بار دیگر داستان انتخاب مدیرعامل استقلال سوژه داغ رسانهها شد. بار دیگر داستان انتخاب مدیرعامل برای باشگاه استقلال سوژه رسانه ها شده و از شهابالدین عزیزیخادم -رئیس پیشین فدراسیون فوتبال- در کنار حمید سجادی -وزیر اسبق ورزشوجوانان- و مصطفی متدین، از مدیران فعال در حوزه پتروشیمی- به عنوان ۳ گزینه نهایی تصدی این سمت یاد می شود. گویا قرار است کمیته انتصابات هلدینگ خلیج فارس، در هفته پیشرو از بین این ۳ گزینه، چهره جدید تیم مدیریتی باشگاه استقلال را معرفی کند. از همان روزی که هلدینگ خلیج فارس مالکیت استقلال را بر عهده گرفت و یک سمت جدید به عنوان نماینده تام الاختیار مالک در هیات مدیره پدید آمد، صندلی مدیرعامل بیمسماترین جایگاه در این باشگاه بزرگ شد! در همه دنیا، تصمیمات با نفر اول اجرایی -یعنی مدیر باشگاه- است و هیات مدیره نقش سیاست گذاری و نظارت بر مدیرعامل را دارد. اما در استقلال، از وقتی نماینده تام الاختیار مالک به بازی آمد، دیگر عملاً مدیرعامل رنگ باخت و تبدیل به ماشین امضایی شد که تصمیمات دیگران را تایید میکرد! یعنی دقیقا برعکس همه باشگاه ها در دنیا! دیدیم که این راه به جایی نرسید، چرا که از اساس غلط بود. در هر باشگاه یک نفر باید تصمیم بگیرد و پاسخگو باشد و در استقلال، این تاجرنیا بود که حرف اول و آخر را میزد. از جایی به بعد و زمانی که همه دیدند هیچکس در این باشگاه تصمیمات را گردن نمی گیرد، تاجرنیا سرپرستی مدیرعاملی را هم به سمتهای دیگر خود اضافه کرد. این جایگاه موقت و قرار بود مدیرعامل انتخاب شود، اما اتفاقات فصل قبل و ناتمام ماندن لیگ باعث توقف پروژه استقلال هم شد. حالا که فصل شروع و همه چیز به حالت نرمال برگشته، دوباره داستان مدیریت استقلال شروع و انگار قرار است دوباره همان قصه قبلی تکرار شود! اینکه با بودن تاجرنیا به عنوان نماینده تام الاختیار مالک و رئیس هیات مدیره، استقلال چرا دنبال مدیر جدید است؟ جای خود، اما بین همین ۳ گزینه اعلام شده هم سوالات و ابهاماتی وجود دارد. با فرض حضور فقط همین ۳ نفر، دو نفر از مدیران پتروشیمی هستند (عزیزی و متدین) و چرا؟ دو نفر از آنها در عرصه مدیریت ورزشی امتحان پس دادهاند (عزیزی و سجادی) که کارنامه ناموفقی داشته و زودتر از پایان دوره خدمت، برکنار شده اند! یکی هم اصلاً شناخته شده نیست! چرا؟! اما این مسئله هم تا زمان انتخاب قطعی مدیرعامل، بماند! اینجا یک سوال مهمتر هم هست؛ با وجود بزرگی باشگاه استقلال، چطور میشود یک رئیس سابق فدراسیون فوتبال و یک وزیر سابق ورزش را در جایگاه مدیریت این تیم تعریف کرد!؟ راهی که قبلا پرسپولیس با داریوش مصطفوی رفت و بن بست بود! سلسله مراتب میگوید باشگاهها، ارکان اصلی فوتبال در هر کشور و فدراسیون، متولی این ورزش در آن کشور است. یعنی اگرچه غیر مستقیم، اما زیرمجموعه و رئیس فدراسیون فوتبال نفر اول و پرزیدنت فوتبال در هر کشور است. حتی اگر آن کشور بزرگترین باشگاههای دنیا مثل رئال مادرید و بارسا را داشته باشد! باز هم اگرچه غیر مستقیم، اما وزیر ورزش نفر اول ورزش در هر کشور است. اگرچه فدراسیونها استقلال دارند اما خط مشی کلی و سیاست گذاری و اجرای همه چیز در یک کشور، بر عهده دولت است و وزیر ورزش، نماینده دولت و نفر اول اداره ورزش در همه رشتهها، حالا چطور میشود که کسانی با داشتن عنوان پرزیدنت فوتبال و مینیستر ورزش، راضی به نشستن روی صندلی مدیریت یک باشگاه میشوند!؟ باز هم تاکید میکنیم در بزرگی استقلال و پرسپولیس شکی نیست. صندلی مدیریت این دو تیم بزرگ، جایگاهی تمام وقت و یک مدیر خبره میخواهد اما باید یادی کرد از جمله معروف محمد دادکان، زمانی که محمد علی آبادی به عنوان رئیس وقت سازمان تربیت بدنی، قصد حضور در انتخابات ریاست فدراسیون فوتبال و رقابت با او را داشت. او در برنامه ۹۰ گفت: "شما وقتی ۱۰۰ را داری، چرا باید دنبال ۹۰ باشی؟ " رئیس ورزش یک کشور، جایگاهی بالاتر از رئیس هر فدراسیون دارد، چرا باید برای مدیریت فوتبال بیاید؟ این استدلال درست، هنوز هم کاربرد دارد و پشت سر این سوال سوالاتی دیگر میآید؛ اینکه آیا از روز اول حد این مدیران، نشستن بر صندلی مدیرعاملی یک باشگاه بود؟ -مثل حمید سجادی که مدیرعاملی سایپا در کارنامه اوست- در این صورت مشخص میشود از ابتدا انتخاب آنها برای صندلی ریاست فدراسیون و وزارت اشتباه بوده که هر دو نتوانستند به پایان دوره ۴ ساله قانونی برسند! ولی اگر انتخاب آنها برای آن صندلیهای بزرگتر، درست بوده و همانطور که خود عقیده دارند، مشکلات دیگر اجازه نداد کارشان را بکنند، پس حالا چطور راضی به عقبگرد شده و میخواهند از مدیریت یک باشگاه دوباره استارت بزنند؟ به نظر میرسد پاسخ همین سوالات ساده ریشه بسیاری از مشکلات ورزش و فوتبال ما را عیان کند!
