. حرف من فقط معافیت یک فوتبالیست یا حتی رفتن او و فوتبال بازی کردن در یک تیم نظامی نیست، حرف این است که توقعات آنقدر بالا رفته که خیلی ها خودشان را محق می دانند در بزنگاه های مختلف از جایگاهی که دارند سوءاستفاده کنند و حتی اگر زورشان برسد قانون را تغییر بدهند. امروز داشتم به هزاران هزار جوانی فکر می کردم که همهشان یک وجه مشترک داشتند؛ یک روز کوله شان را بستند و رفتند سربازی. خیلی های شان در شهر خودشان و خیلی های شان دور از خانه، در سخت ترین شرایط ، در پاسگاه ها و لب مرز و در نقاط صفر مرزی با بدترین شرایط آب و هوایی.خیلی های شان رفتند، اما هرگز برنگشتند. آنها که خیلی های شان قراردادهای میلیاردی که هیچ، حتی شغل هم نداشتند و بوده اند آدم هایی که با رفتن به سربازی حتی شغل شان را هم از دست داده اند. آنهایی که حتی شهرت هم نداشتند تا کسی راه را برای شان باز کند و پشت شان بایستد، آنها رفتند چون قانون برای همه یکی بود! سوال من از خیلی از مدعیان این است که تا کی به دنبال راه حل های خاص برای این خدمت مقدس می گردید؟ آن هم در یک مجموعه فرهنگی – ورزشی که کنارش فوتبال بازی کردن است. واقعا این همه نگرانی و ادا و اطوار برای چیست؟ معافیت خوب است و کسی هم طبیعتا بدش نمی آید اما اگر این معافیت به صورت قانون وجود دارد خب باید حق همه باشد، نه عده ای خاص که سابقه ورزشی شان شامل قانون مهم ” سرباز قهرمان ” نمی شود. اینجا، پشت هر جوانی که هر وقت می گوییم ” رفت سربازی” یک مادر نگران ایستاده، یک پدر و یک خانواده چشم انتظار که گاهی سهم شان فقط همان انتظار بوده است. کاش هر اتفاقی که می افتد، شرایط طوری نشود که واژه هایی مثل شهرت، قانون را برای بعضی ها کوتاه تر کند.
