وقتی میگوییم در فوتبال ایران مشکلات حل نشده و فقط ظاهر کار را خوش آب و رنگ میکنند، بهترین مثال استقلال خوزستان است. فصل قبل در لیگ برتر فوتبال ایران، یک تیم صاحب رکوردی جهانی شد. تیمی که تا روز آخر لیگ نیمه تمام، طعم بازی خانگی و میزبانی واقعی را نچشید! هر بازی مهمان بود و از اهواز و آبادان تا تهران، همه جای ایران بازی کرد الا ورزشگاه اختصاصی خودش! یا حداقل همان ورزشگاه غدیر اهواز که به عنوان میزبان معرفی کرده بود! جالب اینکه در این مدت تمام بهانههای مسئولان شهر اهواز تمام شد و دیگر آن اواخر به خود زحمت توضیح و توجیه هم نمیدادند! استقلال خوزستان در تمام مسابقات فصل قبل مهمان بود و حسرت تماشای این تیم به دل فوتبال دوستان اهوازی ماند. یک سال از ماجرا گذشت و اگر هر کجای دنیا بود، مسئولان به سراغ حل این مشکل رفته و ابتدا زمین تیمشان را اوکی میکردند. اما اینجا، حالا با گذشت یک سال کماکان در بر همان پاشنه می چرخد و استقلال خوزستان ورزشگاه برای برگزاری بازیهای خانگی خود ندارد. در هفته اول لیگ ۲۶ و از ۶ بازی روز اول، تنها یک مسابقه بدون حضور تماشاگر بود، بازی استقلال خوزستان در ورزشگاه دستگردی تهران که در سالهای اخیر اجازه پذیرایی از تماشاگران فوتبال را نداشته و همه فوتبالیها نیز این را میدانند. حالا اینکه در خوزستان به عنوان مهد فوتبال، یک ورزشگاه نبوده که آبیهای اهواز در آن از حریف خود پذیرایی کنند، آن هم در هفتهای که فولاد خود مهمان ذوب آهن بود و ورزشگاه شهدای اهواز در دسترس، یک سمت ماجراست و افزایش تعداد تیمهای لیگ برتر به ۱۸ تیم، بدون انکه مشکلات لیگ ۱۶ تیمی یا حتی ۱۴ تیمی را حل و فقط برای خوشایند همه، سمت دیگر داستان است!
