گفتوگو با حورا طهرانی، پژوهشگر حوزه کودک و سواد رسانه امروزه اینترنت به بخش مهمی از محیط زندگی، فرآیند رشد، جامعهپذیری و هویتیابی کودکان تبدیل شده است. در این میان، دغدغه اصلی والدین این است که چگونه میتوانند در این فضای جدید، نقش مراقبتی و تربیتی خود را بهدرستی ایفا کنند. برای بررسی دقیق این موضوع و دریافت راهکارهای عملی، با حورا طهرانی، پژوهشگر حوزه کودک و سواد رسانه گفتوگو کردیم. آنچه در ادامه میخوانید، گزیدهای از توصیهها و دیدگاههای کاربردی این پژوهشگر است که به والدین کمک میکند تا از رویکردهای سنتی و صرفاً کنترلگرایانه فاصله بگیرند و به یک همراه، همتیمی و راهنمای امن برای فرزندشان در دنیای دیجیتال تبدیل شوند. ویدئوی کامل این گفتوگو در سایت، یوتیوب و آپارات دیجیاتو در دسترس است. ۱. پذیرش واقعیت جدید: اینترنت، محیط زندگی فرزند شماست، نه فقط یک ابزار اینترنت دیگر یک وسیله جانبی در گوشه خانه شما نیست؛ اینترنت خودِ «محیط زندگی» فرزندتان است. بازی، آموزش، دوستیها، شکلگیری هویت و حتی بخش زیادی از فرآیند جامعهپذیری فرزندتان در این فضا رقم میخورد. تغییر دیدگاه: بهجای پرسیدن این سوال قدیمی که «آیا اینترنت خوب است یا بد؟»، باید از خود بپرسید: «چگونه فضای زندگی دیجیتال فرزندتان را امن، سالم و رشددهنده کنید؟» مسئولیت والدگری: مراقبت و تربیت دیجیتال، بخش جداییناپذیری از وظیفه مادری و پدری شماست. رها کردن فرزندتان در این فضا یا کنترل کردن بدون ضابطه او، به یک اندازه آسیبرسان است. ۲. همتیمی فرزندتان شوید، نه پلیس و بازجوی او بسیاری از والدین هروقت در تربیت یا ارتباط با فرزندتان با مشکلی مواجه میشوند، همه تقصیرها را گردن اینترنت میاندازند. اینترنت دو روی سکه دارد: آسیبها و فرصتها، که اتفاقاً روی فرصتهای آن بسیار بزرگتر است. تغییر رویکرد از تقابل به همراهی: از نقش یک ناظر بیرونیِ مچگیر خارج شوید و به «تیم» فرزندتان بپیوندید. تمرکز روی فرصتها: وظیفه شما این است که در کنار فرزندتان حضور داشته باشید تا هم آسیبها را به حداقل برسانید و هم به او کمک کنید از قابلیتهای مثبت این فضا برای رشد خود استفاده کند. ۳. برای قانونگذاری، ابتدا از اصلاح رفتار خودتان شروع کنید فرزندان شما بیشتر از آنکه به حرفهایتان گوش کنند، رفتار شما را تقلید میکنند. اگر خودتان تا دیروقت بیهدف در شبکههای اجتماعی میچرخید، نمیتوانید از فرزندتان انتظار داشته باشید قانون زمان استفاده از گوشی را رعایت کند. الگو بودن عملی: قوانین خانه باید برای همه باشد. مثلاً اگر قانون این است که گوشی وارد اتاق خواب نشود، خودتان اولین کسی باشید که به آن متعهد میمانید. پذیرش درونی: وقتی فرزندتان ببیند که خود شما به قواعد پایبند هستید، قوانین دیجیتال خانه را راحتتر میپذیرد و درونی میکند. ۴. با منطق و جایگزین قانون بگذارید، نه با دستور و تحکم محدودیتهای بیمنطق و دستورهای یکطرفه شما فقط باعث پنهانکاری فرزندتان میشود. هر قانونی که در خانه میگذارید، باید پشتوانهای از منطق قابلقبول برای فرزندتان داشته باشد. گفتگوی متناسب با سن: به فرزندتان بگویید چرا برخی محتواها یا بازیها برای سن او مناسب نیستند؛ مثلاً توضیح دهید که: «این محتوا برای سن ۹ سالگی تو مناسب نیست، اما در ۱۲ سالگی میتوانی از آن استفاده کنی». البته یادتان باشد که خودتان هم به قولهایتان پایبند بمانید. ارائه جایگزین جذاب: اگر بازی یا برنامهای را برای فرزندتان ممنوع میکنید، دست او را خالی نگذارید. مثلاً اگر بازی جیتیای (GTA) برای سن او مناسب نیست، سه بازی جذاب و مناسب سنش را به او معرفی و پیشنهاد کنید. ۵. مهارتهای دیجیتال خود را بهروز کنید تا مرجعیتتان حفظ شود اگر کار با ابزارهای دیجیتال، بازیها و پلتفرمهای رایج را بلد نباشید، عملاً صلاحیت و توانایی نظارت بر فرزندتان را از دست میدهید، چون قوانین بازی را نمیشناسید. یادگیری مستمر: شما نباید در دنیای فناوری از فرزندتان عقب بمانید. فرزندتان باید ببیند که شما با فضای دیجیتال غریبه نیستید تا بتواند در مواقع نیاز روی راهنمایی و تخصص شما حساب کند. ۶. در مواجهه با محتوای نامناسب، عصبانیت را کنار بگذارید و پناهگاه امن فرزندتان شوید در دنیای امروز که فیلترشکنها روی بیشتر دستگاهها فعال هستند، مواجه نشدن فرزندتان با محتوای نامناسب تقریباً غیرممکن است. اگر این واقعیت را بپذیرید، در زمان وقوع آن شوکه و عصبانی نمیشوید. واکنشهای ممنوعه: هنگام مواجهه فرزندتان با محتوای نامناسب، عصبانیت، برچسب زدن، سرزنش کردن، ایجاد محدودیت شدید و رفتن در نقش پلیس بزرگترین اشتباهات شما خواهند بود. این رفتارهای شما فقط باعث میشود فرزندتان در آینده مشکلاتش را از شما پنهان کند. ایجاد امنیت خاطر: از قبل به فرزندتان آموزش دهید و بگویید: «اگر در اینترنت چیزی دیدی که حالت را بد کرد، ترسیدی یا بیش از حد هیجانی شدی، حتماً بیا و به من بگو». شنونده بدون قضاوت بودن: وقتی فرزندتان موضوع را به شما گفت، اجازه دهید کاملاً تخلیه روانی شود، به او اطمینان دهید که مقصر نیست و سپس با هم به سراغ راهحلهای پیشگیرانه (مثل فعال کردن موتورهای جستجوی امن) بروید. شما باید اولین و امنترین مرجع فرزندتان باشید. ۷. ارتباط عاطفی و همبازی شدن با فرزندتان را برونسپاری نکنید شما میتوانید آموزش زبان، کلاسهای ورزشی یا تفریح فرزندتان را به مربی و موسسات مختلف بسپارید، اما نقش پدر و مادری را هرگز نمیتوانید برونسپاری کنید. همبازی شدن: برای اینکه حرفتان روی فرزندتان اثر بگذارد، باید دنیای او را تجربه کنید. اگر خودتان تا به حال دسته بازی به دست نگرفتهاید، نمیتوانید با اقتدار و تأثیرگذاری به فرزندتان بگویید: «دیگر کافی است، کنسول را خاموش کن». رابطه عاطفی عمیق: مشروعیت شما در ذهن فرزندتان از کیفیت رابطه عاطفی و حضور مؤثر شما در زندگیاش نشأت میگیرد. هرچه رابطه عاطفی قویتری
دیجیاتو
دیجیاتودیجیاتو